LOGINหลังจากที่โจวหยางเทียนรู้ว่าซูเยี่ยนหลิงไปอาละวาดที่งานเลี้ยงวันเกิดของลู่ฟางหนิง เขาก็บันดาลโทสะออกมา ก่อนจะตบดวงหน้าของนางไปหนึ่งฉาดด้วยความโมโห
เพี๊ยะ!
“เหตุใดเจ้าถึงทำอะไรไร้ความคิดเช่นนี้!”
ซูเยี่ยนหลิงกุมดวงหน้าของตนซึ่งมีรอยแผลกรีดเป็นทางยาวเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด แม้บาดแผลเหล่านี้จะสร้างความเจ็บปวดทางกายให้กับนาง ทว่าบาดแผลทางใจที่ถูกพระสวามีทำร้ายกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า
“นับจากนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าห้ามออกจากตำหนักไปสร้างเรื่องวุ่นวายที่ไหนอีกเด็ดขาด มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าใจร้าย” โจวหยางเทียนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่แม้แต่จะเค้นถามความจริงซูเยี่ยนหลิงด้วยซ้ำว่านางทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้านางแม้ชั่วอึดใจเดียว ยิ่งตอนนี้ดวงหน้าของนางมีรอยแผลน่าเกลียด เขาก็ยิ่งไม่อยากมอง
ซูเยี่ยนหลิงรู้สึกคับแค้นใจเป็นอย่างมากที่ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้นางเป็นผู้ถูกกระทำ อีกทั้งยังไม่ได้รับความเป็นธรรม แม้นางจะหวาดกลัวว่าโจวหยางเทียนจะสังหารนางเหมือนที่เขาสังหารบิดาของนาง เพราะนางในตอนนี้หมดผลประโยชน์ให้เขากอบโกยแล้ว แต่อีกใจนางก็อยากระบายความคับแค้นนั้นออกมา
นางในตอนนี้เหมือนกับสุนัขจนตรอก ความหวาดกลัวในใจจึงเลือนหายไปชั่วขณะ “หากท่านอ๋องคิดจะทำร้ายหม่อมฉัน หม่อมฉันจะนำเรื่องทั้งหมดไปกราบทูลฝ่าบาทว่าท่านกับเซวียกุ้ยเฟยทำอะไรลงไปบ้าง”
“เจ้ากล้าข่มขู่ข้าหรือ!” โจวหยางเทียนขบกรามแน่นด้วยความโมโห เดิมทีเขาคิดว่าซูเยี่ยนหลิงจะอยู่เงียบๆ หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับบิดาของนาง แต่คาดไม่ถึงว่านางจะสร้างปัญหาให้เขาไม่หยุดหย่อน เห็นทีเขาจะเก็บนางไว้ข้างกายไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
“หม่อมฉันมิได้ข่มขู่ แต่หม่อมฉันพูดจริง เรื่องที่บิดาของหม่อมฉันถูกจับกุมข้อหาจ้างวานฆ่าเจ้ากรมพิธีการ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นความคิดของเซวียกุ้ยเฟยที่ต้องการให้คนของตนแทรกซึมเข้าไปในราชสำนัก หากหม่อมฉันนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาท ท่านอ๋องคิดว่าท่านกับมารดาจะรอดตัวไปได้หรือ”
“หากเจ้ากล้าก็ลองดู”
“หม่อมฉันมีอะไรจะไม่กล้า หม่อมฉันยังรู้มาอีกว่าท่านอ๋องกับเซวียกุ้ยเฟยคิดวางแผนก่อกบฏเพื่อแย่งชิงตำแหน่งขององค์รัชทายาท ไม่แน่ว่าเหตุการณ์ลอบสังหารองค์รัชทายาทครานั้นอาจจะเป็นฝีมือของท่านกับเซวียกุ้ยเฟยก็ได้”
“หุบปาก!”
