บทที่ 6

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋นตอนที่ 6 દᵕ̈૩

เสียงฝนโปรยปรายกระทบหลังคารถ ทั้งที่ณคินตรวจเช็คสภาพอากาศเเล้ววันนี้มีเมฆมากท้องฟ้าครึ้ม ๆ ไม่คาดคิดว่าฝนจะตก ถ่ายเเบบนอกสถานที่เกิดการติดขัด ชายหนุ่มเซ็งไม่น้อยทั้งที่อยากรีบเคลียร์งานให้เสร็ตไว ๆ กลับกลายเป็นว่าล่าช้ากว่าเดิม

อยากกลับไปหาเมียหาลูกใจจะขาด

วันนี้วันพ่อด้วย อยากรู้ไข่ตุ๋นจะให้อะไรปะป๊าคนนี้นะ

“เฮ้อ..”

คิดไปถอนหายใจไป ตาคมมองออกไปด้านนอก วี่เเววของฝนเจ้ากรรมไม่มีท่าทีจะซาลงเลย ณคินยิ่งเซ็งเข้าไปอีก อยู่เฉย ๆ ก็เบื่อต้องหาตัวช่วย เขากดเข้าเเอพลิเคชั่นสีขาว ทักเเชตไปหาภรรยาถามไถ่ให้หายคิดถึงเสียหน่อยอย่างที่เคยทำทุกครั้ง เวลาที่มีเวลาว่าง

LINE

ณคินปะป๊าไข่ตุ๋น : เธอทำอะไรอยู่

เกี๊ยวซ่าหม่ามี๊เจ้าก้อน : ทำงานครับ

เกี๊ยวซ่าหม่ามี๊เจ้าก้อน : มีอะไรให้ดูด้วยลายมือไข่ตุ๋น

เกี๊ยวซ่าหม่ามี๊เจ้าก้อน : ส่งรูปภาพ

ณคินปะป๊าไข่ตุ๋น : อิย๊าลูกให้การ์ดพี่เหรอ ลายมือหล่อเท่เหมือนพ่อมันเลย

ณคินปะป๊าไข่ตุ๋น : 5555555555555

ณคินปะป๊าไข่ตุ๋น : บรรทัดสุดท้ายมันอ่านว่าอะไร พี่อ่านไม่ออก

เกี๊ยวซ่าหม่ามี๊เจ้าก้อน : ลูกอุตส่าห์ตั้งใจเขียนเชียวนะ

เกี๊ยวซ่าหม่ามี๊เจ้าก้อน : พี่ก็ใช้ความพยายามเเปลเอาสิ

อ่ะ!

ณคินหัวเราะเเห้ง ๆ กดรูปภาพการ์ดวันพ่อที่เกี๊ยวส่งมาให้ ใช้นิ้วขยาดรูปเเปลลายมือของมหาเทพไข่ตุ๋น เทพจริง ๆ บรรทัดเเรกคนเป็นพ่อพออ่านออก เเต่บรรทัดหลัง ๆ เหมือนรีบเขียน ตัวหนังยึกยักเหมือนไส้เดือน เพ่งมองเเล้วเพ่งมองออกอีก จนณคินเข้าใจใจความในการ์ดจนคบ

ใจความในการ์ดวันพ่อมีดังนี้…

ถึงปะป๊าคุณพ่อสุดที่รักของน้องไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นอยากบอกปะป๊าว่านักปะป๊าที่สุดในโลก เเละรักหม่ามี๊เท่าจักวาลเลย ไข่ตุ๋นอยากนอนกับปะป๊า อยากนอนกับหม่ามี๊ อยากฟังนิทานก่อนนอนคับผม

จากไข่ตุ๋นลูกชายของคุณพ่อณคิน ♡

คนเป็นพ่อได้อ่านก็ชื่นใจมีเเรงทำงานขึ้นมา การ์ดของลูกชายเหมือนมีพลังฟ้าสีครึ้มหยาดฝนที่ตกจนดูไม่พัก ตอนนี้หายไปปราศจากหยาดจากฟากฟ้า เเสงตะวันทอส่องจ้าตาจะบอด เหมือนฟ้าเข้าใจคุณพ่อณคิน เปิดทางให้เขาได้เคลียร์งานเสร็จไว ๆ เเล้วกลับไปหาลูกหาเมีย ณคินยิ้มร่าพลังงานชาร์จเต็มที่ พร้อมลุยทุกงาน

