ทาสสวาทชู้ซาตาน

ทาสสวาทชู้ซาตาน

last update최신 업데이트 : 2025-09-27
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
55챕터
1.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

'กาย' เขาคือนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่เขาซุกซ่อนความดิบเถื่อนเอาไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ที่ดูน่าลุ่มหลง เขาโหยหาหญิงสาวที่ 'เคมีตรงกัน' มานานเท่านาน กระทั่งได้ลิ้มรสความสาว จึงรู้ว่าแท้จริงแล้วคนที่เขาตามหาอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก 'มารียัน' หลานสาวของปรีชญาภรรยาของกาย บังเอิญเธอเข้าไปรู้เห็นเรื่องของผู้ใหญ่ที่เด็กอย่างเธอไม่ควรรู้ และเธอก็หลงวนเวียนอยู่ในเกมส์สนุกสนานของผู้ใหญ่ โดยไม่รู้ว่าจะไม่มีโอกาสก้าวออกจากเกมส์นั้น ถ้าโซ่พันธนาการยังไม่หลุดจากร่าง เขาและเธอ อาจจะต้องสูญเสียหัวใจรักอย่างไม่มีทางได้กลับคืน ถ้าความรักต่างวัยของคนทั้งคู่จะไม่มั่นคงยั่งยืน จนสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้เพื่อรักกันตราบนานเท่านาน

더 보기

1화

บทที่ 1

Malam itu Shania berdiri di depan cermin, memandang wajahnya yang lesu. Ia merasa terjebak dalam kehidupan yang tidak diinginkannya. Pernikahan dengan Alex, putra keluarga kaya, terasa seperti sebuah kesepakatan bisnis, bukan persatuan cinta.

Shania masih ingat jika teman kuliahnya itu adalah kekasih Maura, primadona kampus yang selalu mendapatkan perhatian semua orang, baik mahasiswa juga dosen. Cinta keduanya yang dulu selalu penuh gairah, kerap membuat iri siapa saja yang melihat, termasuk dirinya yang sudah lama jatuh cinta pada teman masa kecilnya itu.

"Shania, sudah waktunya," panggil ibunya dari luar kamar.

Ia mengambil napas dalam-dalam dan keluar, menuju ke malam pernikahan yang akan mengubah hidupnya selamanya.

Shania melangkah ke aula pernikahan yang megah dan mewah yang sudah dipenuhi para tamu undangan. Ia melihat Alex, calon suaminya, yang tampan dalam balutan jas putih yang membuatnya bak pangeran berkuda, tersenyum menatapnya. Namun, Shania tahu jika senyum lelaki itu palsu.

Saat mereka bertukar cincin, Shania tahu jika lelaki di depannya tidak benar-benar melakukannya. Pasti dalam bayangannya, wanita cantik yang berdiri di depannya saat ini adalah Maura, kekasih sejatinya yang pergi setahun lalu karena lebih memilih mengejar karir ke luar negeri dibanding menikah dengannya.

Saat mereka tengah menerima ucapan selamat dari para tamu undangan, tiba-tiba Shania mendengar ponsel Alex berdering. Ada perubahan ekspresi yang tampak di wajah suaminya ketika membaca pesan yang masuk ke ponselnya.

"Dari siapa?" tanya Shania mencoba mencairkan suasana di antara mereka yang terasa hambar.

Hati Shania berdebar saat melihat manik mata Alex yang menatapnya tanpa berkedip. Tapi, sejenak kemudian lelaki itu mengalihkan pandangannya, menatap kembali ponselnya.

"Bukan siapa-siapa. Lagipula itu bukan urusanmu," ucapnya seraya pergi meninggalkan Shania sendirian.

Shania melihat Hanum, mamanya Alex, mencoba menghentikan langkah putranya itu. "Kamu mau kemana, Alex?"

"Aku bosan, Mah. Aku mau ke kamar."

