บทนำ 1

นัดสองทุ่มโผล่มาสองทุ่มครึ่ง สำหรับ ‘ตะวัน’ ไม่ถือว่ามาสาย แค่นัดรวมตัวดื่มเหล้าสังสรรค์ตามประสาเพื่อนฝูงไม่เจอกันนาน ไม่รู้จะรีบร้อนอะไรนักหนา แม้มาถึงร้านที่เพื่อนนัดไว้แล้วก็ตาม ทว่าชายหนุ่มยังคงไม่รีบร้อนเข้าไป ยืนชิวสูบบุหรี่ กวาดสายตามองบรรยากาศหน้าร้านที่มีลูกค้าเดินเข้าออกไม่ว่างเว้น

ติ๊ง!

Pansib : มึงออกมายัง พวกไอ้โฟร์มถามหาแล้วเนี่ย

ตะวันมองแชต ‘ปั้นสิบ’ เพื่อนสนิทที่แจ้งเตือนเข้ามาแต่ไม่ได้กดเข้าไปตอบในทันที บุหรี่ในมือเกือบหมดมวนถูกบดบี้เข้ากับรั้วเหล็กริมทาง ดับไฟให้มอดสนิทก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะ

ร่างสูงโปร่งในสัดส่วนที่ดูดีเหมือนนายแบบเดินเข้าไปยังสถานบันเทิงตรงหน้า ออร่าบางอย่างจากตัวชายหนุ่มดึงดูดสายตาเหล่าสาวๆ ให้พากันเหลียวมองอย่างพึงพอใจ

“กว่าจะมานะมึง เดินเช็กเรตติงอยู่หรือไง” ‘เจได’ เพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยเหน็บเมื่อเขาหย่อนตัวลงนั่งใกล้มัน ก่อนจะรับแก้วเหล้าที่ปั้นสิบยื่นมาให้กระดกดื่มชุ่มคอ

หลังจากเรียนจบกันไป เพื่อนบางคนได้งานแล้ว บางคนกำลังมองหา และยังมีบางคนที่เตร็ดเตร่ไปวันๆ ซึ่งเขาอยู่ในข้อสุดท้าย ยังไม่รู้จะจับต้นชนปลายอนาคตยังไงดี เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ อยากมีเวลาให้ตัวเองอีกสักหน่อย จะว่าเขาชิวเกินไปก็ได้ แต่อันที่จริง เขามีสิ่งที่คิดจะทำอยู่เหมือนกัน

“มึงอยากเปิดร้านสักจริงเหรอตะวัน” ไอ้โฟร์มถามขึ้น มันเป็นเพื่อนในสาขาเดียวกันที่เรียนจบออกมา เป็นไอ้ตัวต้นคิดที่โทร.ตามเพื่อนให้มานั่งแดกเหล้า

“จริงสิ มันลงทุนไปเรียนสักมาเลยนะเว้ย”

“เรียนไปเรียนมา แม่งได้ลายสักงอกมาเพียบ” ปั้นสิบและเจไดแย่งตอบ พวกมันสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกับเขาที่สุด สนิทถึงขั้นที่ว่ามองตาก็รู้ใจ เห็นไส้เห็นพุง

“อืม กูอยากลองดู กูชอบ” พวกไอ้โฟร์มขอให้โชว์รอยสัก แต่แทนที่จะถลกเสื้อให้พวกแม่งดู ตะวันแค่เปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือยื่นให้พวกมันแทน

“เชี่ย โคตรดีอะมึง”

“เออ สวยฉิบหาย เห็นแล้วกูยังอยากสักด้วยเลยว่ะ”

“ถ้าอยากสักก็รอมาสักกับกู กับพวกมึงกูคิดครึ่งราคาพอ” ตะวันเอ่ยยิ้มๆ เหล้าแก้วที่สองถูกรินตามมา

เขามีรอยสักทั้งหมดสี่จุด จุดแรกอยู่บนไหล่ซ้ายเป็นรอยสักใยแมงมุมขนาดใหญ่กินพื้นที่ตรงไหล่ลามมาถึงหน้าอก ตรงกลางใยแมงมุมมีดอกกุหลาบสีแดงสดดอกใหญ่ จุดต่อมาคือบ่าด้านขวา รอยสักแมงมุมตัวเบอเริ่มที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ และแขนข้างเดียวกันนั้นก็เป็นรอยสักที่สาม งูตัวใหญ่สีดำสนิทพันวนรอบแขน ส่วนหัวของงูเกือบถึงข้อมือ และรอยสักสุดท้ายเหนือหน้าท้องมีไรขนอ่อน รอยสักรูปผีเสื้อสามตัว

พวกเพื่อนๆ ชื่นชมรอยสักทั้งหมดของเขาจนพอใจ ไม่นานมันก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น เขาคงจะนั่งฟังเงียบๆ ไม่ใส่ใจอะไรมากหากเรื่องที่พวกแม่งคุยกันไม่ใช่เรื่องของเธอคนนั้น

“กูไม่คิดว่ามึงจะบ้าดารานะไอ้นิว”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่วันก่อนกูไปเดินห้างแล้วเจอตัวจริงไง มึงเชื่อปะ แม่งโคตรสวย ในทีวีว่าสวยแล้วยังสู้ตัวจริงไม่ได้ กูนี่ใจเต้นตุ๊บๆ” นิวพูดถึงดารานักแสดงสาวสวยคนหนึ่งที่เขากำลังส่องอินสตราแกรมในตอนนี้

