หย่าให้รัก

หกปีก่อน…กระดิ่งบนโต๊ะไม้ผลัดเปลี่ยนกับเสียงเจื้อยแจ้วของแม่ค้าหน้าหวาน ร่างระหงในเดรสมินิมอลถือกล่องเบเกอรีสัญชาติญี่ปุ่นอย่างไดฟูกุไปมาราวกับเชิญชวน“สิบนาทีสุดท้ายน้า ไดฟูกุบ้านใจรักตอนนี้ลดราคาจากสองร้อยบาทเหลือร้อยยี่สิบเท่านั้นนะคะ!” แม่บ้านมากความสามารถที่ไม่ได้ทำงานประจำตามคำขอของสามีหลังแต่งงาน พรีเซนต์สินค้าในมือขะมักเขม้นใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวงดงามเสียจนใครต่อใครต่างเหลียวมอง เธอมีดวงตากลมโตน่าพิสมัยปานตุ๊กตา จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นน่ารักบอกความดื้อ ไหนจะเรียวปากกระจับได้รูปสีแดงระเรื่อกริ๊ง! กริ๊ง!“คุณปาล์มมี่ทีทีซีเอฟนะคะ รบกวนทักดามาทางอินบอกซ์เพจน้า”เพจขนมใจรักเปิดได้เกือบหกเดือนหลังจากญาดาแต่งงานกับอนวัฒน์ผู้เป็นสามี เขาขอร้องให้เธอเลิกอาชีพพริตตีที่ส่งเสียตนเองเรียนมาตั้งแต่เข้ามหาลัยฯ ด้วยเหตุผลที่ว่าหวง ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับเมีย แถมแม่สามีอย่าง ‘คุณหญิงอรุณประไพ’ ขยันตั้งแง่ดูถูกเรียกอาชีพนี้ว่าผู้หญิงไร้ยางอายท่านไม่ปลื้มนักที่ลูกชายคนเดียวของตระกูล ‘โยธิบดี’ ตัดสินใจคว้าผู้หญิงอย่างเธอมาทำเมีย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้อนวัฒน์และอรุณประไพทะเลาะกันใหญ่โต ท้ายที่สุดค

ช่วงเวลาใกล้ค่ำคลอไปด้วยเสียงเพลงดัง ๆ ในงานโชว์รถหรูที่ขนทัพจากกรุงเทพฯ ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ญาดาหมุนกายตรวจเช็กตนเองพลางสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ ไม่ได้รับงานเสียเนิ่นนาน เธอจะมีความตื่นเต้นอยู่บ้างก็คงไม่แปลกอะไรวันนี้ญาดาแต่งกายด้วยชุดรัดรูปสีขาวเหลืองทองอร่าม ท่อนบนคือเสื้อสายเดี่ยวมีโซ่คล้องลำคอระหง แหวกลึกอวดสองเต้างามหมิ่นเหม่ ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นเปิดเผยเรียวขาสวย เนื้อผ้าชั้นดีที่เจ้าของงานให้พริตตีใส่วันนี้ ปราดตามองก็พอรู้ว่ามีราคาแพงหูฉี่“ตื่นเต้นล่ะซี่” เสียงแซวดังสูงปรี๊ดของเพื่อนรักร่วมวงการอย่าง ‘วันวิสา’ หรือ ‘วีน่า’ หล่อนปรี่เข้าหาพร้อมตบบ่าให้กำลังใจ“ฉันไม่ได้เจนเวทีเหมือนแกนี่”“ก็หายไปซะนาน มีผัวปุ๊บเข้ากลีบเมฆปั๊บ” คำพูดตรงขวานผ่าซากหลุดจากปากวันวิสาทุกครั้งที่มีโอกาสเจอญาดา“วีแกก็รู้นี่ว่าบ้านพี่เชนเขาไม่ให้ฉัน…”“ไม่ให้แล้วไง แกใจอ่อนยอมเขาเกินไป”หล่อนรู้จักกับญาดาตั้งแต่เริ่มทำงาน พื้นเพทั้งสองคล้ายคลึงกัน เพราะเป็นเด็กต่างจังหวัดทั้งคู่ เข้ามาปากกัดตีนถีบที่กรุงเทพฯ ก็เพื่อหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว“…”“จะรวยหรือจนมันสำคัญตรงไหนก็คนเหมือนกัน ต่อให้แกทำดีแทบต

ไฟหน้ารถสาดกระทบถนนตอนกลางคืน ญาดาเม้มเรียวปากกระจับอึกอัก นัยน์ตาหวานเคลื่อนมองข้างถนนอย่างช่วยไม่ได้“ไม่ต้องเกร็งพี่ขนาดนั้นก็ได้”ชายหนุ่มข้างกายระบายรอยยิ้มหวาน มือหนาเปิดเพลงสากลคลอเพื่อคลายอาการประหม่าระหว่างเขาและเธอ“พูดเป็นกันเองกับพี่ ยังไงดาก็ลูกน้านี”คามินกล่าวในขณะที่มือหนายังคงจับพวงมาลัย แววตาคมกริบนึกเอ็นดูน้องสาวนอกไส้คนนี้เหลือเกิน“ดาไม่กล้าขนาดนั้นหรอกค่ะ” ญาดาส่ายหน้าปฏิเสธ ‘คามิน’ คือลูกของ ‘เผ่าพงศ์’ สามีใหม่มารดาไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาติดต่อหาอันนา ตอนแรกญาดาไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าคนเป็นแม่จะหวนกลับมาในชีวิตอีกครั้ง‘ปรานี’ ตัดขาดจากพิศาลไปเป็นเวลาเนิ่นนาน หล่อนทิ้งเธอไว้กับพ่อตั้งแต่อันนาเล็ก ๆ จนพี่สาวอย่างญาดาต้องคอยดูแลน้องแทนผู้เป็นแม่ เธอไม่แน่ใจว่าปรานีรู้ข่าวการป่วยของพิศาลตั้งแต่เมื่อไร เพราะอยู่ดี ๆ หล่อนไหว้วานคามินเข้ามาเจรจาเพื่อเป็นกาวใจ เขาเสนอออกเงินค่าผ่าตัดบิดาให้ทั้งหมด แต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียวคือต้องแวะไปหาปรานีบ้างเป็นครั้งคราว‘แม่คิดถึงเราสองคนมากนะ’ญาดาไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นรักเธอกับน้องจริง ตอนทิ้งก็ไร้เยื่อใย พอจากไปเพิ