"Alex, jangan bersikap kekanak-kanakan. Ini pernikahanmu, masa kamu tega membiarkan Shania menyambut tamu sendirian."

Sedetik Shania bisa melihat Alex menatapnya. Lalu, ia kembali berbalik dan tetap meninggalkannya.

"Apa Mama pikir aku akan peduli padanya? Biarkan saja ia berdiri di sana menyambut para tamu atau teman-temannya yang berisik itu. Dengan aku menikahinya, itu juga sudah membuatnya bahagia."

Perkataan Alex sontak membuat hati Shania sakit. Tidak ada yang memaksanya menikah, baik dirinya atau pun kedua orang tua mereka. Alex sendiri yang mau menikah dan memilih Shania sebagai calon istrinya. Meskipun Shania mencintainya sejak lama, tapi tak pernah sedikit pun ia memaksa kedua orang tuanya supaya bisa dinikahi oleh putra tunggal keluarga Sebastian itu. Gadis itu cukup tahu diri jika perasaannya bertepuk sebelah tangan sejak awal.

"Alex, jaga ucapanmu! Papamu bisa marah karena kalimatmu barusan."

Alex terlihat tak acuh. Ia tetap pergi dan mengabaikan ucapan mamanya.

Hanum melihat sejak tadi menantunya memperhatikan interaksi yang terjadi dengan sang putra, sebab itu ia lalu mendekati gadis yang tampak cantik dalam balutan gaun putih dengan pita berwarna merah di bagian perutnya tersebut.

"Mama Minta maaf atas sikap Alex barusan, yah. Kamu tenang saja, Shania. Mama pastikan ia akan selalu bersikap baik padamu."

Shania tersenyum. "Iya, Mah. Alex mungkin capek. Sepertinya dia butuh istirahat."

Shania hanya sedang membesarkan hatinya sendiri, karena faktanya Alex tak pernah kembali lagi hingga pesta pernikahan usai.

Setengah jam kemudian setelah teman-teman Shania pamit, gadis itu melangkah menuju kamar pengantin yang ada di hotel bintang lima milik keluarga Sebastian —keluarga Alex. Terlebih dahulu ia pamit pada kedua orang tuanya, yang kamarnya satu lantai dengan kamar pengantin.

"Lakukan yang terbaik. Lakukan selayaknya seorang istri." Sebuah pesan, ibunya berikan sesaat Shania hendak menuju kamarnya.

"Ini pesan khusus atau bagaimana, Bu?" tanya Shania yang mendadak merasakan kehangatan di kedua pipinya.

"Tidak. Ibu hanya mengingatkanmu kalau mulai malam ini dan seterusnya statusmu telah berubah. Bukan lagi seorang gadis, tapi sudah menjadi istri dari seorang laki-laki. Di mana kehidupan dan kewajibanmu juga otomatis berubah."

Shania mengerti. Tanpa perlu diingatkan ia bahkan selalu mengatakan pada dirinya sendiri jika mulai sekarang ia sudah tak sebebas dulu.

Jam sudah menunjukkan angka sepuluh malam ketika Shania kemudian berjalan menuju kamarnya. Namun, sisa beberapa langkah lagi ia sampai di ambang pintu, terdengar suara teriakan dari arah kamarnya.

"Kau pikir dengan bersikap seperti ini Papa dan mama akan kasihan begitu?"

Shania mendengar dengan seksama. 'Itu suara Papa Jimmy,' gumamnya.

"Pernikahan ini bukan Papa atau mama yang usulkan, tapi kamu sendiri yang memintanya. Tapi, apa yang Papa lihat tadi di sana benar-benar membuat Papa dan mama-mu malu, tahu!"

Sejenak hening. Tak ada sahutan dari siapa pun termasuk Alex sendiri.

"Tahu kalau kamu bersikap seperti itu pada Shania, Papa tak akan pernah mau melamar gadis itu untukmu ke keluarganya!"

"Aku tidak memaksa Papa untuk melamarnya. Aku sendiri bisa, dan aku yakin Shania akan menerimaku."

