บทที่ 54 เสียโฉม

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดเจ้า และยิ่งเกลียดมากขึ้นที่รู้ว่าพระสวามีของข้าพึงใจในตัวเจ้า!” ซูเยี่ยนหลิงแผดเสียงดังลั่นออกมาด้วยความเดือดดาล ตอนนี้นางไม่สนใจแล้วว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็นหรือไม่

นางไม่ต้องการให้ลู่ฟางหนิงได้รุ่ยอ๋องไปครอบครอง เขาจะต้องเป็นพระสวามีของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น!

ลู่ฟางหนิงจ้องมองซูเยี่ยนหลิงด้วยสายตาสมเพช ก่อนน้ำเสียงเย็นชาจะเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เพียงแค่เจ้าที่เกลียดชังข้า แต่ข้าก็เกลียดชังเจ้าเช่นกัน เพราะข้าเกลียดคนที่ทรยศหักหลังคนอื่น”

ซูเยี่ยนหลิงไม่เข้าใจว่าลู่ฟางหนิงพูดเรื่องอะไร แม้ก่อนหน้านี้ที่นางเข้าหาลู่ฟางหนิงเพราะต้องการหลอกใช้อีกฝ่ายเพื่อทำให้ตนเองดูโดดเด่น แต่นางยังไม่เคยกระทำการที่เข้าข่ายคำว่าทรยศเลยสักครั้ง

“หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว หากไม่มีเจ้า รุ่ยอ๋องจะต้องสนใจข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น!”

ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะออกมา “เจ้าหยุดโง่สักทีเถิด รุ่ยอ๋องไม่เคยรักใครจริง เขารักเพียงแค่ตนเองเท่านั้น!”

ซูเยี่ยนหลิงชะงักไปชั่วขณะ เพราะคำพูดของลู่ฟางหนิงมีความจริงอยู่หลายส่วน รุ่ยอ๋องยอมแต่งงานกับนางเพียงเพราะผลประโยชน์เท่านั้น เขาไม่เคยรักนางเลย แต่กระนั้นนางก็ไม่ต้องการให้รุ่ยอ๋องแต่งงานกับลู่ฟางหนิงเช่นกัน แม้การแต่งงานนั้นจะเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์ก็ตาม

หลังจากที่คิดเช่นนั้น ซูเยี่ยนหลิงก็ดึงมีดออกมาจากที่ซ่อน นางตรงเข้าไปหาลู่ฟางหนิงราวกับคนเสียสติ จากนั้นจึงยกมีดขึ้นมาหวังจะกรีดลงบนดวงหน้าของลู่ฟางหนิงให้เสียโฉม นางอยากรู้ยิ่งนักว่าหากดวงหน้างดงามนั้นถูกทำลาย รุ่ยอ๋องยังคิดจะสนใจลู่ฟางหนิงอยู่อีกหรือไม่

ลู่ฟางหนิงเห็นการกระทำอันบ้าคลั่งของซูเยี่ยนหลิงก็ไม่มีท่าทางตื่นตกใจเลยแม้แต่น้อย นางยืนเป็นเป้านิ่ง แต่กระนั้นคมที่ซูเยี่ยนหลิงคิดจะกรีดลงมากลับไม่เฉียดเข้าใกล้ใบหน้าของนางเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มีดเล่มนั้นกลับถูกนางยึดไปครองอย่างง่ายดาย

“มีฝีมือเพียงแค่นี้ แต่คิดอยากจะทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ”

“หุบปาก! แล้วเอามีดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

ตอนนี้ซูเยี่ยนหลิงไร้สติสัมปชัญญะไปแล้ว ในหัวของนางคิดเพียงแค่ว่าจะต้องทำลายใบหน้าของลู่ฟางหนิงให้เสียโฉม นางตรงเข้าไปยื้อแย่งมีดกับลู่ฟางหนิง ทว่าลู่ฟางหนิงเป็นวรยุทธ ซูเยี่ยนหลิงจึงไม่สามารถดึงมีดไปจากมืออีกฝ่ายได้ แต่ทันใดนั้น ลู่ฟางหนิงก็ปล่อยมีดที่อยู่ในมือของตนออก ทำให้คมมีดกรีดผ่านใบหน้าของซูเยี่ยนหลิงที่เข้ามายื้อแย่ง

 “กรี๊ด!!!” ซูเยี่ยนหลิงกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อคลำดูใบหน้าของตนก็พบว่ามีเลือดสีแดงไหลออกมาไม่หยุด บาดแผลบนดวงหน้าไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับบาดแผลที่อยู่ในใจ นางยกมือขึ้นชี้หน้าลู่ฟางหนิง ก่อนจะแผดเสียงดังลั่นออกมาอีกครั้ง “เจ้า! เจ้าทำลายใบหน้าของข้า!”

