เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7 รถฉัน
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-13 22:18:13ตอนที่ 7 รถฉัน
“ฉันจะถามว่า...เธออยากตายแบบไหน เลือกวิธีมา”
กวินถาม แต่แทนที่นิชาจะกลัว เธอกับปล่อยมือจากแขนของเขา เธอจ้องหน้าเขาแล้วมองเขาอย่างนิ่ง ๆ ก่อนเธอจะเดินกลับไปหาพวกพี่การ์ดที่เฝ้าหน้าประตูทางเข้า
“อ้าวน้อง ยังไม่กลับอีกเหรอ เราอายุไม่ถึงนี่พี่จำได้”
“ค่ะ จำได้ก็ดีค่ะ พอดีฉันมีอะไรให้พี่ช่วยหน่อย”
“ช่วยไรล่ะ แต่ถ้าจะให้ช่วยพาเข้า พี่พาเข้าไม่ได้นะ เดี๋ยวเป็นเรื่อง”
“ฉันไม่ได้จะขอให้พี่พาเข้าหรอกน่า เพราะฉันไม่เข้าแล้ว แต่ฉันอยากจะขอซื้อปากกานั่นหน่อยได้มั้ย” เธอชี้ไปที่ปากกาเมจิสีน้ำเงินแท่งใหญ่
“น้องจะเอาไปทำอะไร” การ์ดถามด้วยความสงสัย “แล้วจะเอามาคืนพี่ตอนไหน”
“เอานี้ค่ะ ค่าปากกา ถือว่าฉันซื้อก็แล้วกัน” ณิชาหยิบแบงค์พันในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้การ์ดเพื่อเป็นค่าปากกา ก่อนจะดึงปากกาออกจากมือการ์ด แล้วเดินกลับมาที่ลานจอดรถ ที่กวินกับผู้หญิงคนนั้นยืนรออยู่
“นี่รถพี่ใช่ไหม” เธอถามเขาอีกรอบ ก่อนจะเดินตรงไปที่รถของเขา ในมือก็เปิดฝาปากกาก่อนจะเขียนรถเขาอีกรอบ
กวินมองณิชาอย่างอึ้ง ๆ ก่อนที่สมองเขาจะสั่งให้เข้าไปห้ามเธอ
“ณิชา เธอทำบ้าอะไร” เขาจับมือเธอที่เขียนรถเขาไว้ ก่อนออกแรงดึงให้เธอหันมาหาเขา
ณิชามองกวินที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าอย่างท้าทาย “แล้วพี่เห็นว่าฉันทำอะไรละ ถ้ารู้ว่านี่เป็นรถพี่ตั้งแต่แรก ฉันเอาปากกาเขียนไปตั้งนานแล้ว ไม่เอาลิปสติกเขียนให้เสียของหรอก”
“เธอทำไปทำไม” กวินถามอย่างไม่เข้าใจ
แต่ณิชาไม่ตอบเธอใช้มือข้างที่ว่างหยิบปากกาออกจากมือเธอ แล้วหันกลับไปเขียนต่อ ถึงแม้จะเขียนไม่ถนัด แต่ถ้าแค่สร้างล่องลอยได้ก็พอแล้ว
“ณิชาหยุด” กวินเรียกณิชาเสียงดัง ก่อนจะจับไหล่เธอให้หันมา แล้วเขาก็จับเอวเธอก่อนจะยกตัวเธอขึ้น แล้ววางบนเบาะรถ
ณิชาเองก็ไม่ยอมแพ้ เธอพยายามยกเท้าขึ้นถีบเขา กวินเลยดันขาเธอออกก่อนจะแทรกตัวไปกลางหว่างขาเธอ อีกมือของเขาก็รวบมือเธอทั้งสองข้างไปข้างหลังแล้วจับไว้ด้วยมือเดียว อีกมือก็รั้งเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัว จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเขาและเธอ
“ที่นี้จะหยุดบ้าได้ยัง” กวินถามเสียงต่ำ พร้อมกับจ้องณิชาด้วยตาดุ ๆ ณิชาเองก็จ้องเขาอย่างหงุดหงิดเหมือนกัน ก่อนเธอจะหันหน้าหนีเพราะไม่อยากมองหน้าเขา
“ถ้าเลิกบ้าแล้วก็ตอบมาว่าเป็นอะไร ถึงได้เขียนรถฉันแบบนี้” กวินปล่อยมือณิชา แต่เขายังไม่ได้ขยับออก มืออีกข้างก็ยังไม่ได้ปล่อยออกจากเอวบางของเธอ “ฉันถามก็ตอบสิ ณิชา”
กวินใช้มือข้างที่ว่างจับคางเธอให้หันกลับมาสบตาเขา “จะตอบดี ๆ มั้ย”
ณิชาปัดมือเขาที่จับคางเธอออก “พี่ก็ถอยออกไปก่อนสิ”
“ไม่ ตอบมา” ไม่เพียงแค่ไม่ถอย แต่กวินยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนปลายจมูกเขาแทบชนกับเธอ แถมยังมองเธอด้วยสายตากดดัน
