ตอนที่1 โชคชะตาของพี่น้องฝาแฝด

ตะวันที่พอลืมตาขึ้นมาก็รีบกวาดตามองรอบ ๆ ห้องที่นางนอนอยู่ สภาพเก่าและทรุดโทรมหลังคาด้านบนแทบจะพังลงมา นางมองวิญญาณของหนิงอันที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเห็นใจ นี่คือสภาพของบุตรสาวขุนนางกรมพิธีการหรือ เขาช่างใจร้ายใจดำกับบุตรสาวในไส้ได้อย่างเลือดเย็นที่สุด แล้วนางจะทำให้เขาเห็นว่าไม่มีเขานางก็เติบโตมาได้เป็นอย่างดี

เพียงเพราะความเชื่อที่ว่านางคือดาวเคราะห์ตัวอัปมงคล ทำให้ภรรยาของเขาถึงแก่ความตาย เหตุเพราะนางเกิดมาในวันสุริยคราสซึ่งไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก หนิงฮูหยินสิ้นใจหลังจากเบ่งคลอดบุตรสาวคนแรก ส่วนบุตรคนที่สองตายไปพร้อมกับนางในครรภ์ หนิงเฉิงโกรธมากประกาศชัดว่าไม่ต้องการเลี้ยงดูนางให้เป็นเสนียดจัญไรกับวงศ์ตระกูล 

ฮุ่ยเหม่ยแม่นมที่ถูกเตรียมมาให้ดูแลยามที่หนิงฮูหยินคลอดบุตร รู้สึกเวทนาสงสารกับโชคชะตาของทารกน้อย จึงอาสารับนางมาเลี้ยงดูคู่กับบุตรสาวของนางนามว่าฮุ่ยอิง ฮูหยินผู้เฒ่าได้มอบเงินให้ฮุ่ยเหม่ยหนึ่งพันตำลึงเพื่อขอบคุณที่นางรับทารกไปเลี้ยงดู และแลกกับการห้ามมาติดต่อที่ตระกูลหนิงตลอดชีวิต

ฮุ่ยเหม่ยและฮุ่ยหมิ่นสามีของนาง จึงพากันหอบลูกน้อยและทารกแรกเกิดอย่างหนิงอัน ย้ายถิ่นฐานจากเมืองหลวงไปอยู่ที่หมู่บ้านเฉินอันชนบทที่ห่างใกล้จากเมืองหลวงราว100ลี้ (50กิโลเมตร) ชาวบ้านที่รับรู้ข่าวต่างพากันไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่เขาย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านและยังพาบุตรสาวของเสนาบดีหนิงเฉิง ที่เป็นดาวหายนะและตัวอัปมงคลมาด้วย ชาวบ้านจึงพากันขับไล่ให้ไปอยู่ท้ายหมู่บ้านที่ห่างไกลออกไป

ฮุ่ยหมิ่นซื้อที่ดินท้ายหมู่บ้านที่อยู่ติดกับเชิงเขา ซึ่งมีบ้านหลังเก่าของเจ้าของที่เดิมตั้งอยู่ แม้จะมีสภาพเก่าและทรุดโทรม แต่ฮุ่ยหมิ่นคิดว่าน่าจะพอปรับปรุงซ่อมแซมและอาศัยอยู่ได้จึงตัดสินใจซื้อ

เงินที่ได้มาเขาต้องใช้อย่างประหยัด เพราะต้องเก็บเอาไว้เป็นค่าอาหารและไว้เลี้ยงดูเจ้าก้อนแป้งทั้งสองคน เขาจึงเพียงปรับปรุงและซ่อมแซมเพียงแค่อยู่ได้เท่านั้น วันเวลาผ่านไปจึงเริ่มทรุดโทรมมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็จนปัญญาเพราะไม่มีใครคิดจะจ้างเขาทำงาน เพราะกลัวว่าเขาจะมีดาวอัปมงคลติดตัวมาด้วย เขาจึงทำได้เพียงหาผักและของป่าไปขายยังเมืองตงซิ่ว ซึ่งได้เงินมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ตะวันถอนใจออกมาอย่างสงสารและเห็นใจ หากว่าหนิงอันไม่มีครอบครัวนี้เลี้ยงดู ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรกันนะ เมื่อฮุ่ยเหม่ยล้มป่วยลง หนิงอันจึงคิดมากและโทษว่าเป็นความผิดของตนเอง นางจึงตัดสินใจปลิดชีวิตตนเองด้วยการผูกคอตนเองกับขื่อบ้าน

 แต่เพราะไม้ในบ้านเก่ามาก ในระหว่างนางดิ้นรนยามไม่มีอากาศหายใจ ขื่อไม้จึงได้หักลงมาทำให้ศีรษะของนางไปกระแทกกับพื้นจนเสียชีวิต ฮุ่ยอิงที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามาดู ก่อนจะตกใจกรีดร้องออกมาแล้วรีบวิ่งไปเรียกบิดาให้มาช่วย แต่ว่าหนิงอันก็ได้จากไปเสียแล้ว 

หลังจากวิญญาณของหนิงอันออกจากร่าง วิญญาณของตะวันที่เป็นน้องสาวฝาแฝดที่ได้ไปเกิดยังโลกปัจจุบันก็เข้ามาแทนที่ ชีวิตของตะวันในยุคปัจจุบันไม่ได้ต่างจากหนิงอันในยุคนี้เลย นางเป็นเด็กกำพร้าถูกรับเลี้ยงจากคนที่สร้างภาพว่าเป็นคนดี แต่ที่จริงเป็นซาตานในคราบมนุษย์

พวกเขารับตะวันมาเลี้ยงเพราะต้องการหาคนมาทำงานบ้าน แลกกับการที่พวกเขาให้ที่อยู่อาศัยและให้เรียนหนังสือ สองผัวเมียติดการพนันอย่างหนัก จนถึงขั้นเอาบ้านไปจำนองกับบ่อน เมื่อเล่นเสียหนักจนไม่เหลืออะไร จึงคิดจะมาจับเอาตะวันไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินกับเจ้าของบ่อน

 ตะวันในยุคปัจจุบันอายุ18ปีหนีเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต ในระหว่างที่วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตจึงไม่ทันเห็นรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง ร่างของนางถูกชนลอยละลิ่วตกลงแม่น้ำหายไป จากนั้นตะวันก็มาโผล่อีกสถานที่หนึ่ง ซึ่งมีชายชราผมขาวและหนวดเคราขาวโพลนนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโขดหินอย่างผ่อนคลาย เขามองมาที่ตะวันด้วยสายตาอ่อนโยน 

“ชะตาชีวิตของพวกเจ้าทั้งสองคนช่างอาภัพนัก” ชายชรากล่าวจบก็ร่างของหนิงอันปรากฏขึ้นมา

“เอาละข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าไปเกิดอีกครั้ง แต่ว่าจะเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น พวกเจ้าเป็นพี่น้องฝาแฝดกันแต่เกิดคนละยุค คนหนึ่งจะได้เกิดอีกคนจะเป็นเพียงวิญญาณ พวกเจ้าเลือกมาว่าใครจะเป็นวิญญาณ” หนิงอันหันไปมองตะวันก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ข้าขอเป็นวิญญาณเจ้าค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าให้ร่มปราณวิญญาณเจ้าไปหนึ่งคันเป็นของขวัญจากข้า และสิ่งที่อยู่ในนี้ข้าให้เจ้าเลือกว่าจะเอาสิ่งใดไป ตาดีได้ตาร้ายเสียแล้วแต่บุญวาสนาของเจ้า” ชายชรายื่นร่มให้ตะวัน นางรับมาอย่างเหม่อลอยเพราะสมองยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก ยังงุนงงว่ามันคือความจริงหรือว่าความฝันกันแน่

ตะวันและหนิงอันมองหน้ากัน ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ที่ยามนี้มีของลอยอยู่ในอากาศมากมายแถมเปล่งแสงเรืองรอง ตะวันตัดสินใจเดินดูรอบ ๆ ก่อนจะไปหยุดยังสระดอกบัวสีทองอย่างสนใจ น้ำในบ่อดอกบัวใสแจ๋วจนนางต้องเผลอเอามือลงไปแกว่งเล่น แต่แล้วจู่ ๆ ร่างของนางก็ถูกดึงให้จมหายลงไปในนั้นอย่างรวดเร็ว พอลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในร่างของหนิงอันและยังมีวิญญาณของนางนั่งอยู่ข้างเตียงอีกด้วย

“เจ้าเป็นพี่ของข้าอุ๊บ!” นี่เธอพูดเหมือนคนที่นี่ได้อย่างปกติเลยหรือมหัศจรรย์เกินไปแล้ว แต่ว่านางยังไม่ได้เลือกอะไรเลยก็ถูกดึงมาที่นี่แล้วน่าเสียดายจัง

“พี่หญิงข้ายังไม่ได้เลือกอะไรเลย” ตะวันในร่างลู่หลินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าผิดหวัง 

“เจ้าได้เลือกเรียบร้อยแล้ว”

“ห้ะ…เลือกแล้ว?”

“ใช่บ่อที่เจ้าใช้มือจุ่มลงไปเรียกว่าบ่อเงินบ่อทอง และเจ้าเลือกได้บ่อทอง สิ่งที่เจ้าได้เรียกว่าหัตถ์ทองคำ ท่านเซียนบอกว่าให้เจ้าไปศึกษาเอาเอง ไม่ว่าจะเป็นร่มคันนี้หรือฝ่ามือของเจ้า”

“แล้วพี่หญิงได้อะไรมาเจ้าคะ?”