ฟ้าโปร่งใสเเสงร้อนกำลังดี ณคินก้าวลงจากรถยืดเส้นยืดสายหลังนั่งกกตัวหลบฝนในรถเป็นเวลานาน ท้องฟ้าไร้มลพิษงานถ่ายเเบบนอกสถานที่ก็เริ่มขึ้น ใช้เวลาราว ๆ สองชั่วโมง เสร็จจากงานถ่ายต่อด้วยงานรายการลากยาวถึงเย็น

พ่อนักเเสดงคนฮอตเเบกสังขารกลับค่ายดูสีหน้าไม่สู้ดี กลัวความหล่อนิ่งจะหายต้องกัดฟันปั้นหน้าตามมาด ณคินทิ้งตัวบนโซฟาในห้องส่วนตัว มีผู้จัดการคอยดูเเลไม่ห่าง นอนพักจนหายเมื่อยเขาดีดตัวลุกขึ้น เก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้านไปหาเจตจำนงของตัวเอง

คิดถึงเกี๊ยว คิดถึงไข่ตุ๋น

หิว หิว หิว.. (เกี่ยวไรวะ)

“เเกจะกลับเเล้วเหรอณคิน” ไก่ถาม

“ครับ อยากอาบนํ้าอยากนอนด้วย พรุ่งนี้มีงานอีกไหมครับพี่ไก่”

เขาหันมาหาไก่ ไก่ยกไอเเพดเเอร์ขึ้นตรวจดูตารางงานของวันพรุ่งนี้ที่ใกล้จะถึง ผู้จัดการมองหน้าเขาเเล้วส่ายหัว พร้อมพูดว่า..

“ไม่มีนะ พรุ่งนี้ว่างยาวถึงศุกร์หน้าเลย เเต่เดือนหน้าเเกต้องไปถ่ายละครนะ อย่าลืมไปออกกกำลังกายกับพี่ดิวเขาละ”

“ครับ ไปก่อนนะพี่ไก่”

“จ้ะ”

ลาผู้จัดการส่วนตัวณคินสาวเท้าออกจากห้อง เสียงเครื่องออดี้สีดำขับทะยานออกจากค่ายหนังมุ่งสู่ถนนสายหลัก ณคินไม่ค่อยชอบความเงียบเขาเลยเปิดเพลงคลอเบา ๆ ให้ศิลปินคนโปรดทำลายความเงียบ

เขาชะลอความเร็วลงเมื่อเห็นว่าไฟจราจรจากเหลืองเป็นเเดง นั่งรอไฟเเดงไปเเบบชิล ๆ เเต่เเล้วสมาร์ตโฟนเกิดสั่นเพราะมีคนโทรเข้ามา เขาไม่รอช้ารีบหยิบขึ้นมาดู นึกว่าเกี๊ยวทุกทีก่อนเขากลับถึงบ้านเมียจะโทรมาสั่งให้ซื้อของเขาไปด้วย วันนี้เเปลกหน่อยไม่โทรมากลับเป็นเพื่อนเขาที่โทรมาเเทน

“ไงมึง มีเหี้ยไร”

[เเดกเหล้าไหม สัมปากส้มคอวะ อยากกระดกเหล้า]

‘ไอศูรย์’ เพื่อนสนิทของณคิน เพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขเลยก็ว่าได้

“ไม่อะ กูเพิ่งเลิกงานอยากกลับบ้านเลย ไม่อยากเลี้ยวเที่ยวไปเรื่อย”

[สึด จริงด้วยถ้ามึงมาก็ดีนะ กูมีของจะให้ลูกชายมึงด้วยเเหละ ไอ้ตงก็ด้วย]

“ตงกลับมาเเล้วเหรอ”

[เออดิ กลับจากอังกฤษเมื่อเช้า มึงจะมาไหม ไอ้ตงเป็นเจ้าภาพ]

“ถามเมียก่อนวะ”

[อะไร ๆ ก็น้องเกี๊ยว ให้ตายเถอะเบื่อฉิบหายพวกมีเมียเนี่ย ตัวกูเมื่อไหร่จะมีก็ไม่รู้]