“เจ้าต่างหากที่ทำให้ตนเองเป็นเช่นนี้” ลู่ฟางหนิงอยากเอ่ยเตือนสติอะไรบางอย่างแก่ซูเยี่ยนหลิง แต่ยามนี้อีกฝ่ายไร้สติไปแล้ว นางมองลู่ฟางหนิงด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะตรงไปหาลู่ฟางหนิงแล้วใช้ปลายมีดตวัดใส่ไม่หยุด เพื่อหวังจะทำให้ใบหน้าของลู่ฟางหนิงเสียโฉมเช่นกัน

เสียงกรีดร้องของซูเยี่ยนหลิงดังไม่น้อย จนทำให้คนในงานเลี้ยงพอจะได้ยินอยู่บ้าง โจวหว่านถิงรู้สึกใจคอไม่ดี เพราะลู่ฟางหนิงก็ออกจากงานเลี้ยงไปได้สักพักแล้ว

“นั่นเสียงคนทะเลาะกันหรือไม่?”

“ข้าว่าใช่”

“เสียงนั่นเหมือนดังมาจากศาลาทางด้านนู้นเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” เสียงซุบซิบนินทาของคนในงานเลี้ยงดังขึ้นไม่หยุด ลู่ฮูหยินเองก็ได้ยินเสียงกรีดร้องนั่นเช่นกัน นางจึงสั่งให้สาวใช้ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่ศาลาทางด้านนู้นกันแน่

ทว่าโจวหว่านถิงที่ได้ยินว่ามีเสียงกรีดร้องดังมาจากศาลา ดวงหน้าของนางก็ซีดเผือด เพราะนางจำได้ว่าลู่ฟางหนิงไปพบซูเยี่ยนหลิงที่ศาลาด้านนู้น ไม่รอให้สาวใช้ไปตรวจสอบ นางก็รีบสาวเท้าตรงไปยังศาลานั้นด้วยตนเอง ผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นก็รีบสาวเท้าตามองค์หญิงสามไปทันที

ยามนี้ลู่ฟางหนิงกำลังกดร่างของซูเยี่ยนหลิงให้นอนราบไปกับพื้น อีกทั้งยังยึดมีดของอีกฝ่ายมาไว้ในมือ ซูเยี่ยนหลิงพยายามจะดิ้นรนหนี แต่นางก็สู้เรี่ยวแรงของลู่ฟางหนิงไม่ได้

”ปล่อย! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” ซูเยี่ยนหลิงดิ้นรนไปมา แต่ลู่ฟางหนิงก็ใช้เข่ากดร่างของนางอย่างแน่นหนาจนตอนนี้นางแทบหายใจไม่ออก

“ข้าปล่อยเจ้าแน่ แต่ก่อนจะปล่อยเจ้าไป ข้าอยากจะเตือน ไม่สิ อยากจะบอกอะไรให้เจ้ารับรู้อย่างหนึ่ง”

“ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟังอะไรทั้งนั้น” ซูเยี่ยนหลิงพยายามสะบัดหน้านี้ แต่นางก็ถูกลู่ฟางหนิงจับดวงหน้าเอาไว้แน่น

“เจ้าต้องฟัง เพราะข้าอยากให้เจ้าฟัง! อีกอย่างข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้นานอีกเท่าใด”