ณิชานิ่งไปสักพักก่อนจะยอมตอบเขา “เพราะเมื่อเช้าพี่เกือบจะชนฉัน”
“ตอนไหน” กวินไม่เข้าใจว่าเขาเกือบไปชนเธอตอนไหนกัน หรือว่า “เมื่อเช้าคนที่กำลังจะข้ามถนนเหมือนคนตาบอดคือเธอเหรอ”
“ก็ใช่นะสิ พี่รู้มั้ยถ้าฉันหลบไม่ทันคอฉันคงหลุดไปแล้ว”
“อย่าเวอร์ ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า แล้วใครใช้ให้เธอบ้าลงมาเดินกลางถนนแบบนั้นล่ะ”
“ก็รถมันติดมั้ย นั่งอยู่ในรถแบบนั้นจะถึงเมื่อไรก็ไม่รู้” เธอตอบ ก่อนจะหันหน้าหนีเขาอีกครั้ง แล้วพูดเสียงเบา ๆ “แล้วฉันก็อยากรีบไปเจอพี่เร็ว ๆ”
คำตอบของณิชาทำกวินเผลอยิ้มออกมา ลืมไปเลยว่ายังโมโหที่เธอเขียนรถเขา
กวินอุ้มณิชาลงจากรถ ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมรถ แล้วหันมาหาเธอ “ขึ้นรถ” เขาบอกณิชาสั้น ๆ ณิชายังไม่ทันขึ้นรถตามที่เขาบอกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา
“พี่กวิน พี่จะไปไหนกับนังเด็กนั่นเหรอคะ แล้วต้าล่ะ พี่กวินบอกว่าจะกลับห้องกับต้าไม่ใช่เหรอ”
กวินมองไปทางผู้หญิงคนนั้น ก่อนเขาจะนึกออก ว่าเขาลืมเธอไปเลย “ฉันไม่ไปแล้ว เธอก็กลับไปคนเดียวก็แล้วกัน” กวินบอกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันมาเร่งณิชา “ขึ้นมาเร็ว ๆ สิ ชักช้าอืดอาดอยู่ได้”
“พี่ไม่มีหมวกกันน็อกให้ฉันเหรอ”
“ไม่มี”
“งั้นฉันก็ไม่ขึ้นอ่ะ เกิดพี่พาฉันไปล้มหัวฟาดพื้นตายขึ้นมาทำไงอ่ะ”
“เรื่องมากขึ้นมา ฉันไม่พาเธอไปล้มหรอกน่า”
“ไม่เอา ฉันไม่ไว้ใจ”
“ยัยเรื่องมาก” พูดจบกวินก็หยิบหมวกกันน็อกของเขาที่วางอยู่ที่ตัวถังขึ้นมา แล้วสวมเข้าที่หัวของณิชา ก่อนจะออกแรงดึงให้เธอเข้ามาใกล้ แล้วปรับสายให้พอดีกับเธอ “ทีนี้จะขึ้นได้หรือยัง”
“หมวกพี่หนักจัง” เธอบ่นแต่ก็ยอมก้าวเท้าปีนขึ้นรถคันใหญ่สุดเท่ของเขา
หลังจากณิชาขึ้นนั่งเรียบร้อยกวินก็บิดกุญแจสต๊าท์รถ ก่อนจะหันมาบอกเธอ “กอดเอวด้วยเดี๋ยวตก”
“ต้องกอดด้วยเหรอ ไม่กอดได้ม่ะ เหม็นกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง”
“แล้วแต่ ไม่กลัวตกก็เรื่องของเธอ” พูดจบกวินก็กระตุกรถออกตัวอย่างแรงจนณิชาหวีดลั่น แขนสองข้างกอดเอวเขาแน่นโดยอัตโนมัติ
“พี่วิน พี่จะฆ่าฉันเหรอ ออกตัวรถแรงขนาดนี้ กะให้ฉันตกรถหัวฟาดพื้นตายใช่มั้ย”
“ก็บอกแล้วให้กอดเอว เธอไม่เชื่อฉันเองแล้วจะโวยวายทำไม” เขาบอกพร้อมกับดึงมือเธอให้มากอดเอวเขาไว้ “ถ้าไม่อยากตาย ก็กอดแน่น ๆ” เขาบอกก่อนจะแอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วออกรถไป ณิชาเองก็ต้องกอดเอวเขาแน่นอย่างช่วยไม่ได้เพราะกลัวตกรถ
บทล่าสุด
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 9 หลานสะใภ้ของปู่
ตอนพิเศษ 9 หลานสะใภ้ของปู่วันนี้โต๊ะอาหารภายในบ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น ปู่ของกวินนั่งหัวโต๊ะ พ่อแม่ของเขาก็นั่งอีกฝั่ง ทั้งสามคนมองดูกวินที่คอยดูแลณิชาอย่างเอาใจใส่ณิชาได้แต่ยิ้มบาง ๆ เขินกับสายตาของทุกคน ส่วนกวินก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงแล้วเขาทำไปอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเรื่องปกติปู่มองภาพนั้นแล้วก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ สุดท้ายก็หลุดแซวออกมาพร้อมหัวเราะเบา ๆ“ดูเอาเถอะ ใครกันนะ ที่เคยโทรมาบอกฉันว่าไม่สนใจเรื่องหมั้น บอกว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่สเป็ก ไม่อยากยุ่งด้วย”ณิชาหันขวับไปมองกวินทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองเขาอย่างเอาเรื่อง ไม่ใช่สเป็กเหรอกวินถึงกับชะงักช้อนในมือ หันไปมองปู่ตาเขียวปั๊ด “ปู่ อย่าพูดถึงเรื่องนี้ได้มั้ย ผมลำคาญ”ปู่ของกวินหัวเราะเสียงดัง “ก็เห็นแล้วมันตลกนี่นา ที่เมื่อก่อนแกปากแข็งนักหนา แต่ตอนนี้หันไปทางไหนก็มีแต่น้องณิชา”“ปู่” กวินเสียงเข้มขึ้น สีหน้าเริ่มขึ้นแดงอย่างหงุดหงิดแต่แฝงเขิน ทำเอาณิชาอมยิ้มแก้มแดงตามไปด้วยปู่ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนพูดต่อด้วยแววตาเอ็นดู “ก็บอกแล้วใช่มั้ยไอ้วิน ฉันบอกแกแล้วณิชานี่แหละที่จะทำให้แกมีความสุขได้จริง ๆ”กวินถอนหา
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 8 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 3 ️
ตอนพิเศษ 8 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 3 ❤️🔥🔞กวินยังคงนั่งเอนพิงพนักโซฟา ดวงตาคมกริบจ้องณิชาที่หน้าแดงจัดไม่กล้าสบตา เขาเพิ่งได้ยินคำที่ทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน“งั้น ครั้งนี้ให้ฉันขึ้นเองนะคะ”ณิชาค่อย ๆ ขยับขึ้นมาคร่อมบนตักเขา ร่างเล็กสั่นน้อย ๆ จากความเขินและความตื่นเต้น แต่แววตามีประกายมุ่งมั่นที่ทำให้กวินกลืนน้ำลายลงคอมือเล็กวางลงบนอกแกร่ง ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเขาอย่างแผ่วเบา แต่ความอ่อนหวานนั้นกลับจุดไฟร้อนในกายกวินให้ลุกโชน เขาตอบรับด้วยการบดขยี้ริมฝีปากหนักหน่วงทันที“ณิชา…” เสียงทุ้มพร่าขาดห้วง เขากัดกลีบปากเธอเบา ๆ ขณะสองมือหนาลูบไล้ตามเอวเล็กจนสั่นสะท้านเธอค่อย ๆ ถอดเสื้อออกเผยผิวขาวเนียนตา กวินมองตาค้างก่อนจะสบถเสียงต่ำ “แม่ง…สวยจนฉันแทบควบคุมตัวเองไม่ไหว”พูดจบกวินก็โน้มตัวเข้ามาซุกไซ้ลงบนเนินอกของเธอทันที ริมฝีปากดูดกลืนยอดอกผ่านชั้นในบาง จนเสียงครางหวานหลุดออกจากริมฝีปากเธอ“อื้อ…พี่วิน…”มือหนารูดสายชั้นในลง เผยยอดอกสีหวานต่อหน้าเขา กวินไม่รอช้า ใช้ลิ้นตวัดวนแล้วดูดเม้มแรงขึ้น ในขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอณิชาแอ่นอกเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายตอบสนองต่
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 7 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 2