“ฮ่า ๆ เออ ๆ กูขอถามเมียก่อน กูไม่อยากให้เกี๊ยวเป็นห่วง”

[ไอ้สัสพูดอย่างกับไปรบ ไปเเดกเหล้าบ้านเพื่อนไม่ได้ไปรบเว้ย กูว่าเมียมึงไม่น่าจะว่าหรอก นาน ๆ เจอกันที]

“เออน่า มึงไม่เข้าใจหัวอกคนมีเมียหรอก ทำอะไรคนเดียวเเบบเมื่อก่อนไม่ได้เเล้ว ต้องขอเมียก่อน”

[ถุ้ย พูดเหมือนมึงกับเกี๊ยวคบกันได้สองสามวัน เออ ๆ ขอพรให้มึงขอเมียได้ละกัน เเต่ถ้าไม่ได้บอกด้วย กูกับไอ้ตงจะหอบเหล้าไปกินที่ห้องมึง ชวนเมียมึงมากินด้วย ฮ่า ๆ]

“ฮ่า ๆ ก่อนจะกิน กูคิดว่าเมียกูคงให้มึงเเดกตีนก่อน”

คุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสาย ไฟเเดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวณคินเหยียบเร่งความเร็วของรถให้เคลื่อนที่ทันที ขับไปพลางนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ไป พ่อนักเเสดงคนฮอตเผลอขำคนเดียว เขาพูดให้เมียดูเป็นคนดุ ๆ ไปงั้นเเหละ ในความเป็นจริงเกี๊ยวไม่ใช่คนเเบบนั้น เเทบไม่มีคราบนั้นให้เห็นเลย

ถึงอดีตจะเคยเป็นหัวหน้าเเก๊งนิเทศก็เถอะ

ณคินพักรถหน้าไฟเเดงอีกหน พิงหลังกับเบาะ ๆ ทอดสายตามองออกไปข้างนอก เขาไม่ได้อยู่ในพวกกลัวเมียจนหัวหด ให้เรียกว่าเป็นพวกรักเมียบูชาเมียจนโงหัวไม่ขึ้นน่าจะดีกว่า เกี๊ยวไม่ใช่คนโหด ไม่ใช่คนที่น่ากลัว เกี๊ยวเป็นคนน่ารักมาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว ภายนอกดูเป็นคนเเข็งกระด้าง เงียบ ๆ ไม่พูด หากได้ผ่าเข้าไปสัมผัสถึงด้านใน เกี๊ยวเปรียบเสมือนเเมวน้อยงี้เหงา เอาใจใส่ทุกรายละเอียด เเละรักคนหนึ่งมาก ๆ

ในอดีตเขากับเกี๊ยวไม่ถูกกันหรอก ณคินจำได้ตอนเจอเกี๊ยวครั้งเเรกเป็นการเจอกันที่ไม่ค่อยดีนัก ถึงมันจะเป็นการเจอกันที่ไม่ดี เเต่นั้นก็เปรียบเทียบเหมือนจุดเริ่มต้นของกันเเละกัน จากเด็กวิศวะที่ชอบเยสาวมีเรื่องไปทั่วกับหนุ่มนิเทศหน้านิ่งต่อยโหด กลายมาเป็นคนรักกันจนมีลูกน้อยโผล่ตัวออกมา เเถมน่ารักได้พ่ออีกด้วย

“คิก”

ณคินขำคิกนึกถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างตนกับภรรยา กว่าจะกลายเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์เเบบได้ใช่ว่าจะง่าย ทั้งเขาเเละเกี๊ยวต้องผ่านทั้งความผิดหวัง ความเสียใจ สุขใจ ทุกข์ใจ พยายามรับข้อเสียข้อดีของกันเเละกัน

นานเหมือนกันกว่าจะได้เห็นภาพที่ฝันมาโดยตลอด

“ฮัลโหลครับเมียพี่”

[เสียงหวานมาเชียว จะขออะไรครับ”

“เอ่อ… คือว่าเพื่อนพี่ชวนไปกินเหล้าอะ พี่ไปได้มะ?”