น้ำเสียงของลู่ฟางหนิงในตอนนี้ฟังดูโหดเหี้ยม จนซูเยี่ยนหลิงรู้สึกขนลุกชันด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าคงจะรู้ว่าเหตุผลที่รุ่ยอ๋องแต่งงานกับเจ้าเพราะเขาต้องการผลประโยชน์ แต่ตอนนี้เจ้าไร้ผลประโยชน์ให้เขากอบโกย อีกทั้งบิดายังสร้างเรื่องจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ แล้วเจ้าคิดหรือว่ารุ่ยอ๋องจะเก็บเจ้าเอาไว้ข้างกาย ส่วนจุดจบของเจ้าจะเป็นอย่างไรนั้น คืนนี้คงต้องกลับไปถามรุ่ยอ๋องเอาเอง”

ซูเยี่ยนหลิงได้ยินลู่ฟางหนิงเอ่ยเช่นนั้นก็ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เพราะนางเคยเห็นจุดจบของบิดามาแล้ว รุ่ยอ๋องเกลียดชังนางมาก หากเขารู้ว่านางสร้างเรื่องเช่นนี้ เขาจะต้องไม่ปล่อยนางไปแน่ ในตอนนั้น นางก็เอ่ยขึ้นว่า “หนิงหนิง ข้าผิดไปแล้ว เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่ เห็นแก่ที่พวกเราเป็นสหายกันมานาน เจ้าช่วยข้าจากรุ่ยอ๋องเถิดนะ ข้าไม่อยากมีจุดจบเช่นนั้น”

“เจ้าขอร้องข้าตอนนี้ก็สายไปแล้ว เพราะข้าไม่เคยมีสหายเช่นเจ้า ขอให้เจ้าโชคดีกับชีวิตในจวนอ๋อง”

เอ่ยจบ ลู่ฟางหนิงก็ผลักซูเยี่ยนหลิงไปอีกทาง จากนั้นจึงใช้มีดที่ซูเยี่ยนหลิงคิดจะกรีดหน้านางปักเข้าที่ไหล่ซ้ายของตนเองเพราะนางได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งกำลังตรงมาทางนี้

กลุ่มของโจวหว่านถิงเข้ามาพบเหตุการณ์พอดี พวกนางจึงรีบตรงไปดูลู่ฟางหนิงด้วยความเป็นห่วง

“หนิงหนิงเจ้าเป็นอะไรหรือไม่!”

“องค์หญิง ไม่รู้ว่าพระชายารองโกรธแค้นอะไรหม่อมฉันถึงได้คิดจะใช้มีดเล่มนี้สังหารหม่อมฉันเพคะ” ลู่ฟางหนิงแสร้งบีบน้ำตาออกมาแล้วโยนความผิดนั้นลงบนหัวของซูเยี่ยนหลิง

แม้ลู่ฟางหนิงอยากสังหารซูเยี่ยนหลิงให้ตายคามือเสียตอนนี้ เพราะความแค้นที่อีกฝ่ายเคยกระทำไว้กับนางในชาติก่อน แต่นางก็อยากเห็นชีวิตของอีกฝ่ายย่อยยับและพังทลายลงไปพร้อมๆ กับโจวหยางเทียน เพราะพวกมันจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับนางและครอบครัวอย่างสาสม!

ซูเยี่ยนหลิงที่ดวงหน้าอาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาดส่ายศีรษะไปมา “ไม่จริง ข้าไม่ได้ทำ เป็นนางต่างหากที่ทำร้ายข้า”

“เจ้าหุบปาก ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าเป็นคนปักมีดลงบนไหล่ของหนิงหนิง เจ้ายังจะแก้ตัวหน้าด้านๆ อยู่อีกหรือ”

เพราะลู่ฟางหนิงใช้มุมอับสายตาจึงทำให้ทุกคนที่เดินมาต่างมองว่าซูเยี่ยนหลิงทำร้ายนาง ยามนี้ต่อให้ซูเยี่ยนหลิงจะแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเข้าข้างนางแล้ว

ซูเยี่ยนหลิงได้แต่กรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ ปากบอกว่าจะสังหารลู่ฟางหนิงให้ตาย นั่นจึงทำให้ทุกคนปักใจเชื่อว่านางคิดร้ายต่อลู่ฟางหนิงจริงๆ โจวหว่านถิงไม่อยากจะเห็นหน้าซูเยี่ยนหลิงอีกต่อไปจึงได้สั่งให้ทหารองครักษ์ที่ติดตามมาโยนซูเยี่ยนหลิงกลับตำหนักรุ่ยอ๋อง