“ข้าเป็นเพียงวิญญาณจะได้อะไรละ ว่าแต่เจ้ามีชิวิตเช่นไรหลังไปเกิดยังดินแดนแห่งนั้น?” ตะวันได้ยินคำถามก็ถอนใจออกมา

“ชีวิตไม่ต่างจากพี่หญิงเท่าใดนักเจ้าค่ะ เป็นเด็กกำพร้าถูกรับไปเลี้ยงถูกทุบตีทารุณ สุดท้ายถูกจับเอาไปขายแต่ข้าวิ่งหนีก็เลยถูกรถชนเสียชีวิตเจ้าค่ะ” วิญญาณของหนิงอันขยับมาจับมือของตะวันและบีบเบา ๆ มองน้องสาวด้วยสายตาเวทนาสงสารป่นความเจ็บปวดกับโชคชะตาอันเลวร้ายนี้ของพวกนางทั้งสองคน

“พี่หญิงไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว ข้านะเป็นนักสู้ในเมื่อสวรรค์ส่งข้ามาอยู่ในร่างของท่าน ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่า ดาวหายนะตัวอัปมงคลคนนี้แหละ จะเป็นดาวนำโชคและเป็นผู้มากวาสนาให้คนอิจฉา” หนิงอันลุกขึ้นมานั่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นและสีหน้าจริงจัง วิญญาณหนิงอันระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ นางเข้มแข็งกว่านางหลายเท่านักเหมาะจะเป็นคนมากกว่าวิญญาณ 

ฮุ่ยหมิ่น ฮุ่ยเหม่ย ฮุ่ยอิง ที่นั่งอยู่ด้านนอกด้วยความโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของหนิงอัน ไม่คาดคิดว่านางจะคิดสั้นเพียงเพราะเห็นฮุ่ยเหม่ยล้มป่วย เป็นเพราะนางมีปมในใจเรื่องดาวหายนะ จึงคิดโทษตนเองว่าเป็นความผิดของนาง แต่ฮุ่ยเหม่ยเพียงล้มป่วยเป็นไข้ธรรมดาเท่านั้น

 เพียงเพราะนางนอนซมอยู่หลายวันจึงสร้างความทุกข์ใจให้กับหนิงอันเป็นอย่างมาก นางรักและเทิดทูนฮุ่ยเหม่ยเหมือนมารดา จึงไม่อยากสูญเสียนางไปอีกคน นางจึงคิดว่าการเสียสละชีวิตของตนเองคงอาจทำให้ผู้มีพระคุณรอดชีวิต

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ฮุ่ยอิง” พวกเขาได้ยินเสียงเรียกก็รีบหันมาดูที่ประตูอย่างตกใจ นางฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกัน! นางเป็นผีหรือว่าเป็นคนกันแน่!!

“หนิงอัน! จะ…เจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ” ฮุ่ยเหม่ยถลามาดึงหนิงอันไปกอดอย่างดีใจ น้ำตาแห่งความโล่งใจและดีใจไหลออกมาอาบแก้ม 

“ท่านแม่ท่านห้ามตกใจ ข้าเป็นน้องสาวของพี่หนิงอันเจ้าค่ะ พี่หญิงตายไปแล้วแต่ว่าวิญญาณยังคงอยู่ที่นี่ นางยืนอยู่ข้างๆ ข้าเจ้าค่ะ”

ฮุ่ยเหม่ยผละออกมาด้วยความตกใจ เป็นความจริงหรือ หนิงอันตายไปแล้ว! ฮุ่ยหมิ่นถึงกับหน้าซีดเผือดจากดีใจกลับมาเสียใจอีกครั้ง ฮุ่ยอิงยืนตัวแข็งค้างไม่กล้าขยับเพราะกลัวผี

“นางฝากข้ามาขอโทษด้วยเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านไม่ต้องเสียใจไปเจ้าคะ นางยังไม่ได้ไปไหนยังคงอยู่ที่นี่”

“แล้วเจ้ามาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร?”

“ข้าก็ตายจากอีกโลกหนึ่งแล้วเข้ามาอยู่ในร่างของนางเจ้าค่ะ ทุกคนไม่ต้องกลัวข้าไม่ใช่ผีอย่างแน่นอน ข้าขอสัญญาว่าต่อไปข้าจะปกป้องและดูแลทุกคนเอง ขอบคุณที่มอบความรักและดูแลพี่สาวข้าเป็นอย่างดี บุญคุณครั้งนี้ข้าต้องตอบแทนพวกท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” เอ่ยจบหนิงอันก็สวมกอดฮุ่ยเหม่ยด้วยความขอบคุณและซาบซึ้งใจกับความมีเมตตาของนาง