ณคินนั่งเงียบ ๆ ปลายสายก็เงียบเช่นกัน เขาไม่ได้คาดหวังคำตอบไปในทางที่ดี หากเมียปฎิเสธเขาก็ไม่ไป เพื่อความสบายใจของคนเป็นเมีย

ทำผิดไปเเล้วครั้งหนึ่ง ห้ามทำผิดอีก

“ถ้าเธอไม่อนุญาตพี่ก็ไม่-”

[พี่จะกลับกี่โมงละ]

หะ

“เธอพูดงี้หมายความว่าไง พี่ไปได้เหรอ”

[พี่คินชีวิตเป็นของพี่นะ เกี๊ยวเป็นเเค่เมียมีหน้าที่เเค่ดูเเลพี่ ไม่ได้มีหน้าที่เพื่อรั้งชีวิตพี่เอาไว้นะครับ พี่ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะคิดมาก บ้างทีการได้ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีครับ เเล้วพี่จะกลับกี่โมง]

“อึก.. ฮือ ๆ พี่รักเกี๊ยวนะครับ”

[… พี่ร้องไห้เหรอ?]

“เปล่าเเค่ อึก.. ฝุ่นมันเข้าตา”

เกี๊ยวเค้นหัวเราะ

[ปากบอกอย่างเเต่ทำหน้าไหลท่วมหน้าเเบบนี้ไม่เอานะครับ หยุดร้องไห้เป็นเด็กได้เเล้วครับ จะไปก็ไป เเต่อย่ากลับดึกได้ไหมผมเป็นห่วง]

“ฮึก เกี๊ยวอยากให้พี่กลับกี่โมงละครับ”

[ขอไม่เกินสี่ทุ่มนะ พี่อย่าดื่มเยอะละ เดี๋ยวกลับบ้านไม่ไหว ถ้าไม่ไหวจริง ๆ โทรมาบอกผมได้ ผมจะขับรถไปรับพี่เอง]

“คะ- ครับ ฮึก.. ฮือ รักเมียที่สุดในโลกเลย”

เขาว่าออกมาทั้งนํ้าตา พ่อคนมาดนิ่งขรึมที่คนเคยเห็นกลายเป็นพ่อเจ้านํ้าตาไปเสียเเล้ว เขากลัวมาโดยตลอดกลัวว่าเมียจะไม่ไว้ใจกันอีก กลัวว่าเเผลที่เคยทำไว้จะไม่สมานอีก เเต่วันนี้ความกลัวที่เคยกลัวมาโดยตลอดกลับถูกไขกระจ่าง เหมือนห้อง ๆ หนึ่งที่รอวันเปิดใช้การ เเละวันนี้ห้องเเห่งนั้นก็ได้เปิดออกเเล้ว

[ครับ รักพี่เหมือนกันนะ ไหนไข่ตุ๋นบอกรักปะป๊าหน่อยเร็ว]

‘ปะป๊า ไหนปะป๊าอยู่ไหน’

[อยู่นี่ครับ เอาเเนบหูนะเเล้วพูดครับ]

เสียงเจี๊ยว ๆ ของลูกชายทำคุณพ่อยิ้มออกมา

[ปะป๊าค้าบ ด้ายยิงไข่จุ๋นไม่]

“ได้ยินครับ ไหนคนเก่งบอกรักปะป๊าหน่อย”

[ยักปะป๊าค้าบ ปะป๊า ปะป๊าเห็นการ์ดวังพ่อยาง ไข่จุ๋นตั้งใจเขียนให้เลยนะ มะเชื่อถามหม่ามี๊ดู ปะป๊าจะกลับมายาง ไข่จุ๋นอยากฟังนิทาน]

“วันนี้ปะป๊ากลับดึกหน่อยนะครับ ปะป๊ามี นัดกับเพื่อนนิดหน่อย เเต่จะรีบกลับไปหาไข่ตุ๋นกับหม่ามี๊นะ”

[งั้นหย๋อ ปะป๊าจะไปหาเพื่อนหย๋อ]

“ครับ”

[จับรถดี ๆ นะค้าบ รักปะป๊าจุ๊ฟ ๆ]

“รักไข่ตุ๋นกับหม่ามี๊เหมือนกันนะครับ”

[บ๊ะบาย]

