บทที่ 9 อาจารย์หล่อมาก

บทที่ 9 อาจารย์หล่อมาก

สองอาทิตย์ผ่านไป

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ตอนนี้ฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพร้อมไปเรียนแล้ว จะไม่ใช่เด็กนักเรียนเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ จะเป็นนักศึกษาเต็มตัวแล้ว เด็กสาวยืนหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอน อย่างตื่นเต้น ชุดที่เด็กสาวใส่วันนี้เป็นกระโปรงพรีทสีดำความยาวเสมอเข่า เสื้อนักศึกษาทรงเข้ารูปพอดีตัว เธอไม่ได้ซื้อกระโปรงแค่แบบที่เป็นประโปรงพรีท แต่มีกระโปรงทรงเอด้วย เห็นหุ่นที่ร้านใส่ทรงเอแล้วสวยมากๆเลยซื้อมาด้วยซะเลย ทว่าเปิดเทอมวันแรกเลยยังไม่อยากใส่เพราะทรงเอสั้นกว่านี้อิอิ

แอด~

ฉันเปิดประตูออกมาจากห้องนอน ก็พบว่าพี่เรย์เดนนั่งรออยู่ที่โซฟาแล้ว เมื่อพี่เรย์เดนเห็นฉันเดินมา พี่เขาปรายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ฉันก็ได้แต่ยืนงงๆอย่างไม่เข้าใจ ฉันใส่ชุดนักศึกษาแล้วดูแปลกเหรอ ทำไมพี่เขามองขนาดนั้น

"แซนวิชวางอยู่บนโต๊ะอาหารรีบไปกิน จะได้รีบไปเรียน เปิดเทอมวันแรกเธอไม่ควรจะเข้าเรียนสายนะ" พอพี่เรย์เดนพูดแบบนั้นฉันจึงรีบจับข้อมือตัวเองขึ้นมาเพื่อดูนาฬิกา เด็กสาวเบิกตากว้างเพราะตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้ว จริงๆเธอแต่งตัวเสร็จนานแล้ว แต่เพราะมัวแต่ยืนหมุนไปหมุนมาตามจังหวะเพลงที่เปิดจนทำให้ลืมดูเวลา "เจนนิสขอห่อเเซนวิสขึ้นไปกินบนรถได้ไหมคะ" เด็กสาวเอ่ยปากขออนุญาตมาเฟียหนุ่ม เพราะถ้าเธอกินอยู่ที่นี้ต้องเข้าเรียนสายแน่ๆ

มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตัดความรำคาญ เพราะถ้าเธอไปสายเขาก็ต้องสายไปด้วย

"ตามใจ"

"ขอบคุณนะคะ" เด็กสาวรีบยกมือไหว้แล้วนำแซนวิชใส่ไว้ในกล่องอาหารอย่างรวดเร็ว

@มหาวิทยาลัยออสเวิร์ด

ทันทีที่รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคณะบริหารศาสตร์ เจนนิสก็รีบไหว้ขอบคุณเรย์เดนที่มาส่งแล้วรีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา วันหลังเธอจะหาทางมาเรียนเอง จะไม่ให้เรย์เดนต้องลำบากมาส่งทุกวัน และไม่อยากให้ใครรู้ด้วยว่าเธอรู้จักกับเขา

ปึก!

"อ๊ะ!"

ในจังหวะที่เจนนิสกำลังรีบเดินไปที่ห้องเรียนเธอก็เดินไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า

"ขอโทษค่ะ เจนนิสไม่ได้ตั้งใจ" เธอรีบเอ่ยขอโทษ พร้อมกับก้มลงไปเก็บของที่หล่นอออกมาจากกระเป๋าผ้า

"เธอไม่มีตาหรือไงกัน"

อะไรเนี่ยก็ขอโทษแล้วไง ทำไมพูดจาไม่น่ารักแบบนี้…

พอเจนนิสหยัดกายลุกขึ้นยืน ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นยืนกอดอกปั้นหน้าบึงตึงมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจอย่างแรง เธอไม่พูดอะไรนอกจากเดินชนไหล่ฉันเข้าไปในห้องเรียน

อะไรวะเนี่ย อย่าบอกนะว่าเธอเรียนห้องนี้ แสดงว่าเรียนสาขาเดียวกับฉันงั้นสิ นี่ฉันต้องมาเจอคนแบบนี้ตลอดสี่ปีเหรอ หัวจะปวด ฉันจะพยายามเลี่ยงให้ห่างคนแบบนี้แล้วกัน

พอเจนนิสเดินเข้าไปในห้องเรียนก็พบกับเธอคนนั้นอีกแล้ว สายตาที่เธอมองมาที่ฉันยังกับจะกินเลือดกินเนื้อกันอย่างนั้นแน่ะ

"เจนนิส"

