บทที่ 10 ไม่มีทางได้ใจ

บทที่ 10 ไม่มีทางได้ใจ

องค์ชายสามเซียวอี้เดินมาที่ลานพิธีพร้อมตั้งขบวนรอพระชายาที่กำลังเดินทางมาในยามนี้มีฝ่าบาทที่นั่งอยู่เคียงข้างฮองเฮาใบหน้าชื่นบานอย่างมีความสุข บุตรชายที่เสเพลวัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นในวันนี้เขากลับเปลี่ยนแปลงตนเองและเลือกพระชายาด้วยตนเอง ฝ่าบาทเบาพระทัยคิดว่าตอนนี้องค์ชายสามเซียวอี้คิดได้แล้ว ถัดจากเก้าอี้ของฮองเฮามีองค์ชายใหญ่มาร่วมยินดีกับองค์ชายสามด้วยอีกคน

แต่ทว่าเหล่าเสนาบดีกลับมีใบหน้าบูดบึ้ง เพราะไม่คิดเลยว่าองค์ชายเซียวอี้จะเป็นผู้เป็นคนแถมยังจัดงานมงคลขึ้นอีก ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางยืนจ้องมองไปยังองค์ชายเซียวอี้ด้วยใบหน้าที่เคียดแค้น เพราะเขารู้ดีว่าสตรีที่จะเข้าพิธีมงคลในวันนี้คือสตรีที่เป็นคนรักของบุตรชายตนเอง ยิ่งทำให้เขาโกรธแค้นก่อนที่บุตรชายจะออกไปสนามรบได้บอกกล่าวเขาเรื่องการสู่ขอลั่วเออร์บุตรสาวตระกูลหวัง แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่บุตรชายของเขาออกไปสนามรบไม่ถึงห้าวันจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางมิได้คิดโกรธแค้นใต้เท้าตระกูลหวังเพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นพระราชโองการของฝ่าบาท ที่พระราชทานงานมงคลนี้ขึ้นมาและเขารู้มาว่าองค์ชายเซียวอี้เป็นคนที่เจาะจงเลือกพระชายาด้วยตนเอง ใต้เท้าเซ่อจึงมุ่งความแค้นไปที่องค์ชายเซียวอี้เพียงผู้เดียว

"ทั้ง ๆ ที่บุตรชายของข้าเป็นสหายกับท่านยังทำได้ลงคอ เจาหยางเฝ้าอุทิตตนทำความดีออกสู่สนามรบอย่างไม่เกรงกลัวต่อศัตรูแต่กลับถูกองค์ชายเซียวอี้แย่งคนรักไปได้ หลังจากที่เจาหยางกลับมาข้าคงมิอาจจะรอนานได้ เพียงแค่องค์ชายเสเพลไปวัน ๆ จะทำให้แผนที่ข้าวางไว้ตั้งนานล้มเหลวหรือไม่มีทาง ดีเช่นกันหากเป็นเช่นนี้ข้าจะได้เป่าหูให้เจาหยางทำตามแผนของข้าโดยง่าย ฮึ! " ใต้เท้าเซ่อจ้องมองพรางครุ่นคิดในใจก่อนจะสบตาเข้ากับองค์ชายเซียวอี้และเหมือนว่าเขาจะยิ้มยั่วยวนกวนโมโหเขาอีกด้วย

“ขบวนคุณหนูตระกูลหวังเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีได้เอ่ยขึ้นเมื่อลั่วเออร์เดินเข้ามาในลานพิธีพร้อมกับนางกำนัลที่ให้ไปรับนาง เซียวอี้ย่างเท้าไปใกล้นางเพื่อเดินเคียงข้างเข้าไปให้ฝ่าบาทเพื่อทำพิธีมงคล ลั่วเออร์หัวใจเต้นระรัวเมื่อเท้าของนางก้าวเข้ามาในวังหลวง พิธีมงคลได้เริ่มขึ้นทุกคนล้วนพากันมีความสุขชื่นบานหัวใจแต่ทว่าภายใต้ผ้าคุมใบหน้าสีแดงกำมะหยี่กลับเต็มไปด้วยความหมองหม่นหัวใจของนางมีเพียงภาพใบหน้ารอยยิ้มของบุรุษที่นางรัก หากวันนี้ผู้ที่ยื่นอยู่ต่อหน้านางคือเขานางคงจะยิ้มอย่างสุขใจแต่กลับกลายเป็นองค์ชายที่โหดเหี้ยมที่นางไม่เคยพูดคุยกับเขาแม้แต่น้อย หัวใจของลั่วเออร์ขื่นข่มเหลือเกินที่ต้องมาดื่มสุราร่วมสาบานตนพร้อมกับเขา

ไม่นานพิธีได้เสร็จสิ้นถึงขั้นตอนส่งตัวพระชายาเข้าตำหนักหนานฉี เมื่อประตูปิดลงภายในห้องมีเพียงองค์ชายกับลั่วเออร์นางนั่งอยู่บนเตียงหนานุ่มที่ถูกจัดเตรียมตกแต่งด้วยผ้าสีแดงมงคล ลมหายใจของคนที่อยู่ต่อหน้าเริ่มเข้ามาใกล้เพื่อเปิดผ้าคุมใบหน้าของลั่วเออร์