"Oh, sombong! Kalau begitu Papa mau tahu, apa maksud dan tujuanmu menikahinya kalau kamu mengabaikannya seperti tadi?"

Shania menahan napas demi ingin mendengar jawaban Alex. Tapi, ditunggu sekian detik lelaki itu tak juga bicara.

"Kamu benar-benar memalukan, Lex. Lihat! Kamu bahkan tidak tahu alasanmu menikahinya." Jimmy kembali bicara.

"Sudah, Pah. Hentikan. Nanti Shania dengar." Suara Hanum mencoba menjadi tim penengah.

"Biarkan saja, Mah. Biarkan Shania tahu jika pria yang baru menikahinya itu adalah seorang pria bodoh. Padahal Papa yakin seandainya mereka tidak menikah, Shania bisa mendapatkan lelaki lain yang lebih pantas dan jauh lebih baik."

"Shania tak akan pernah mau menikah dengan lelaki lain, karena aku tahu kalau lelaki yang ia cintai cuma aku."

"Heh! Selain bodoh, ternyata aku punya putra yang sangat sombong. Kamu pikir lelaki di dunia ini cuma kamu? Kamu pikir meskipun Shania mencintaimu, lantas dia tidak akan mencintai lelaki lain begitu?"

Alex terdiam, tidak terdengar ia membalas ucapan papanya.

"Sudah, Mah. Lebih baik kita kembali ke kamar. Papa khawatir akan kelepasan bila lama-lama berada di sini."

Mendengar langkah kaki keluar kamar, Shania buru-buru mencari tempat bersembunyi. Beruntung ada celah dekat lift, yang membuatnya tak terlihat dari pintu kamar sang mertua.

Tak lama terdengar suara pintu ditutup. Shania yakin kalau kedua mertuanya telah masuk ke kamar mereka.

Mendadak Shania ragu, apakah ia harus masuk ke kamar pengantin yang otomatis ada Alex di dalamnya. Atau ia memilih masuk kamar lain dan tidur sendirian.

Sekian detik Shania diam dan berpikir keras. Sampai akhirnya ia melihat Alex keluar dan tahu-tahu berdiri di depannya.

"Sedang apa kamu berdiri di sini? Aku menunggumu sejak tadi," ucap Alexander dingin.

"Untuk apa kamu menungguku?" tanya Shania berusaha tenang. Ia tak mau terlihat gugup di depan suaminya itu.

"Untuk apa katamu? Bukankah ini malam pengantin kita? Tentu saja aku mau melakukan tugasku sebagai seorang suami. Dan aku harap kamu juga melakukan tugasmu sebagai seorang istri dengan baik!"

Shania tak mampu membalas ucapan Alex. Lidahnya mendadak kelu sebab tidak menduga bila lelaki itu akan meminta jatah malam pertamanya.

Belum sempat Shania berbicara, tiba-tiba Alex menarik tangannya dan membawa ke kamar.

"Alex, tolong lepasin!"

Lelaki itu tampak tak peduli dengan ucapan sang istri, ia langsung menutup kamar setelah membuat gadis cantik itu terdorong ke belakang pintu kamar.

"Alex, jangan bersikap seperti ini. Aku tidak ehm ...!"