หลังจากที่โจวหยางเทียนได้ยินคำพูดนี้ของซูเยี่ยนหลิง เขาก็ไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกแล้ว
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่รู้มากมีจุดจบเช่นไร” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ซูเยี่ยนหลิงเห็นท่าทางน่ากลัวของเขา นางก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาของเขาในยามนี้เหมือนพร้อมที่จะสังหารนางอยู่ตลอดเวลา และชั่วขณะที่นางคิดจะวิ่งหนีออกจากตำหนัก เพราะกลัวว่ารุ่ยอ๋องจะลงมือสังหารนางจริง ในตอนนั้น รุ่ยอ๋องก็ตรงเข้าไปกระชากเส้นผมของนางจากทางด้านหลัง จนนางวิ่งหนีไปไหนไม่ได้
“ท่านอ๋องปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ” ซูเยี่ยนหลิงพยายามดิ้นรนหนี ทว่าโจวหยางเทียนไม่คิดจะปล่อยนางไป
“เจ้ายังคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปอีกหรือ คนอย่างเจ้ามันสมควรตาย!”
สิ้นคำพูดนั้น โจวหยางเทียนก็เปลี่ยนจากการกระชากเส้นผมเป็นการบีบคอของซูเยี่ยนหลิงแทน ยิ่งนางพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดเท่าใด แรงบีบที่คอก็เหมือนจะยิ่งแน่นมากขึ้นเท่านั้น
“ปะ…ปล่อย…” คำพูดของซูเยี่ยนหลิงเริ่มติดขัด ดวงหน้าของนางเริ่มเขียวคล้ำเนื่องจากหายใจไม่ออก
ทว่าโจวหยางเทียนที่เห็นว่าซูเยี่ยนหลิงกำลังใกล้ขาดอากาศหายใจตาย เขาก็ยิ่งแสยะรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา “คนอย่างเจ้าไม่สมควรอยู่ให้รกหูรกตาข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของเจ้าตายอย่างไร เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าไปหาบิดาด้วยวิธีเดียวกันเอง”
หลังได้ยินว่ารุ่ยอ๋องสังหารบิดาของนางเช่นไร ดวงตาของซูเยี่ยนหลิงก็ยิ่งเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ยามนี้นางทั้งหวาดกลัวทั้งคับแค้น คิดไม่ถึงว่าพระสวามีจะสังหารนางได้ลงคอ
“ท่านอ๋องตอนนี้หม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์ ท่านอ๋องอยากให้ลูกของพวกเราตายด้วยน้ำมือของท่านอย่างนั้นหรือ”
ซูเยี่ยนหลิงเพิ่งรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ อีกทั้งเรื่องนี้นางก็ยังไม่ได้บอกให้ใครรู้ ในตอนนี้นางรู้ว่าอย่างไรตนเองก็คงไร้หนทางรอด นางจึงตัดสินใจเอ่ยบอกเรื่องนี้ให้รุ่ยอ๋องได้รับรู้ บางทีเขาอาจจะยอมใจอ่อนปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ต่อ
ทว่าความคิดของนางกลับเปล่าประโยชน์ เพราะทันทีที่โจวหยางเทียนได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ยิ่งออกแรงบีบคอของซูเยี่ยนหลิงมากขึ้น
“เจ้าไม่สมควรเป็นคนให้กำเนิดทายาทของข้า หากวันนั้นมิใช่เพราะเจ้าใช้แผนการสกปรก ข้าไม่มีวันรับเจ้าเข้าตำหนักแน่”
“แต่เด็กในท้องของหม่อมฉันเป็นลูกของท่าน อย่างน้อยก็ขอให้เขามีโอกาสได้ลืมตาดูโลก”