“เจ้าจะงดงามเพียงใดกันนะ วันนี้ข้าจะได้ยลโฉมของเจ้าแล้วและข้าจะทำให้เจ้าเป็นของข้า ฮ่า..ฮ่า..หากเจาหยางกลับมาคงกระอักเลือดออกมาอย่างเจ็บปวด” เซียวอี้คิดในใจเดินเข้ามาใกล้แต่เมื่อมือของเขายื่นไปเพื่อเปิดผ้าคุมออกจู่ ๆ น้ำเสียงอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความดุดันได้เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“องค์ชายทรงทำเช่นนี้ทำไมเพคะ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าหม่อมฉันเป็นคนรักของสหายท่านแต่ท่านยังทำเช่นนี้ สหายที่ใดกันที่หักหลังสหายได้ช่างไร้หัวใจยิ่งนัก” เซียวอี้ชะงักเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มออกมาพร้อมหัวเราะอย่างขบขัน

“ฮ่า ฮ่า เจ้ารู้ด้วยอย่างนั้นหรือว่าข้ากับเจาหยางเป็นสหายกัน ก็ดีข้าเองก็ไม่อยากปิดบังเจ้า ข้าเพียงแค่เคยเป็นสหายกับเจาหยางแต่ต่อจากนี้ข้ากับเจาหยางมิใช่สหายกันอีกต่อไป และเจ้าเมื่ออยู่ต่อหน้าข้าเลิกคร่ำครวญหาบุรุษอื่นอีกเพราะต่อจากนี้เจ้าคือพระชายาของข้า พระชายาขององค์ชายเซียวอี้” เซียวอี้ใช้มือของซ้ายจับปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้นางหันหน้าหนีก่อนจะใช้มือข้างขวาเปิดผ้าคุม ใบหน้างดงามราวภาพวาดปรากฎให้เขาได้เห็นจนเขาตกอยู่ในพวงภ์ความงามของนางแต่ทว่าใบหน้าของนางยามนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตาที่เปล่งประกายบัดนี้แดงก่ำ ยิ่งทำให้เซียวอี้ไม่พอใจยิ่งนัก

“เจ้าร้องไห้เพราะดีใจใช่หรือไม่? เฮอะ! หรือว่าเจ้ายังถวิลหาแม่ทัพเจาหยางอยู่ ข้าจะทำให้เจ้าลืมเจาหยางและต่อจากนี้หัวใจของเจ้าต้องมีเพียงข้าเท่านั้น” เซียวอี้ทั้งโมโหทั้งร้อนรุ่มหัวใจทำไมทุกอย่างที่เจาหยางมีล้วนดีกว่าเขามากมาย ไม่ว่าจะเป็นการยอมรับจากฝ่าบาทไหนจะสตรีที่งดงามที่ปักใจรักเขาเช่นนี้อีก ยิ่งเป็นเช่นนี้เซียวอี้ยิ่งอยากเอาชนะเจาหยางมากกว่าเดิม

“ต่อให้หม่อมฉันตกเป็นพระชายาของพระองค์ หัวใจของหม่อมฉันก็ไม่มีทางมอบให้ท่านหรอกเพคะ เพราะท่านเป็นองค์ชายที่ไร้หัวใจ พรากหม่อมฉันแยกจากคนรักองค์ชายไม่รู้บ้างหรือเพคะว่าแม่ทัพเป็นทุกข์ใจเพียงใดที่พระองค์ทรงเหินห่างและไม่ให้เขาเข้าพบ ทั้ง ๆ ที่แม่ทัพเป็นห่วงสหายของเขาเพียงนี้แต่ท่านกลับทำเช่นนี้ได้ ไม่ละอายใจบ้างหรือเพคะแม่ทัพไปทำอันใดให้ท่านไม่พอใจกันทำไมต้องมาทำกับพวกเราเช่นนี้ อึก อึก” ลั่วเออร์เอ่ยออกมาอย่างสะอึกสะอื้นจ้องมองชายที่ไร้ใจเช่นเขาที่จับปลายคางนางอยู่แววตาของเขาไม่มีท่าทีว่าจะสลดใจแม้แต่น้อยแต่กลับแข็งกร้าวมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“เลิกเอ่ยถึงแม่ทัพนั้นเสียที ! ตอนนี้เจ้าไม่มีใจให้ข้าแต่อย่างไร ร่างกายของเจ้ายามนี้เป็นของข้าจงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจและจดจำค่ำคืนแรกที่ข้าจะมอบให้เจ้าไว้ให้ดี เจ้าจะได้ไม่ลืมว่าผู้ใดคือคนที่เจ้าต้องหลับนอนด้วยทุกค่ำคืน” น้ำเสียงเกรี้ยวโกรธได้เอ่ยขึ้นจนทำให้ร่างบางสะดุ้งสั่นเทาเพราะจู่ ๆ เขาโน้มตัวลงประกบปากจูบปากอวบอิ่มของนางที่ไม่ทันได้ตั้งตัวและถอยหนีไม่ได้ เขาบดจูบราวกับเสือที่กระหายอาหารทำเอาลั่วเออร์หายใจไม่ทันใช้มือทั้งสองดันเขาออกห่างกายเพื่อหนุดการกระทำนี้