***

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
55 챕터
บทที่ 1
กายแบบบางสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่มลายการ์ตูนมิกกี้เม้าส์ ห่าฝนยังกระหน่ำซัดไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องคำรามก้องครืนๆ ผ่าเปรี้ยงทีเจ้าของร่างบางเป็นต้องสะดุ้ง ฝนไม่กลัวแต่กลัวฟ้าโดยเฉพาะเสียงและแสงของสายฟ้าที่ผ่าฟาดลงที่ไหนสักแห่ง มารียัน รัชตะโยธิน หลับตาปี๋ เรือนร่างแบบบางในชุดนักศึกษาเปียกปอนจากห่าฝน ร่มเล็กมิอาจกั้นสายน้ำที่สาดซ่านไปทั่วทุกบริเวณหย่อมหญ้า สายตากลมโตหยีเล็กเพื่อเพ่งเล็งไปทั่วทุกทิศทาง สายฝนคงปิดทางไม่ให้เธอหนีไปไหน ร่างกายสั่นระริกฟันกัดกระทบกันดังกึกๆ มารียัน วัย 20 ปี หนาวเหน็บจนปากซีด ‘ทำไงดี ฝนตกหนักขนาดนี้จะไปไหนได้’ ต้องเลือกระหว่างทางซ้าย ซึ่งต้องเดินต่อไปอีกประมาณ 500 เมตร จะถึงคอนโดมิเนียมหรูของน้าสาว ปรีชญา บริพัตน์กายชล น้าสาววัย 43 ปีของเธอ หรือจะไปทางขวาอีก 10 กิโลเมตร ก็จะถึงบ้านของเธอซึ่งอยู่กับแม่เพียงลำพัง ใกล้หรือไกล มารียันก็ต้องเลือกหนทางที่ใกล้ ดูท่าฟ้าจะไม่เปิดทางให้เธอกลับถึงบ้านในตอนนี้ สาวน้อยวัยกระเตาะกางร่มที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยไปทางซ้าย เดินต่อไปถึงคอนโดมิเนียมหรูราคาแพงมาก น้าสาวของเธอเป็นเจ้าของห้องพั
더 보기
บทที่ 2
“มารียันงั้นรึ” กายเลิกคิ้วคมเข้มขึ้นสูง ทุกครั้งที่เจอเธอ เขามักจะกวาดตามองไปทั่วเรือนร่างบอบบาง มักจะคำนวณอายุเธอจากรูปร่างหน้าตาแล้วเปรียบเทียบกับอายุจริงๆ ความแตกต่างของวัยเป็นเรื่องที่เขาต้องถอนใจอย่างหนักหน่วง ตัวเลขนั้นทำให้ระยะห่างดูจะทอดยาวออกไปไกล “สวัสดีค่ะน้ากาย” มารียันประนมมือไหว้ เนื้อตัวของเธอยังคงเปียกมะลอกมะแลกเหมือนลูกหมาตกน้ำ “ตากฝนมาทำไมไม่เข้าไปข้างใน หรือปรีไม่อยู่” กายก้าวเฉียงเพื่อไขกุญแจห้อง ทว่า “ไม่ต้องค่ะน้ากาย มารีไม่อยากรบกวน เอ่อ น้ากายมีอีกห้องไม่ใช่หรือคะ” เธอรู้ว่าเขาซื้อห้องชุดเอาไว้ติดกันและมีแพลนจะรวมให้เป็นห้องใหญ่ กายพยักหน้าเอียงคอน้อยๆ แววตาของเขาเหมือนรู้เท่าทันความคิดของเธอ สาวน้อยส่ายหน้าระรัว “มารีอยากอยู่กับน้ากายโดยไม่มีน้าปรีอยู่ด้วย” พูดไปแล้วตากลมก็โตเท่าไข่ห่าน ยกมือปิดปากไม่ทันเสียแล้ว นี่เธอหลุดปากพูดอะไรออกไป “คะ คือ คือว่ามารีแค่” จะแก้ตัวยังไงล่ะทีนี้ “มานี่เถอะ” กายกระตุกมือมารียันไปห้องข้างๆ แล้วไขประตูเข้าไป ภายในห้องนี