ตอนพิเศษ 7 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 2โต๊ะกินข้าวตอนนี้เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์และอาหารทะเล รวมถึงผักต่าง ๆ มีหม้อไฟฟ้าที่ภายในมีน้ำซุปเดือดปุด ๆ กลิ่นสมุนไพรหอมฟุ้งจนทั้งห้องอบอวล ทุกคนนั่งล้อมวงกันพร้อมช้อน ตะเกียบ และจานเรียงรายเต็มไปหมด“เอ้า ๆ ใส่ผัก ใส่วุ้นเส้นไปหน่อย” ดิวรีบเป็นคนแรกที่คีบผักโยนลงหม้อทันที“อย่าพึ่งดิ กูยังไม่ได้ใส่หมูเลย” โด้แย่งตะเกียบมา คีบเนื้อใส่ลงไปบ้าง“พวกมึงนี่ไม่รู้จักรอเลยนะ” ลมโวยขึ้น แต่สุดท้ายก็เป็นคนแย่งคีบกุ้งมาใส่หม้อเองกั้งหัวเราะเสียงดัง “จะกินหรือจะตีกันก่อนเนี่ย พวกมึงเลือกสักอย่างสิ”ณิชานั่งยิ้มมองพวกพี่ ๆ เถียงกันขำ ๆ แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปทำอะไร กวินก็จัดการให้เรียบร้อยหมดแล้ว เขาเป็นคนลวกหมู ลวกผัก ใส่วุ้นเส้น แล้วตักใส่ถ้วยเล็ก ๆ ยื่นมาตรงหน้าเธอ“ของเธอ” เขาพูดสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้ม ๆ แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจ“พวกมึงดูมันสิ คอยตักแต่ให้น้องณิชา คนอื่นแม่งยังไม่ได้แดกเลย” โด้แซวเสียงดังดิวรีบเสริม “เออว่ะ มึงนี่มันสุดยอดแฟนชัด ๆ เลยนะไอ้วิน”กั้งเองก็หัวเราะเสียงดัง “ไม่ใช่แฟนเว้ย เขาเป็นคู่หมั้นกัน มึงอย่าลืม”“เออ จริงว่ะ”เสียงโห่ลั่น
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 6 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 1
ตอนพิเศษ 6 ให้ทั้งห้องมีแค่กลิ่นเธอ 1ในที่สุดคอนโดของกวินที่รีโนเวทก็เสร็จเรียบร้อย เขาเลยใช้เพื่อน ๆ มาช่วยกันขนของและจัดแต่งห้อง เสียงโวยวายบ่นไม่หยุดดังขึ้นตั้งแต่หน้าประตูจนถึงในห้อง เพราะแต่ละคนต่างก็ถูกเขาใช้แรงงานเต็มที่“ไอ้วิน นี่กูเป็นเพื่อนมึงหรือเป็นกรรมกรวะ ยกของแทบหลังหักแล้ว” โด้บ่นอุบ ขณะยกกล่องขนาดใหญ่เข้ามาวางบนโต๊ะดิวก็เสริมเสียงดัง “เออจริง ไหนบอกแค่ช่วยนิดหน่อย ทำไมกลายเป็นแบกของทั้งห้องแบบนี้เนี่ย”แต่ถึงจะบ่นแค่ไหน ทั้งกั้ง ทั้งลม และทุกคนก็ยังช่วยกันขนของเข้ามาจนห้องใหม่ค่อย ๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างพอทุกอย่างเริ่มเข้าที่ เพื่อน ๆ ก็ยืนมองรอบ ๆ ห้องอย่างอึ้ง ๆ เพราะคอนโดที่เคยเป็นห้องมืดทึบ ตกแต่งเรียบแข็งทื่อ กลับกลายเป็นห้องสว่างสดใส เฟอร์นิเจอร์ดูอบอุ่น และยังมีของตกแต่งน่ารัก ๆ อยู่เต็มไปหมดลมแค่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกวาดตามองรอบห้องที่ตกแต่งใหม่ ก่อนเอ่ยถามออกมา “ห้องโทนนี้มันไม่ใช่สไตล์มึงแน่ ๆ หรือว่าเป็นฝีมือน้องณิชา”ดิวเองก็พูดเสริมทันที “มึงนี่มันไม่ใช่แค่คลั่งรักธรรมดาแล้วว่ะไอ้วิน แต่มึงนี่แม่ง หลงน้องหัวปักหัวปำเลยต่างหาก”กวินที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซ
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 5 ผีเลียหัว 3 ️
