LOGIN“ไปหาโต๊ะนั่งได้เลยค่ะ” ไข่มุกพูดอย่างไม่แยแสก่อนที่เธอจะเดินออกไป กวินท์ใช้มือลูบใบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่อย่างนั้นก็เดินไปนั่งโซนเงียบ ๆ คนเดียว
“……” ไข่มุกปรายตามองตามอดีตสามีของตัวเองพลางส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินตามเขาไป
“พี่วินท์จะรับอะไรดีคะ”
“ถ้าพี่บอกว่าอยากกินมุก มุกจะเสิร์ฟตัวเองให้พี่กินไหม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ไข่มุกถลึงตาใส่ทันทีเมื่อเขาพูดจาหยาบคาย
“ที่นี่ไม่ใช่บ้านพี่วินท์นะคะที่จะพูดอะไรตามใจชอบได้”
“งั้นเดี๋ยวกลับบ้านพี่ค่อยพูดก็แล้วกัน” เขายังคงกวนประสาทเธออยู่แบบนั้นจนไข่มุกต้องแสดงสีหน้าเรียบเฉยเพราะไม่อยากพูดจาไร้สาระกับกวินท์
“สรุปพี่วินท์จะรับอะไรคะ”
“อยากทำอะไรมาให้ก็ทำมาเลย”
“แล้วมุกจะรู้ได้ยังไงว่าพี่ชอบกินอะไร”
“แต่ก่อนเคยรู้ดีไม่ใช่หรอว่าพี่ชอบกินอะไร”
“นั่นมันเมื่อก่อนค่ะ”
“อยากทำอะไรก็ทำมาเลย พี่กินทุกอย่างหรือจะเสิร์ฟตัวเองให้พี่กินก็ได้นะ”
“ฟู่!” หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะเดินออกไป โดยมีแววตาคมจ้องมองแผ่นหลังบางจนลับสายด้วยความพอใจ เขานั่งผิวปากอย่างอารมณ์ดี
ทางด้านไข่มุกที่มาถึงห้องทำขนมแล้วเธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างรู้สึกปวดหัวทำให้ปันปันที่เห็นแบบนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“พี่มุกเป็นอะไรคะ?”
“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย”
“งั้นให้ปันเอาขนมไปเสิร์ฟแทนไหมคะ พี่มุกนั่งพักก่อนก็ได้ค่ะ”
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปเอง” เธอเริ่มทำเครื่องดื่มเพื่อเอาไปเสิร์ฟให้อดีตสามีเพียงไม่นานนักไข่มุกก็ทำเสร็จ เธอเดินไปยังโซนที่กวินท์นั่งก่อนจะวางขนมไว้ตรงหน้าเขา
“มุกทำโกโก้กับชีสเค้กให้ค่ะ”
“หอมจังหอมเหมือนกลิ่นมุกเลย”
“หยุดพูดจาลามกสักทีเถอะค่ะ” เธอเอ่ยด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย
“นั่งกินขนมคนเดียวมันน่าเบื่อนะ มานั่งเป็นเพื่อนพี่ได้ไหม” กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เขาเพียงแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ เธอเท่านั้น
“มุกมีงานต้องทำค่ะ”
“แต่พี่ไม่อยากนั่งคนเดียว”
“ก็ไปนั่งรวมกับลูกค้าคนอื่นค่ะ” คำตอบที่ไม่แยแสของเธอทำเอาหัวใจของเขาสลายทันที
“ไปทำไมใจร้ายกับพี่แบบนี้”
“มุกไม่ได้ใจร้ายค่ะ”
“วันนี้เลิกงานกี่โมง”
“ถามทำไมคะ”
“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“มุกเอารถมาค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวพี่ขับตามเราก็ได้”
“อย่าเลยค่ะมุกไม่ชอบแบบนั้น”
“แล้วชอบพี่ไหม”
“……” ไข่มุกเลี่ยงที่จะตอบคำถามถัดมาของเขา เธอเดินออกไปจากห้องปล่อยให้กวินท์นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว ชายหนุ่มแอบหัวเราะคิก ๆ ออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นท่าทีของอดีตภรรยา
เขาตามง้อเธอเพื่อที่จะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันเขาเชื่อว่ามันไม่เกินความสามารถของเขาแน่นอน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ?” น้ำฟ้าเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยหน่ายของไข่มุก
“แค่เจออะไรน่าปวดหัวนิดหน่อย”
“อะไรที่น่าปวดหัวอะไรเหรอคะ?”
“เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละไม่ต้องสนใจหรอก” ไข่มุกพูดเพียงเท่านั้นทำให้น้ำฟ้าไม่ได้เอ่ยถามต่อ
ไข่มุกได้แต่ใช้มือกุมขมับของตัวเองหลังจากที่เผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าปวดหัว กวินท์มักจะมาวนเวียนที่ทำงานของเธออยู่แบบนี้แถมเป็นอยู่บ่อยครั้งด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่ว่ามาขอคืนดีกับเธอ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้เขาทำมาตั้งหนึ่งปีกว่าแล้ว การกระทำของเขายิ่งกว่าเด็กสามขวบเสียอีก แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจการกระทำของอดีตสามีเท่าไหร่นัก
ไข่มุกคิดว่าเธอไม่มีวันกลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้งแน่นอน เธออยากใช้ชีวิตคนเดียวโฟสกัสแค่เรื่องตัวเอง ไม่อยากกลับไปอยู่จุดเดิม เพราะจุดเดิมที่เธอเคยอยู่มันไม่ได้สวยงามขนาดนั้น
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายของวัน“มุกดูนี่สิ” เสียงทุ้มอ่อนของกวินท์เอ่ยบอกคนรักหลังจากที่เขาเก็บหอยบนทรายโชว์ให้เธอดู หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไป“ทำไมเหรอคะ?” เธอจ้องมองคนตัวสูงอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของเธอ“สวยเหมือนมุกเลย” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มแก่หญิงสาวไม่ยาก เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับใช้มือบีบแก้มกลม ๆ ของเขาอย่างมันเขี้ยว“เดี๋ยวนี้พอมีโอกาสก็เอาใหญ่เลยนะคะ” ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับจ้องไปยังนัยน์ตาคู่คมของคนรัก กวินท์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประสานมือเธอไว้หลวม ๆ แล้วเดินเล่นไปถามชายหาดพร้อม ๆ กันความอบอุ่นที่ทั้งสองได้รับในตอนนี้มันสร้างความสุขแก่ทั้งคู่อยู่ไม่น้อยบางคนอาจคิดว่า ทำไมเธอถึงยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิม เธอสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า หากเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอได้ เธอก็พร้อมที่จะให้โอกาสนั้นกับเขาอีกครั้งไข่มุกรู้ตัวเองดีไปกว่าใคร เธอเชื่อมั่นว่ากวินท์ไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกเด็ดขาด เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอแล้ว หากมีครั้งต่อไปเขาจะไม่มีวันได้โอกาสจากเธออีกเลย“วันนี้ลมเย็นดีนะ หนาวไหม” กวินท์เอ่ยถามคนรักเสียงอ่อนในขณ
“วันนี้ถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่ทำให้”“มุกอยากกินข้าวต้มหมูสับ พี่วินท์ทำเป็นไหมคะ”“ไม่มีอะไรเกินความสามารถของพี่หรอก” เขาดึงมือคนตัวเล็กขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น มืออุ่น ๆ ของเธอทำให้เขามีความสุข“โรคจิตเหรอคะ”“โรคจิตอะไรกัน แค่หอมมือเมียเอง”“นั่นแหละค่ะ”“ไม่หรอกเพราะรักถึงทำแบบนี้”ตึก ตึก ตึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นส่ำขึ้นมา เธอรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดของคนรัก“ปากหวานจังเลยนะคะ”“มุกก็เคยชิมแล้วไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยากชิมอีกสักครั้งได้ไหมคะ”ฟึบ ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาว เขามองใบหน้าเธอก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“มุกต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”“มุกไม่เคยพูดละ.....อื้อ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดออกมาจบกวินท์ก็ประกบริมฝีปากบางด้วยความดูดดื่มทันที เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อตักตวงความปรารถนาที่ตัวเองมีกวินท์ประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้เบา ๆ ลิ้นของเขาารุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบาง เขาทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มจนเมื่อพอใจแล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเขาสบตากับเธอดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ผ่านทางแววตา เขาอยากเห็นหน้าเธอในท