더 보기
บทที่ 3
“มารีมาหาน้ากายนี่คะ ไม่ได้มาหาน้าปรี” ดวงตากลมโตสบเข้ากับตาคมกริบที่ฉายแววรู้เท่าทัน กายส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนไม่เชื่อ “การหลบฝนกับน้ากายสนุกกว่าการหลบฝนกับน้าปรีตั้งเยอะ” คราวนี้คิ้วเข้มๆ หนาๆ ของกายเลิกสูงขึ้น หน่วยตาดำใหญ่หรี่ลงเมื่อยื่นมือมาประคองสองกระพุ่มเนื้อคัพ D มารียันตาโตหน้าแดงแปร๊ด “ชอบแบบนี้เหรอ” มารียันแม้จะอายขนาดไหนก็ยังพยักหน้า เธออาจจะต้องไหลไปตามน้ำเพื่อรักษาเกียรติยศศักดิ์ศรีของน้าปรีชญาเอาไว้ เนื้อตัวจะสั่นเทิ้มหัวใจจะเต้นรัวและยอดถันจะหดแข็งจนพุ่งดันเสื้อสองชั้นออกมาให้เห็น “เธอชอบฉันเหรอหนูมารี” ‘ค่ะ’ “อย่าถามมารีได้มั้ยคะน้ากาย มารีกระดากปากที่ต้องพูด” “แต่ฉันไม่” “ค่ะ น้ากายจะไม่ชอบมารีก็ไม่แปลกนี่คะ” ทำไมมารียันเสียใจ ทำไมกระบอกตาร้อนผ่าว ทำไมน้ำตาจวนเจียนจะไหล ผีเข้าหรือไง เธอรู้สึกชอบเขาแบบชู้รักตั้งแต่เมื่อไหร่กันเล่า “ฉันไม่กระดากใจที่ทำกับเธอแบบนี้” สองกระพุ่มเนื้อนุ่มหยุ่นถูกกลืนหายเข้าไปในปากอุ่น มา
더 보기
บทที่ 4
มารียันเหมือนถูกสาปเมื่อต้องอ้าปากดูดปลายนิ้วของเขา ไม่มีรสเลือดเค็มปร่าเหลืออยู่ แต่นิ้วของเขากลับเล่นกับปลายลิ้นของเธอ เด็กสาวบริสุทธิ์เผลอตวัดลิ้นพันปลายนิ้วให้เขา จึงได้ยินเสียงครางแหบห้าวของน้าเขยดังลอดริมฝีปาก “อาห์”ร่างกายของปรีชญาสั่นเป็นเจ้าเข้า ในขณะที่แพทริกอัดท่อนตัวตนลงกลางร่องสาว ชายชู้ส่ายวนบั้นท้ายสอบงอนเป็นวงกลม ทำเอาปรีชญาถึงกับต้องกรีดร้องจนไม่ระวังระดับเสียงที่ดังแผดจ้า “อ๊า ชอบจังเลย ฉันรักคุณที่สุดดาร์ลิ้ง” “ผมก็เหมือนกัน อั้ก ซี้ดด แรงแบบนี้พอใจไหมที่รัก” ท่อนตัวตนของแพทริกอัดกระแทกร่องสาวสั่นๆ จนแบะกว้างยามที่ดึงออกจนพ้น “กระซวกลงมาแรงๆ ดาร์ลิ้ง กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องราวเจ็บปวดทว่าเป็นความสุขที่อดกลั้นไว้นานเหลือเกินสำหรับปรีชญา เธอรักแก่นกายทุกท่อนที่สามารถสร้างความสุขให้ได้ โดยเฉพาะท่อนใหญ่ๆ ของแพทริกที่ทำให้เธอคลั่งไคล้ สุ้มเสียงแผดจ้าประหนึ่งแทบขาดใจดาวดิ้น ทำให้แพทริกต้องกระซวกกลางร่องเนื้อให้ถึงใจสมกับเป็นชายชู้ของปรีชญา เมียสาวของนักธุรกิจเศรษฐีหนุ่มผู้โด่งดังในวงการธุรกิจ
더 보기
บทที่ 5