ตอนพิเศษ 5 ผีเลียหัว 3 ❤️🔥🔞“พะ…พี่วิน…อ๊ะ…ไม่ไหวแล้ว…”เสียงครางของณิชาดังสั่น ร่างบางสั่นสะท้านแทบจะลอยจากเตียงได้ มือเล็กจิกผ้าปูแน่นจนแทบขาด ขาเรียวเกร็งและเบียดเข้าหากันอย่างควบคุมไม่ได้แต่กวินกลับจับแยกมันออก แล้วก้มหน้ากลับลงไปอีกครั้งโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เขาทั้งดูด ทั้งลากลิ้น ทั้งซุกไซ้ไปทุกมุมในร่องสวาทของเธออย่างไม่มีความปรานี จนในที่สุด…“อ๊าาา…พี่วิน…ฉะ...ฉัน…จะ…จะ…”ร่างบางกระตุกแรงในจังหวะสุดท้าย เธอเสร็จไปอย่างรุนแรงต่อหน้าเขา ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเต็มปลายลิ้นเขา แต่กวินกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขากลืนทุกหยดอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเลียซ้ำตรงจุดเดิมราวกับจะรีดความรู้สึกของเธอออกมาอีกครั้งณิชาหอบหายใจแทบขาด ร่างกายเกร็งกระตุกซ้ำ แต่ก็ยังถูกเขากดขาแยกออกไว้ ไม่ให้หนี“พี่วิน…พะ...พอแล้ว…” เสียงเธอแผ่วเบาราวกับหมดแรง “พี่ไม่เอาฉันเหรอ”เขาเงยหน้าขึ้นมา มุมปากเปื้อนหยดน้ำรักของเธอ ดวงตาคมพร่ายังวาววับไม่เปลี่ยน“ยังไม่เอา” เขาตอบเสียงพร่า “คืนนี้ฉันบอกแล้วไง ว่าจะเป็นผีเลียหัว”เขาก้มหน้าลงไปอีกครั้ง คราวนี้ใช้ปลายลิ้นตวัดวนเร็วขึ้นกว่าเดิม เสียงดูดเม้มเริ่มดังขึ้นอีกคร
หมั้นรักวิศวะปากร้าย ตอนพิเศษ 4 ผีเลียหัว 2 ️
ตอนพิเศษ 4 ผีเลียหัว 2 ❤️🔥🔞เสียงประตูห้องเปิดออก ณิชาถือถุงของเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับเข้ามาในห้อง แต่พอเงยหน้าขึ้นเธอก็ต้องชะงักไปทันที เมื่อเห็นว่ากวินนั่งรออยู่บนโซฟาในห้องก่อนแล้ว“พี่วิน มาถึงตอนไหนคะ” เธอถามเสียงเบา ทั้งแปลกใจทั้งตกใจ เพราะคิดว่าเขาคงยังกลับไม่ถึงห้อง แต่ปรากฏว่าเขามาถึงก่อนเธอแต่กวินกลับไม่พูดอะไรสักคำ เขาลุกขึ้นช้า ๆ แล้วก้าวตรงเข้ามาหาเธออย่างเงียบกริบ แววตาคมกริบที่ทอดมองมานั้นทั้งดุดัน จนเธอแอบใจสั่น“พะ…พี่วิน” ณิชาเอ่ยเรียกอย่างไม่แน่ใจ ว่าเขาคิดอะไรไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ร่างบางของณิชาก็ถูกผลักติดกำแพง จนถุงของในมือร่วงหล่นลงพื้น กวินก้าวเข้ามาขังเธอไว้ระหว่างกำแพงกับอกกว้างของเขา“พี่วิน พี่จะทำอะไรคะ” เสียงหวานของณิชาสั่นอย่างตกใจ แต่ก่อนจะได้คำตอบ ร่างหนาก็ก้มลงมากระซิบชิดข้างหูด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า“คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ว่าเธอโกหก”ณิชาตาโตทันที ก่อนถามเขาด้วยเสียงตะกุกตะกัก “กะ...โกหก อะไรคะ ฉัน”เธอยังไม่ทันได้แก้ตัว มือหนาของกวินกลับล่วงเข้าไปในขอบกางเกงเธออย่างไม่ให้ตั้งตัว ปลายนิ้วแตะต้องผิวอุ่นกลางกายสาวของเธอจนณิชาสะดุ้งเฮือก ใบหน้าแดงจั
บางทีคุณอาจจะชอบ
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.4K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก145.8K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์175.1K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X77.0K viewsThat Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม
อะพอลโล่_208 viewsเพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น
ฅนหลังเขา1.2K viewsพันธนาการยอดรัก
ฟ้าดุษฎี153 viewsจากเพื่อนสู่เมียนิตินัย
Duangkwan769 views