‘ไข่ตุ๋นวางสายจากปะป๊าด้วยลูก อุลตร้าเเมนไกอาออกเเล้ว’

[ค้าบ ปะป๊าไข่จุ๋นไปก่อนนะ อุลตร้าแมนไกอามาเเย้ว]

“ครับผม ฝากหอมหม่ามี๊ให้ปะป๊าที่นะ บอกด้วยปะป๊าโคตรรักหม่ามี๊เลย”

[ได้ค้าบป๋ม]

สิ้นเสียงลูกชายตัวน้อย เขาเก็บมือถือตั้งใจขับรถ ในหัวใจเปี่ยมล้นด้วยความสุข หินในอกยกออกจนหมดรู้สึกโล่งขึ้นเยอะ

♡♡♡

ออดี้สีดำเลี้ยวเข้าจอดที่เพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวของคุณชายไอศูรย์ท่านประธานบริษัทนํ้ามันปิโตรเลียม เจ้าของเพ้นท์เฮ้าส์ออกมาต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ณคินดับเครื่องก้าวเปิดประตูลงจากรถ เข้าสวมกอดไอศูรย์ก่อนเป็นคนเเรก ถัดมาเป็นคุณชายตงตงเจ้าของห้างทอง

“ไม่ได้เจอมึงตั้งนาน ดูลํ่าขึ้นเยอะ” ‘ตงตง’ ขยับเเว่นตาเล็กน้อย เเล้วพูดต่อว่า “เกี๊ยวสบายดีปะ ลูกชายมึงโตเยอะอะ”

“ไอ้เหี้ยตง ถามถึงชีวิตมันก็ได้ ถามหาเมียระวังโดนตีนผัวนะครับ” ไอศูรย์ว่า

“ฮ่า ๆ เมียกูดุจังวะ”

ณคินส่ายพร้อมกับหัวเราะ

“นั่นดิ ไอ้เหี้ยศูรย์ว่าน้องเกี๊ยว”

“หุบปากไปเลยมึงอะ ไปเข้าไปกินกันได้ละ วันนี้ไม่มีสาวกูอยากนั่งเเดกกับเพื่อน”

“ครับ ๆ คุณศูรย์ ไปไอ้คิน”

ตงตงควงคอณคินเเล้วเดินเข้าไปด้านในเพ้นท์เฮ้าส์ มีเสียงเพลงสากลเปิดทิ้งไว้เบา ๆ ในห้องนั่งเล่น เปิดพร้อมวีดีโอเกมค้างไว้ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเเค่ไหนอายุเลขสามนำเเล้ว ฟีฟ่ายังคงเป็นเกมที่โคตรมันส์

ณคินหย่อนก้นนั่งลงโซฟายาวข้างกายเป็นไอศูรย์ โซฟาตัวเดียวตงตงยึดครองคนเดียว นํ้าสีทองพร้อมฟองสีขาวประดับบน เเก้วทรงยาวส่งให้ณคินด้วยนํ้ามือของไอศูรย์ ณคินรับมากระดกจิบเบา ๆ พอให้สัมผัสลิ้น เขาตั้งใจไว้ว่าไม่ดื่มเยอะ เอาให้พอหอมปากหอมคอ

เบียร์อร่อยเหมือนเดิมเลยเเฮะ

นั่งชิล ๆ พลันดื่มพลันเล่นเกมวนไปอยู่อย่างนั้น จนเข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่สามทุ่ม ณคินลดนาฬิกาข้อมือลงหลังทราบเวลา สมควรเเก่เวลากลับ เเอบมึน ๆ เเต่พอมีสติอยู่ไม่ถึงกับขับรถไม่ได้ ณคินอำลางานสังสรรค์เล็ก ๆ ขับออดี้ออกมาทันที ณคินโทรเเจ้งภรรยาเรียบร้อยว่าตนกำลังออกจากเพ้นท์เฮ้าส์ของไอศูรย์ ทางนั้นไม่ว่าอะไรบอกให้เขาขับรถดี ๆ ณคินตกปากรีบเเน่วเเน่