“กูเห็นมึงเจอใครสวยหน่อยก็ใจเต้นทุกคนอะ”

“สัส! แต่คนนี้สวยจริง สวยกว่าดาราทุกคนที่กูเคยเห็นมาเลยเว้ย”

“ชมขนาดนี้กูว่าเป็นเอฟซีตัวยงของเขาแล้วมั้ง”

“แน่นอนเพราะกูชอบคนสวย” นิวเลื่อนดูรูปในไอจีของดาราสาวคนนั้นต่อ ตะวันซึ่งนั่งติดกับนิวก้มมองรูปของผู้หญิงที่ว่าก็ถึงกับเบ้ปากอย่างลืมตัว อีกทั้งยังหัวเราะฮึเสียงขึ้นจมูก

“มึงหัวเราะแบบนี้ไม่ชอบเหรอวะ?” โจฮันเพื่อนอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายหลังจากตะวันมองรูปดาราคนนั้น

“อืม ไม่ชอบ”

“ทำไมไม่ชอบ สวยขนาดนี้” นิวถามด้วยสีหน้าคิ้วขมวดแปลกใจ

“ก็มีดีแค่สวย”

“มึงพูดอย่างกับรู้จักเขาดี”

“ทำไมจะไม่รู้จัก ก็มัน…”

“ไอ้เจเดน…” ตะวันเสียงเข้มขึ้นเมื่อเห็นว่าเจเดนกำลังจะพูดอะไรออกไป มันคงจะตอบพวกไอ้นิวแทนเขาว่าดาราที่ชอบนักชอบหนา เขารู้จักเธอดี

“กูก็แค่ไม่ถูกชะตากับเธอ” หากแต่เลือกที่จะไม่เฉลยออกไป เพราะต่อให้รู้จักยายนั่นดี เขาไม่ได้อยากสนิทด้วยสักหน่อย

นิวบ่นอุบบอกว่าตะวันตาไม่ถึง สวยขนาดนี้กลับพูดออกมาได้ว่าไม่ถูกชะตา ซึ่งตะวันก็แค่ไหวไหล่ไม่สนใจคำบ่นของมัน แก้วเหล้าในมือกระดกดื่มต่อเรื่อยๆ ก่อนในวินาทีต่อมาเขาจะเห็นคนที่เพิ่งพูดถึงไปหยกๆ

แม้จะสวมใส่แว่นดำอำพรางสายตา สีของชุดที่สวมใส่ก็ดูกลมกลืนไปกับคนอื่นๆ จนแทบดูไม่ออกว่าเป็นเธอจริงๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่เธอกลับเด่นสะดุดตาเขาที่สุด

เกิดคำถามขึ้นในหัวของตะวัน ยายนั่นมาที่นี่คนเดียว ไม่มีผู้จัดการคนสนิทคอยตามประกบเหมือนทุกครั้ง เธอจะก่อเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า

แต่ช่างเถอะ ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาอยู่แล้ว

ตะวันผละสายตาออกมาจากเธอจนแผ่นหลังร่างบางเดินลับหายไปยังชั้นบนที่มีไว้สำหรับแขกวีวีไอพี

เขานั่งดื่มและพูดคุยกับเพื่อนๆ ต่ออย่างออกรสชาติ เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนดังขึ้น สั่นครืดคราดราวกับจะเร่งให้เขารีบๆ รับสายซะ

“กูออกไปรับโทรศัพท์แป๊บ” เพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจึงต้องเดินเลี่ยงมาคุยด้านนอก

“ว่าไงครับเฮีย” คนที่โทร.หาเขาคือเฮีย ‘คิเรย์’ เป็นเพื่อนในแก๊งของว่าที่พี่เขย ซึ่งเขาเคารพพวกเฮียทุกคนเหมือนพี่แท้ๆ ของตัวเอง

(ไอ้ตะวันมึงอยู่ที่ผับเอ็นเจใช่มั้ยวะ)

“เฮียรู้ได้ไง”

(กูเห็นไอ้ปั้นลงสตอรี่แท็กมึง ถ้ามึงอยู่ที่ผับกูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อย)

“เฮียจะให้ผมทำไร”

(ไปพาตัวน้องเห็ดออกมาจากที่นั่นให้กูด่วน กูกำลังไปที่ผับแต่กลัวไม่ทัน มึงก็รู้ใช่ไหม…)

ตะวันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ครับ เข้าใจแล้ว เฮียรีบมานะผมไม่อยากรับมือกับยายนั่นนาน”

“อืม กูเร่งอยู่” ปลายสายน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างรู้สึกได้ ตะวันจำใจยอมทำตามที่คิเรย์ร้องขอ เขากลับเข้าในผับแต่คราวนี้เดินตรงไปยังทางเข้าสำหรับวีวีไอพี ซึ่งหากไม่ได้เป็นสมาชิกก็ไม่สามารถฝ่าด่านบอดีการ์ดหน้าเข้มเข้าไปได้ แต่เมื่อเขายื่นโทรศัพท์ให้การ์ดคนหนึ่งคุยกับคิเรย์ เพียงครู่เดียวการ์ดคนนั้นก็ผายมือเชิญเขาอย่างนอบน้อม อีกทั้งยังนำเขาไปยังห้องที่เป้าหมายอยู่อีกด้วย