บทที่ 1 ความทุกข์ระทมในอดีต (1/4)

                                                                                     1

                                                                    ความทุกข์ระทมในอดีต

            หน้าผาที่ตั้งสูงตระหง่านมองลงไปเบื้องล่างเป็นหุบเหวลึกที่ยากจะคาดเดาได้ว่าเบื้องล่างมีสิ่งใดอยู่บ้าง เสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าเกิดเสียงคล้ายภูตผีวิญญาณกำลังเรียกร้อง

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้หน้าผาจ้องมองกลุ่มคนเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย คล้ายกับไม่มีสิ่งใดจะมาทำร้ายจิตใจนางให้เจ็บปวดไปมากกว่าที่เป็นอยู่แล้ว

            สตรีที่สวมอาภรณ์เนื้อดีคล้ายสตรีสูงศักดิ์ยกยิ้มมุมปากคล้ายสะใจเมื่อเห็นสภาพของคนที่ตนเกลียดคล้ายตุ๊กตาผ้าที่ฉีกขาดและยับเยินไม่หลงเหลือสภาพดีงามเช่นที่เคยรู้จัก

            “หากจะกล่าวโทษ เจ้าก็กล่าวโทษลูกในท้องของเจ้าเถิดที่ทำให้เจ้าต้องตาย เพราะหากเจ้าไม่อาจหาญสับเปลี่ยนยาห้ามครรภ์ ท่านอ๋องมีหรือจะสั่งให้ข้าพาเจ้ามาจัดการที่นี่”

            “...” เมื่อถูกทำให้เสียใจอยู่นับครั้งไม่ถ้วน ในใจของนางยามนี้ก็เริ่มจะด้านชาและไม่ได้รู้สึกอันใดต่อคนพวกนี้อีกแล้ว สิ่งที่นางต้องการยามนี้คืออยากหลุดพ้นจากที่นี่

            “ท่านอ๋องกล่าวว่าบุตรของเขาต้องเกิดจากท้องของสตรีที่สูงศักดิ์และเพียบพร้อมด้วยชาติตระกูล หาใช่บุตรสาวของขุนนางทุจริตเช่นเจ้า”

            “ในเมื่อข้าต้องเอาชีวิตมาทิ้งในเหวลึกนี้แล้ว ก่อนตายเจ้าเมตตาบอกข้าได้หรือไม่ ว่าแท้จริงคนที่วางยาปลุกกำหนัดท่านอ๋องที่ค่ายทหารเป็นเจ้าใช่หรือไม่” นางอยากรู้ว่าตนผิดพลาดตรงที่ใดถึงได้ถูกดึงเข้าสู่วังวนความเจ็บปวดทุกข์ระทมไม่รู้จบเช่นนี้

            “เจ้าควรขอบคุณข้า หากไม่เป็นเพราะข้า เจ้ามีหรือจะได้มีโอกาสอุ่นเตียงให้กับท่านอ๋อง” หึ! หากไม่เพราะตอนนั้นตนเดินทางตามไปที่ค่ายทหารช้า มีหรือบุตรสาวขุนนางทุจริตเช่นหลี่เย่หรงจะสามารถปีนขึ้นเตียงเขาได้

            “ขอบคุณที่เจ้าบอกความจริงกับข้าทุกอย่าง เช่นนั้นข้าก็จะบอกความจริงให้เจ้าทราบเช่นกัน”

            “อนุฯ ไร้ค่าเช่นเจ้าน่ะหรือมีอันใดจะบอกข้า” เฉวียนซูลี่ยิ้มเยาะ

            “ระหว่างข้าและเจ้า ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะก็ไม่มีวันได้หัวใจท่านอ๋องไป เพราะสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ท่านอ๋องรักและโปรดปรานอย่างแท้จริงคือหานโมลี่ ชายารองผู้อ่อนหวาน เจ้ากับข้าก็เป็นเพียงโล่กันธนูจากศัตรูให้นาง”

            “กรี๊ด! ไม่จริง เจ้าโกหก” เฉวียนซูลี่กรีดร้องคล้ายไม่ยอมรับความจริง

            “ข้าใกล้จะตายแล้ว ข้าจะโกหกเจ้าเพื่อให้ได้อันใดขึ้นมา นางบอกกับข้าเองว่าท่านอ๋องโปรดปรานนางอีกไม่นานหานกั๋วชิ่งก็จะเหยียบหัวบิดาเจ้าขึ้นเป็นอัครเสนาบดี เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าและอนุฯ ที่เป็นคนของไทเฮาก็จะหมดประโยชน์ สุดท้ายแล้วเจ้าก็จะไม่ต่างอันใดกับข้า ฮ่า ๆ” หลี่เย่หรงหัวเราะคล้ายคนบ้า