"มดแดง" ฉันจึงล่ะสายตาจากเธอไปตามเสียงเรียกของเพื่อน ตอนที่รู้ว่ามดแดงก็สอบติดเหมือนกันฉันดีใจมาก เพราะถ้าไม่มีมดแดงฉันก็ไม่รุู้ว่าจะไปคุยกับใคร ขนาดมาเรียนวันเเรกก็เจอสายตาและคำพูดที่ไม่เป็นมิตรแล้ว ฉันจึงรีบเดินเข้าไปนั่งข้างมดแดง

"มีอะไรหรือเปล่าเจนนิส เมื่อกี้ฉันเห็นเธอยืนมองใครอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเหรอ?" มดแดงพูดพร้อมกับเหลือบไปมองผู้หญิงที่นั่งถัดลงไปแถวที่สองจากที่พวกเรานั่งอยู่เพราะที่นั่งภายในห้องเรียนเป็นแบบสโลป "อ๋อ ผู้หญิงคนนั้นนะเหรอ" มดแดงเอ่ยขึ้น

"มดแดงรู้จักเหรอ?" เจนนิสเอียงหน้าถามเพื่อนด้วยความสงสัย

"รู้จัก เพราะใครๆก็รู้จักเธอ"

เจนนิสยิ่งทำหน้างงงวย…

"เธอชื่อแพรวา เป็นลูกสาวนักการเมืองชื่อดัง เจนนิสมีปัญหากับเธอเหรอ?"

"เปล่า...คือเรารีบมาเรียนกลัวเข้าสาย ไม่ทันได้มองเลยทำให้เดินชนเธอเข้าอยู่หน้าห้องเรียน แต่เราขอโทษเธอไปแล้วนะ แต่เธอไม่พอใจมากๆแถมยังเดินชนเรากลับด้วย"

"ยัยนี่นิสัยไม่ดีหรอก อารมณ์แบบลูกคุณหนูเอาแต่ใจ ตอนมัธยมเราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเธอ เพื่อนเธอส่วนใหญ่ก็นิสัยไม่ต่างจากเธอหรอกคบคนแต่ระดับเดียวกัน แบบไฮโซโบว์ใหญ่อะไรทำนองนั้น อย่าไปใส่ใจเลย ถ้าใครทำอะไรให้ไม่พอใจแอะอะฟ้องพ่ออย่างเดียว แล้วพ่อยัยนั่นก็ตามใจลูกสุดๆ เลยทำให้นิสัยเป็นแบบนั้นแหละ อยากได้อะไรก็ต้องได้"

เจนนิสได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

"โอ๊ะ...อาจารย์มาแล้ว" เสียงของมดแดงทำให้เจนนิสตวัดสายตาไปมอง เด็กสาวก็ต้องเบิกตากว้าง เพราะอาจารย์ที่มดแดงว่า คือพี่เรย์เดน ตอนนี้ภายในห้องเรียนต่างฮือฮากันยกใหญ่ เพราะในคลาสส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง ผู้ชายก็มีนะประมาณยี่สิบคนได้ ทว่าพวกเขาไม่ได้สนใจ

"WOW! อาจารย์หล่อสุดๆไปเลยอ่ะเจนนิส ยังกับเทพบุตรจุติมาเกิด คนอะไรหล่อไม่มีที่ติขนาดนั้น"

เจนนิสที่เห็นปฏิกิริยาของนักศึกษาผู้หญิงที่อยู่ภายในห้องต่างกรี๊ดกร๊าดพี่เรย์เดนกันไม่หยุด ก็ได้แต่พ่นลมหายใจออกมา เพราะถ้าทุกคนรู้จักพี่เรย์เดนแบบเธอจะยังกรี๊ดกันแบบนี้อยู่ไหม

"เป็นอะไรอะเจนนิส ทำไมทำหน้าเซ็งจะตายแบบนั้น ไม่ดีใจเหรอ ที่เรามีอาจารย์หล่อๆมาสอนแบบนี้ ทำให้มีเป้าหมายในการเรียนสุดๆ" มดแดงพูดด้วยแววตาเป็นประกายคลั่งไคล้ไม่หยุด

ฉันได้แต่พยักหน้างึกๆตาม

"อะแฮ่ม"

เสียงกระแอมผ่านลำคอของพี่เรย์เดน ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบทันที

"ถ้าใครไม่อยากเรียนก็เชิญออกนอกห้อง" เรย์เดนพูดด้วยแววตาดุดัน ทำให้เหล่านักศึกษาสันหลังเย็นวาบกันเป็นแถบ เพราะเสียงของพี่เรย์เดนทรงอำนาจมาก บอกแล้วถ้าได้รู้จักจะกรี๊ดไม่ออก

"โห...อาจารย์โหดซะด้วย มดแดงเอ่ยพลางรูปแขนตัวเองไปด้วยความหวาดกลัว"