ปากร้อนระดมจูบปากอิ่ม กลืนกินเสียงหวานของมารียันและปล่อยให้เธอครวญครางเมื่อซุกใบหน้าเข้ากลางร่องอก เนินอกเหมือนเนินเขาลูกเล็กๆ เบียดสองแก้มสากๆ ของกาย เขาเอียงหน้าจูบซ้ายขวา มารียันเสยเรือนผมตัดสั้นแต่ไม่เกรียน แค่คิดว่าน้ากายกำลังจะเป็นสามีเธอก็ใจหาย ไม่สิ เธอกำลังจะเป็นชู้ของน้าเขยตัวเองต่างหาก ยอดอกหดแข็งสู้ลิ้นที่ตวัดไปโดยรอบ มารียันเกร็งรับความเจ็บแปลบเมื่อกายงับหัวนมเธอด้วยฟันซี่ใหญ่ “อ๊ะ” เธอแอ่นตัวขึ้นหลับตาปี๋ เจ็บแต่เสียวมันมาพร้อมๆ กัน จนบางครั้งก็แยกไม่ถูก กายกลืนกินยอดเขาทั้งสองข้าง มือข้างหนึ่งบีบภูเขาให้ยอดเขาแหลมอยู่ในปาก มืออีกข้างเลื้อยลงต่ำลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องที่หดเกร็งจนเว้า “น้ากายยยย” ราวกับหายใจไม่ออก มันเสียวเสียดเจ็บแปลบไปทั่วร่าง กระสันอยากให้มือใหญ่ซุกซอกขา และเขาก็รู้เท่าทันความคิดเธอ กายลูบคลำเนินสาวราวกับต้องการวัดความโหนกนูน ยิ่งลูบไล้เขาก็ยิ่งพอใจ ความเบบี๋ของเธอช่างงดงามราวดอกไม้ นิ้วของกายซุกเข้ากลางร่อง “ฮ้า” ทั้งหอบทั้งกรีดร้องออกมาในคราวเดียวกัน มารียันเบิกตาโพลน นิ
더 보기
บทที่ 6
กายพลิกตะแคงหันหน้าเข้าหาชูขาข้างหนึ่งของมารียันขึ้นสูง มือของเธอสัมผัสกับแผงอกกว้างชื้นเหงื่อ เขาหอบคล้ายกับเหนื่อย ส่วนเธอหอบทั้งที่ไม่เหนื่อย เมื่อต้องอ้าปากเขาก็จูบดูดลิ้นเธอเหมือนขนมหวาน แก่นกายยังถูกห่อหุ้มด้วยผนังถ้ำสาว บั้นท้ายสอบๆ แข็งๆ ยังขยับในทุกท่วงท่าที่ทำให้เธอแทบขาดใจตาย “แฮ่กๆ น้ากาย มันมาอีกแล้ว ซี้ดดดด” “เอาสิ ระเบิดอารมณ์ของเธอออกมา โอบกอดฉันไว้แล้วจะพาไปเที่ยวสวรรค์” มารียันผู้ไร้เดียงสายกแขนกอดเรือนร่างหนาเอาไว้ สองคนหันหน้าเข้าหากัน เธอถูกเขาจูบรุนแรงทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน ผนังถ้ำถูกเสียดสีจากแก่นกายหนักหน่วง เธอครวญครางเสียงหลงอย่างน่าสงสาร แต่กายไม่คิดสงสาร “เสียวดีจัง ชอบที่สุดเบบี๋ไร้ขน” หน้าของมารียันแดงเถือก เพราะความเกลี้ยงเกลาที่โคกเนินทำให้พงขนของเขาเบียดบดนุ่มเนื้อเต็มที่ ติ่งเสียวเสียดสีกับเส้นขนหยาบหนาของเขา เธอเริ่มหายใจไม่คล่อง เหมือนอากาศจะน้อยลงเรื่อยๆ และเมื่อร่างกายเกร็งถึงขีดสุดทุกอย่างก็ระเบิดแพรวพราว “อ๊า” ลมหายใจของกายก็หืดหอบ เขาจับจ้องมารียั
더 보기
บทที่ 7