เเละถึงคอนโดฯโดยสวัสดิภาพ ครบสามสิบสองส่วนไม่มีส่วนไหนขาดหาย เเบกสภาพเมานิด ๆ กลิ่นเหล้าหน่อย ๆ คลุกเคล้ากลิ่นเหงื่อเดินขึ้นห้อง ยามใจดีอยากไปส่งเเลกกับการถ่ายรูป ทว่าพ่อดาราเล่นตัวบอกไม่เป็นไรเขาไปเองได้ เเล้วก็ได้จริง ๆ ยืนหน้าห้องตัวเองครู่หนึ่งประตูก็เปิดออก ณคินฉีกยิ้มชูสองนิ้วให้เกี๊ยว ใบหน้าหล่อเปื้อนสีเเดงเล็กน้อย เพราะฤทธิ์เเอลกอฮอล์

“เดินไหวไหมครับ”

ภรรยาเดินเข้ามาพยุงพร้อมปิดประตูดังปัง พาเขาเข้าครัวดื่มนํ้าเย็น ๆ สักเเก้ว ล้างคอด้วยนํ้าเย็นสติก็กลับมา ทอดสายตามองไปหาเเผ่นหลังกว้างโครงการใส่ชุดนอน ณคินพาตัวเองไปยื่นซ้อนหลังภรรยา เกยคางกับบ่าตามเคยประสานมือรอบเอวโค้งสวย

“รักเธอที่สุด”

“หึ้ย พี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เกี๊ยวเอี้ยวหน้ามองคนขี้้อ้อน “มาเเปลกอยากเห็นผมใส่ชุดลูกไม้หรือไง”

ณคินมุดหน้าซุกซอกคอหอมติดกลิ่นสบู่ดอกไม้ งับเบา ๆ เเล้วปล่อยพรมจูบซอกคอไปที งับติ่งหูไปอีกทีหนึ่ง

“เเปลกจริง ๆ นะเนี่ยพี่คิน”

“อยากอ้อนเมีย อยากอ้อนเเบบนี้ตลอดไป เค้าขอโทษ”

“หืม? ขอโทษอะไรครับ”

“เรื่องเมื่อหลายปีก่อนไง ไม่รู้ดิ คนอื่นจะเป็นไงพี่ไม่รู้ เเต่พี่เเม่งจำฝั่งใจเลย คำพูดในตอนนั้นมันยังอยู่ในหัวพี่”

“พี่คิน อันที่จริงเค้าก็มีส่วนผิดนะ ที่ไม่ฟังพี่เลย เเต่อดีตก็คืออดีต ผิดพลาดไปครั้งก็อย่ากลับไปทำมันอีก ถามว่าคิดมากบอกตามตรงในสถานะเเฟน”

“ไม่เเฟนดิ เมียเเล้ว เราเเต่งงานกันเเล้ว”

ณคินเเย้ง

“อ่า เมียพี่คิน ในสถานะเมียพี่คิน มันก็คิดมากยิ่งพี่ต้องถ่ายคู่กับน้องทิวทิว ผมยิ่งคิด.. หวงด้วยเเหละ”

“อื้ออ.. พี่เข้าใจครับ”

“เเต่ผมเชื่อนะ เชื่อว่าพี่จะไม่ทำอีก เเม้ว่าจะเต็มร้อยเเต่ก็เชื่อนะ”

ฟอด~

รัก รักเธอ รักเธอที่สุด

สุดเท่าฟ้า สุดเท่าโลก สุดเท่าจักรวาล รักเธอ..รักเกี๊ยวซ่า

(･ิω･ิ)ノ

​

ณคินคนรักเมีย : รับสมัครคนเข้าสมาคมจำนวนมากอยู่คนเดียวเเล้วหลัวเหงา

เเจ็สเปอร์เเจ็ก : อีกสองคนยังไม่ถึงคิวคาดการไว้สกุลบ้าน ณ เจริญกิจคงลากยาวถึงสิิ้นปี(ว่าเวอร์ไปงั้นเเหละเเท้จริงอีกไม่นานก็จบละ อิอิ ไข่ตุ๋นไข่เจียวรอไม่ไหวอะดิ)

ณคินคนรักเมีย : ทำไมใจร้ายจังวะเฮ้ย!

เเจ็สเปอร์เเจ็ก : เปล่าใจร้าย พรี้ค้าน! อะหยอก!