ร้านอาหารรูฟท็อปชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูเป็นที่นัดหมายในวันนี้ ญาดาสูดลมหายใจเข้าปอดพลางกระชับกระเป๋าคลัชคู่ใจเพิ่มความมาดมั่น เธอแต่งกายด้วยเดรสเกาะอกสีดำเปิดเปลือยแผ่นหลังนวลละออง หากคลุมทับลวก ๆ บนเรียวไหล่งามด้วยสูทผ้ากำมะหยี่สีแดงเลือดนก“วันนี้คุณดาสวยมาก” รัฐภาคทักญาดาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ เมื่อคนตัวเล็กปรากฏกายตรงหน้า“ขอบคุณนะคะ”ญาดานั่งลงตรงข้ามเขาพลางเลื่อนมองรอบข้าง มือกำประสานบนหน้าตักไม่รู้ควรเริ่มบทสนทนาอย่างไรดี ส่วนลึกในสมองถกเถียงเป็นเศษละอองความคิดฟุ้งซ่านถ้าเปิดประเด็นที่อัดอั้นตันใจเวลานี้ดูใจร้ายเกินไปหรือเปล่าหรือควรรอกระทั่งอาหารมื้อนี้สิ้นสุดลง“สั่งอาหารไหมครับ”“พอดีดายังไม่ค่อยหิว”“งั้นเครื่องดื่มก่อนดีกว่า”รัฐภาคจัดแจงเสร็จสรรพ เขาออร์เดอร์ค็อกเทลหลากสีสันอย่างชำนาญราวกับรู้จักที่นี่เป็นอย่างดี“…” ญาดาขมวดคิ้วคล้ายตั้งคำถาม เพราะเริ่มรู้สึกตัวว่าพนักงานขยันบริการโต๊ะเธอเป็นพิเศษ“พอดีที่นี่เป็นโรงแรมของพ่อเพื่อนผม”รัฐภาครีบเฉลย ใบหน้าหวานจึงเปื้อนยิ้มฝืน ความอึดอัดจุกแน่นกลางอกจนขมคอ ญาดาไม่ชอบสิทธิพิเศษทุกรูปแบบ แม้รู้คนรวยอย่างพวกเขาจะทำอะไรก็ได้นี่คงเ

‘อะไรนะคะเจ๊ ดาโดนแคนเซิลงานอีกแล้ว!’ร่วมสองอาทิตย์ที่เหตุแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอซ้ำ ๆ คนตัวเล็กพ่นลมหายใจเข้าออกบอกตนเองให้ใจเย็นครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่แกนสมองตื้อตันไปหมด เธอไม่รู้เลยว่าสาเหตุมาจากไหนหรือเพราะอะไรกัน…‘ใช่หล่อน เจ้าของงานเขาขอเปลี่ยนตัวอีกแล้ว’‘เขาได้บอกเจ๊ไหมว่าทำไมถึงเปลี่ยน’‘ไม่พูดลงรายละเอียด แค่เปรย ๆ ว่าไม่สะดวกใจทำงานกับหล่อน’ ญาดาอยากกรีดร้องระบายความรู้สึกอึดอัด แต่หญิงสาวทำได้เพียงกำหมัดแน่นชั่ววูบเธอตงิดใจเรื่องทั้งหมดไม่มีทางบังเอิญ สังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าใครสักคนที่มีอำนาจเหลือล้นอยู่เบื้องหลังเรื่องบัดซบพวกนี้ บางทีใครคนนั้นอาจเป็นวารร้ายที่ตามราวีด้วยกล่องไปรษณีย์นั่นไง!‘โอเคเจ๊ ขอโทษด้วยนะดาคงไม่ได้เรื่องเอง’‘ไม่ต้องขอโทษ ฉันน่ะไม่เป็นไรมีเด็กคนอื่นเยอะแยะ แต่หล่อนเถอะ ไหนจะต้องส่งลูก ผ่อนบ้านผ่อนรถ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปแย่แน่ ๆ’พรอาภาระบายลมหายใจ น้ำเสียงสาวใหญ่เป็นกังวลพอควร ญาดาเป็นเด็กที่หล่อนเอ็นดูและปั้นมาเองกับมือ มีอะไรลำบากก็ช่วยเหลือกันตลอด แต่นี่ทั้งสองกำลังเจอสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่รู้จะสืบหาต้นสายปลายเหตุจากตรงไหนก่อน เพราะ