นักศึกษาสาวผมยาวเหยียดตรงดำขลับที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นจามจุรี ชวนให้มารียันต้องมองอย่างจับจ้อง เธอคนนั้นสวยสง่า เป็นดาวคณะนิติศาสตร์ อยู่ปี 4 เธอชื่อฤทัยนาค บริพัตน์กายชล มีศักดิ์เป็นหลานของน้ากายเหมือนกัน ดูจากความสวยดีกรีดาวคณะก็คงเป็นเครื่องยืนยันว่าคนตระกูลนี้สวยหล่อกันหมดทุกคน ฤทัยนาคเดินตรงมาหามารียัน ทั้งสองรู้จักกันแต่ไม่สนิทขนาดที่จะชวนไปเที่ยวไหน แค่เจอกันยิ้มให้กันทักทายกันเล็กน้อยแล้วต่างคนต่างไป มารียันก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายด้วยฤทัยนาคเป็นรุ่นพี่ต่างคณะ หากแต่ตอนนี้ฤทัยนาคคงมีเรื่องที่จะคุยกับเธอ “มารี ดีเลยที่เจอ” รอยยิ้มที่เพื่อนของมารียันเคยค่อนขอดในใจว่าปั้นยิ้มมากกว่าจะยิ้มจริงๆ เผยออกมา เพื่อนของเธอคงคิดมากไป หรือไม่ก็มีอคติกับคนยิ้มไม่เก่งมากกว่า “คุณนาคมีธุระอะไรกับมารีหรือเปล่าคะ”ตั้งแต่รู้จักกัน มารียันไม่เคยเรียกฤทัยนาคว่าพี่ และฤทัยนาคก็ไม่เคยบอกให้เธอเรียกพี่ เหมือนจะพอใจกับ ‘คุณนาค’ มากกว่า ‘พี่นาค’ “มะรืนนี้วันเกิดฉัน เธอจะไปกับครอบครัวหรือเปล่า ได้ยินว่าคุณแม่จะเชิญครอบครัวเธอไปด้วย” ถามหรือเปล่า หรื
더 보기
บทที่ 8
“อย่าปฏิเสธเลยครับ ผมไม่ยอม” ปฏิเสธเสียงเด็ดขาดทว่ารอยยิ้มยังคาอยู่ที่ปาก กายก็เห็นคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ยอมหันกลับมาเสียที “ดูท่าหนูมารีจะหิวจัด เลยมองผมไม่เห็น” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะเหมือนอารมณ์ดี กังสดาลกระตุกแขนลูกให้หยุดสนใจอาหารก่อน “มารีไหว้น้ากายสิลูก” มารียันจำต้องหันมายกมือไหว้น้าเขย ริมฝีปากของกายยิ้มแต่ดวงตาของเขาไหววาบโชนแสงก่อนจะปรับให้อ่อนโยนเป็นนิจ รอยยิ้มหวานๆ ส่งผ่านไปถึงแม่ของเธอ มารียันจึงฉวยโอกาสหลุบตามองพื้น “ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่มางานนี้ อาจจะเป็นงานเด็กๆ แต่ผมก็อยากให้มา” “ไม่เด็กแล้วค่ะ คุณนาคโตเป็นสาวแล้วนะคะ สวยด้วยสิ เห็น มารีเล่าให้ฟังว่าคุณนาคเป็นดาวคณะด้วยนี่คะ” มารียันได้ยินคำชื่นชมของแม่ก็เงยหน้าขึ้นมอง แม่ทำเหมือนปลื้มปริ่มกับการได้มางานเลี้ยงวันเกิดของฤทัยนาคนักหนา มารียันไม่เข้าใจเลย “แต่ผมว่าหนูมารีสวยกว่านะครับ” มารียันไม่คิดว่าจะได้รับคำชมจากกาย เขาชมจริงๆ หรือแค่ล้อกันเล่นๆ ดูสิ เขาไม่แม้แต่มองเธอด้วยหางตา หรือแค่คำทักทายกันเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วสำหรับ
더 보기
บทที่ 9