เช้าวันต่อมา“วันนี้พี่วินท์ไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวินท์ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัท”“ทำไมคะ?” ไข่มุกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากคนตัวสูง“มุกท้องพี่ก็ต้องหาเวลาว่างเพื่อมาดูแลมุก” เขาตอบแล้วยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาว “รีบออกมานะตัวเล็กป๊าอยากเห็นหน้าหนูแล้ว” เขาย่อตัวลงไปกระซิบบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอทำเอาไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย“ลูกไม่ได้ยินหรอกค่ะ”“มันก็ไม่แน่”“แต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกโทรบอกคุณพ่อนะคะ”“เมียใครเนี่ยน่ากลัวจัง” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน“เลิกติดเล่นได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกไม่คุยกับพี่วินท์แล้วนะคะ”“ครับคุณเมีย” กวินท์หอมเข้าที่แก้มนุ่มของคนรักฟอดใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาแต่เธอก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่เขาเป็นแบบนี้ ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มันค่อนข้างไปได้สวยเป็นอย่างมากเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ“มุกมาผูกเนคไทให้พี่หน่อย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนรักทำให
“ทั้งหมด140บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกจ่ายทางไหนดีคะ” ไข่มุกเอ่ยถามลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ หลังจากที่เธอได้สรุปยอดให้ลูกค้าเสร็จแล้ว“สแกนจ่ายค่ะ”“สแกนตรงนี้ได้เลยนะคะ” เธอชี้คิวอาร์โค้ดตรงหน้าก่อนที่ลูกค้าจะสแกนจ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากคาเฟ่“เหนื่อยไหมคะพี่มุก” ปันปันเอ่ยถามพร้อมกับยิ้วหวานให้“นิดหน่อยค่ะ”“แล้ววันนี้ว่าที่สามีของพี่มุกไม่มาเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพลางทำสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอชะเง้อเพื่อมองหาใครบางคน“ช่วงนี้เขางานยุ่งน่ะ”“แต่เขาก็ดูรักพี่มุกมากเลยนะคะ ปันเห็นมาหาแทบทุกวันเลย”ไข่มุกรู้ดีว่ากวินท์นั้นให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เขาจะมาหาเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาสต่อให้ไม่มีกวินท์ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอให้ได้ เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง“ยังไงปันก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่ด้วยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็ยิ้นหวานให้กับเด็กสาวตรงหน้า การที่เธอยอมให้โอกาสกวินท์อีกครั้งเป็นเพราะเขานั้นทำให้เธอเห็นว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแค่ไหนเธอเห็นทุกการกระทำของเขาทุกอย่างและอีกส่วนหนึ่งคือมาจากใจเธอที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาอยู่ เธอยังรักและยังหวงเขาเหมือนแต่ก่อนที่บอกว
“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ใน
เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาประตูห้องดังขึ้นทำให้ไข่มุกที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองไปยังประตูห้องเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู เธอพอจะเดาออกว่าคนที่เคาะคือใคร......“มาทำไมแต่เช้าคะ?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วก็เห็นกวินท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับในมือมีของมาฝากมากมาย“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัทเลยมาหามุกแทน”“คำตอบของพี่วินท์ดูเหมือนคนไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ” เขามาหาเธอโดยที่ไม่ได้ไปทำงาน มันทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม”“ถ้ามุกบอกว่าไม่พี่วินท์จะยอมกลับไปไหมคะ”“มุกก็น่าจะรู้คำตอบของพี่นะ”“เฮ้อ มุกไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว” หลังจากพูดจบแล้วหญิงสาวก็ยอมหลรกทางให้คนตังสูงเดินเข้ามาหาภายในห้องก่อนที่เธอจะปิดประตูลง“ทำอะไรกินเหรอ ทำไมหอมจัง” เขาวางสัมภาระที่ถือมาด้วยความไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เธอทำอย่างถือวิสาสะแต่แล้วก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทันที“อึก ทำไมเหม็นแบบนี้วะ” กวินท์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังที่ชะเง้อหน้ามองกับข้าวที่หญิงสาวทำไว้ ท่าทีของเขาทำให้ไข่มุกได้แต่ยืนมองอย่างเงียบ ๆ เธอเม้มริมฝีปาก