หลังจากเรียนเสร็จก็ได้ยินผู้หญิงซุบซิบเรื่องพี่เรย์เดนไม่หยุด ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มเพื่อนแพรวา

"โหดแบบนั้นเธอชอบเหรอแพรวา ตอนเห็นอาจารย์ครั้งแรกฉันก็กรี๊ดนะเพราะอาจารย์หล่อมากๆ ทว่าตอนนี้อยู่ห่างๆดีกว่า" เพื่อนในกลุ่มแพรวาพูดขึ้น

"แต่ฉันชอบอาจารย์มาก ฉันไม่สนว่าจะโหดยังไง ฉันรู้แค่ว่าอยากได้และฉันต้องได้" แพรวาพูดขึ้นด้วยแววตามุ่งมั่น

"ตามใจแกเถอะ พวกฉันไม่เอาด้วยหรอก รังษีของอาจาย์ดูอำมหิตสุดๆ"

แพรวาได้แต่หยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ฉันที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากพวกเธอมากนัก ได้ยินพวกเธอคุยกันชัดเจนทุกคำ ก่อนจะหันไปคุยกับมดแดง

"เรียนวันแรกก็เจอรายงานโหดเลย แถมยังต้องส่งภายในวันพรุ่งนี้ก่อนสี่โมงเย็นด้วย อยากจะบ้าตาย" เจนนิสได้แต่บ่นกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เพราะเป็นการเรียนสามชั่วโมงที่หนักสุดๆ ทำให้เธอแทบจะอ๊วก

@เพนต์เฮาส์เรย์เดน

พอกลับมาที่เพนต์เฮาส์ฉันทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาทันทีด้วยสภาพที่ล้าสุดๆ เพราะหลังจากที่ทานข้าวกับเพื่อนเสร็จ ฉันและมดแดงก็ไปนั่งทำรายงานที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย สายตาแทบจะไม่ล่ะไปจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเลย เหลืออีกตั้งเยอะกว่าจะเสร็จ ทว่าพี่เรย์เดนโทรตามซะก่อนเลยต้องรีบกลับ

"เปิดเทอมวันแรกก็ไม่ไหวซะแล้วเหรอ?" เรย์เดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาว ทำให้เจนนิสตวัดสายตามามองด้วยแววตาไม่พอใจ

"พี่เรย์เดนใจร้ายเกินไปหรือเปล่าคะ สั่งรายงานโหดขนาดนี้ แต่ให้ส่งภายในพรุ่งนี้ แถมไม่เคยบอกเจนนิสเลยว่าเป็นอาจารย์ประจำสาขาที่เจนนิสเรียน"

"ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องบอก และฉันไม่ใช่อาจารย์ประจำอย่างที่เธอเข้าใจ ฉันแค่ไปสอนชั่วคราวเท่านั้น ถ้าไม่ว่างก็ไม่ไป"

"ไม่กลัวทางมหาลัยไล่ออกเหรอคะ ทำงานตามใจตัวเองขนาดนี้"

"ทำไมต้องกลัว เพราะฉันเป็นเจ้าของ คนที่มีสิทธิไล่คนอื่นออกมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น"

ฮะ...พี่เรย์เดนเป็นเจ้าของมหาลัยเหรอ คุณพระ แล้วคนที่มหาลัยรู้หรือเปล่าเนี่ย ฉันไม่ให้พี่เรย์เดนไปส่งแล้วแหละ ถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็น ไม่อยากจะคิดเลย เธอยิ่งไม่ชอบฉัน…

"เป็นอะไรไป?"

"ต่อไปนี้เจนนิสขอไปเรียนเองนะคะ พี่เรย์เดนไม่ต้องไปส่งเจนนิสแล้ว เดี๋ยวเจนนิสไปแท็กซี่เองค่ะ เจนนิสไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใคร"

"เธอจะสนใจคนพวกนั้นทำไม?"

"เจนนิสไม่อยากเดือนร้อนค่ะ" มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วยุ่งเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

"เอาเป็นว่าตามนี้นะคะ เจนนิสขอตัวไปทำรายงานต่อก่อน เพราะอาจารย์ดุมากเลยค่ะ" เจนนิสพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัด

"เดี๋ยว" มาเฟียหนุ่มรีบเรียกเธอเอาไว้ ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในห้องพัก "ไม่ต้องไปแท็กซี่ เดี๋ยวฉันให้คนของฉันไปรับไปส่งตามเวลา ถ้าไม่ตกลงตามนี้ก็ไปด้วยกันเหมือนเดิม" มาเฟียหนุ่มไม่ปล่อยจังหวะให้เด็กสาวได้พูดอะไร ว่าจบเขาก็เดินขึ้นไปบนห้องพักทันที เจนนิสได้แต่ยืนอ้าปากเหวอเพราะพูดไม่ทัน จะแย้งอะไรก็ไม่ได้ เธอจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่สบอารมณ์