เธอรีบขยับตัวแม้จะรู้ว่ามีที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม แต่การต้องมานั่งอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสองทำให้เธออึดอัด ถึงเขาจะหล่อเหลา ถึงจะสุภาพแค่ไหน คุยสนุกแค่ไหน ก็ยังไม่ชินอยู่ดี ทว่ามารียันก็นั่งคุยกับจิณณ์ไปเรื่อยๆ จนรู้ว่าเขาเป็นวิศวกรที่หน่วยงานแห่งหนึ่ง และไม่ค่อยมีเวลากลับบ้านเหมือนคนทำงานทั่วไป เธอรู้เลยว่างานของเขาคงได้เงินดีเป็นกอบเป็นกำโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องบอก จิณณ์เป็นคนคุยสนุก นานๆ เข้าเธอก็ฟังเขาเพลินไปเหมือนกัน “น้องมารีเป็นเพื่อนกับนาคหรือครับ” “คุณนาคเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยค่ะ” “แล้ว” “อ้อ มารีเป็นหลานของน้าปรีชญาค่ะ” สีหน้าของจิณณ์เปลี่ยนไปนิด สายตาของเขามองกลับเข้าไปในงาน มารียันเห็นหัวคิ้วของเขาขมวดแป๊บเดียวก็คลายสีหน้าให้เป็นปกติ จิณณ์ยิ้มบางๆ “ที่แท้ก็คนกันเอง ผมเป็นญาติกับพี่กายเหมือนกันครับ แต่ผมคงไม่แก่ขนาดที่น้องมารีจะเรียกน้า” มารียันหัวเราะคิก จิณณ์ห่างไกลจากคำว่า ‘แก่’ อีกไกลโข โดยเฉพาะเวลาที่เขายิ้ม ลักยิ้มข้างแก้มทำให้เขาดูน่ามอง น่ารัก และพลอยจะทำให้เธอต้องยิ้มตามไ
더 보기
บทที่ 10
“อื้ม ไปเถอะ แม่อยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้วนะมารี ไม่ต้องห่วงแม่หรอก ห่วงตัวเองเถอะ ขึ้นรถระวังๆ ด้วยล่ะลูก” “ขอบคุณค่ะแม่ มารีรักแม่มากที่สุดนะคะ” มารียันกอดและหอมแก้มของแม่ก่อนจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทะมัดทะแมงกว่านี้ ใจหนึ่งก็สงสารแม่เพราะถูกลูกหลอก เธอเป็นลูกที่ไม่ดีเอาเสียเลย อีกใจหนึ่งก็ตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอน้ากายตัวต่อตัว มันคือสัญญาที่ทำร่วมกัน แต่เธอใช้หัวใจเซ็นสัญญาฉบับนั้น...ร่างแบบบางเดินอยู่บนทางเท้าเพื่อจะไปให้ถึงป้ายรถเมล์ข้างหน้า ใบหน้าน่ารักนั้นก้มต่ำคางจรดอก ความลังเลใจปรากฏอยู่บนสีหน้า เมื่อหย่อนสะโพกลงบนที่นั่งรอรถเมล์ ลมหายใจเหนื่อยล้าก็ระบายออกมาจนปลายจมูกร้อนวูบ มารียันเกิดความลังเลใจตลอดทางที่ก้าวเดินกว่าจะได้นั่งตรงนี้ ก้าวต่อก้าวที่ต้องใช้ความคิดและตัดสินใจให้ดี เธอเป็นเด็กดีของแม่มาตลอด ไม่เคยหนีเที่ยวและจะบอกแม่ทุกครั้งยามที่จะไปไหน คราวนี้ก็เหมือนกันเพียงแต่เธอโกหกแม่ โกหกผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าที่รักยิ่งกว่าสิ่งใดอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ความทุกข์ใจมาเยือนในแววตาคู่สวยที่สร้อยสลด ริมฝีปากอิ่มดุจคันศร
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status