            “ไม่จริง! เจ้าโกหกข้า หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ” สิ้นเสียงเฉวียนซูลี่ยื่นมือไปข้างหน้าหวังทำให้อีกฝ่ายหยุดเอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจตน โดยลืมไปว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงหน้าผาที่เพียงก้าวถอยหลังก็คือหุบเหวลึก

            “ไม่!” ในชั่วขณะที่นางกำลังจะร่วงหล่นก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นจะพุ่งตัวมาจับมือของนางเอาไว้

            “ท่านอ๋องระวังพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ที่ติดตามผู้เป็นนาย กล่าวอย่างรีบร้อนพร้อมกับช่วยจับตัวผู้สูงศักดิ์เอาไว้ด้วยกลัวว่าจะพลัดตกหน้าผาไปอีกคน

            “ขอบพระทัยที่มาส่งหม่อมฉันด้วยตัวเอง” อนุฯ หลี่กล่าวด้วยแววตาว่างเปล่า ยามนี้นางละทิ้งสิ้นทุกสิ่งแล้ว ยอมพ่ายแพ้อย่างไร้ข้อโต้แย้ง เขาไม่ผิดที่ไม่รักนาง

            “เย่หรง อย่าปล่อยมือ จับเอาไว้แน่น ๆ นะ ข้าจะช่วยเจ้า” น้ำเสียงและแววตาร้อนรนของชินอ๋องผู้เย็นชาทำให้นางนึกขบขัน

            “หม่อมฉันขอโทษที่ทำให้ท่านอ๋องลำบากใจ หากยามนั้นหม่อมฉันเลือกที่จะเป็นคุณหนูหลี่ต่อ ไม่ขอติดตามพระองค์ วันนี้ของหม่อมฉันก็คงไม่มาถึงเร็วเช่นนี้ หม่อมฉันยอมแพ้เพคะ หม่อมฉันจะไม่ร้องขอความเมตตาพระองค์อีก หากหม่อมฉันย้อนเวลาได้หม่อมฉันจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพระองค์อีก ขอโทษสำหรับทุกสิ่งเพคะ”

            “เย่หรง เจ้าเอามืออีกข้างมาจับข้าไว้เร็วเข้า ข้าจะช่วยดึงเจ้าขึ้นมา” ชินอ๋องตวาดอย่างเคยตัว ทว่าในแววตาฉายแววร้อนรนระคนเจ็บปวด

            “ท่านพ่อกับท่านแม่ มารอรับหม่อมฉันกับลูกแล้วเพคะ หม่อมฉันมีสิ่งสุดท้ายอยากบอกกับพระองค์”

            “ไม่! ข้าไม่ฟัง หากเจ้าอยากบอกสิ่งใดกับข้า เจ้าต้องเอามือทั้งสองข้างมาจับมือข้าไว้”

            “ชั่วชีวิตนี้แม้หม่อมฉันจะมีใจรักพระองค์ แต่หม่อมฉันก็ไม่เคยคิดที่จะวางยาปลุกกำหนัดเพื่อปีนเตียงของพระองค์แม้แต่ครั้งเดียว ยามนั้นเป็นหม่อมฉันที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา หากพระองค์คิดสืบหาย่อมพบเจอความจริง”

            “ข้าเชื่อ! ข้าเชื่อเจ้า เอามือมาจับมือข้าเถิดนะ ข้าขอร้อง” หม่าเซี่ยอวี้อ้อนวอน ในดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามจับมือนางเอาไว้ให้แน่นที่สุด

            “หม่อมฉันเพิ่งรู้ว่าพระองค์ก็มีสีหน้าเช่นนี้ด้วย” รอยยิ้มบางปรากฏบนดวงหน้าหวานในรอบสองปี

            “ข้าบอกให้เจ้าเอามืออีกข้างมาจับมือข้าได้ยินหรือไม่ หลี่เย่หรง” ชินอ๋องตวาดเสียงดังใส่สตรีที่ตนกำลังเหนี่ยวรั้งไว้

            “ขอให้พระองค์ได้ครองคู่กับพระชายารองหานโมลี่ชั่วนิจนิรันดร์ไร้อุปสรรคใด ๆ ทูลลาเพคะ” สิ้นเสียงกล่าวนางก็เอาปิ่นที่กำเอาไว้ด้วยมืออีกข้างตั้งแต่ยืนสนทนากับเฉวียนซูลี่ปักที่มือของผู้สูงศักดิ์ ด้วยความเจ็บปวดเขาเผลอปล่อยมือ เมื่อสิ่งเดียวที่พันธนาการร่างบอบบางหมดไป นางจึงลอยละลิ่วลงสู่ก้นของหุบเหวลึก

            “ไม่!!!” ชินอ๋องส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดและทำท่าจะกระโดดตามนางลงไปทำให้องครักษ์ต้องพากันจับตัวเอาไว้