“ไม่มีทาง!” โจวหยางเทียนตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล จากนั้นเขาจึงออกแรงยกร่างกายของซูเยี่ยนหลิงให้ลอยขึ้น ขาทั้งสองของซูเยี่ยนหลิงลอยอยู่เหนือพื้น แม้จะสะบัดตัวให้หลุดพ้นจากแรงบีบ แต่ไม่ได้ผล ในตอนที่ลมหายใจของนางใกล้ขาดห้วง นางก็เห็นภาพหนึ่งลอยซ้อนทับเข้ามา นางไม่แน่ใจว่าภาพที่เห็นนั้นเป็นสิ่งที่นางจินตนาการขึ้นมาเองหรือว่าเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว แต่มันก็เหมือนกับเรื่องจริงจนน่าประหลาดใจ
ภาพนั้นเป็นภาพที่นางถูกโจวหยางเทียนบีบคอ แต่ท้องของนางในตอนนั้นใหญ่โตเหมือนตั้งครรภ์มาหลายเดือนแล้ว นางดิ้นรนอยู่ในฝ่ามือของเขา ไม่นานลมหายใจของนางก็ขาดห้วง ซึ่งนางในตอนนี้ก็กำลังจะมีจุดจบเหมือนกับภาพที่นางเห็น
โจวหยางเทียนเห็นว่าซูเยี่ยนหลิงดื้อด้านไม่ยอมจากไปแต่โดยดี เขาจึงออกแรงบีบคอนางมากขึ้น ด้วยร่างกายที่แข็งแรงและสูงใหญ่กว่า เขาจึงยกร่างของนางดันไปจนชิดกับผนังห้อง ซูเยี่ยนหลิงดิ้นรนได้ไม่นาน ร่างกายของนางก็อ่อนแรงลงเรื่อยๆ
ในที่สุด ร่างกายของนางก็แน่นิ่ง ไร้ซึ่งลมหายใจ แต่กระนั้นดวงตาทั้งสองข้างของนางก็ยังคงเบิกกว้าง เหมือนกับคนที่ยังไม่สามารถปล่อยวางความแค้นได้
โจวหยางเทียนเมื่อเห็นว่าซูเยี่ยนหลิงสิ้นใจด้วยน้ำมือของตนแล้ว เขาจึงโยนร่างนางลงพื้นอย่างไม่ไยดี จากนั้นจึงเรียกนางกำนัลเข้ามาเก็บศพของนางออกจากตำหนัก
“ว๊าย! พระชายา!” นางกำนัลสองคนเมื่อเข้ามาพบร่างไร้วิญญาณของซูเยี่ยนหลิง พวกนางก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ทว่าสายตาที่โจวหยางเทียนมองมา ทำให้พวกนางต้องรีบปิดปากตนเองให้สนิท
“พวกเจ้าคงรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด” โจวหยางเทียนมองนางกำนัลสองคนนั้นด้วยสายตาน่ากลัว จากนั้นจึงหันไปมองร่างของซูเยี่ยนหลิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เพคะท่านอ๋อง” นางกำนัลสองคนนั้นรีบก้มหน้ารับคำเนื้อตัวสั่นเทา จากนั้นพวกนางจึงรีบจัดการร่างของซูเยี่ยนหลิงที่นอนเบิกตากว้างอยู่บนพื้นตามคำสั่งของรุ่ยอ๋องทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น รุ่ยอ๋องได้ป่าวประกาศออกไปว่าเขาจะปลดซูเยี่ยนหลิงออกจากตำแหน่งพระชายารอง เพราะนางมีจิตใจชั่วช้าคิดร้ายต่อคุณหนูรองสกุลลู่ อีกทั้งยังจะส่งนางไปบวชชีที่สำนักชีตลอดชีวิต
หลังจากที่โจวหยางเทียนได้ประกาศเรื่องนี้ออกมา ทุกคนต่างก็เห็นด้วยกับบทลงโทษที่เขามอบให้กับซูเยี่ยนหลิง เรื่องนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ไม่เว้นแม้กระทั่งในเหลาสุราหรือโรงน้ำชา เพราะการกระทำของซูเยี่ยนหลิงเป็นการกระทำที่อุกอาจ แต่ทุกคนหารู้ไม่ว่าซูเยี่ยนหลิงได้ออกจากตำหนักของรุ่ยอ๋องไปเพียงแค่ร่างไร้วิญญานเท่านั้น
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ
ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที
วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย
หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป







