เข้าสู่ระบบเซียวจิ่งเหิงหันไปมอง เงาของเสิ่นเหวินซานปรากฏอยู่ปลายทางจริงอันเป่ายิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้ามิได้กล้าโดยไม่ดูสถานการณ์นะเจ้าคะ”เด็กชายชะงัก ก่อนริมฝีปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก“เจ้ายังเหมือนเดิม”“ท่านรู้จักข้าในอดีตหรือ?”รอยยิ้มนั้นหายไป“ไปนอนเถิด พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”“ท่านเปลี่ยนเรื่อง”“ใช่”
มือของทุกคนขยับไปหาอาวุธ“หมายความว่าอย่างไร?” อันเป่าถามเด็กชายมองนาง “ประตูที่หกไม่ได้อยู่ใต้แปลงถั่ว”“แล้วอยู่ที่ใด?”“อยู่ในทะเบียนครอบครัวของเจ้า”คำตอบนี้ไม่มีผู้ใดคาดคิดเสิ่นจื่อเฉินรีบนำสำเนาทะเบียนออกมา เซียวจิ่งเหิงไม่ได้แตะ เพียงให้เขายกกระดาษส่องกับแสงตะเกียงบนหน้าซึ่งบันทึกชื่อเสิ่น
ในที่สุด เสิ่นเหวินซานจึงกล่าวว่า“ข้าจะไม่แต่งเรื่องเพิ่มและไม่ปิดบังสิ่งที่ท่านทำ ข้าจะให้การตามจริงว่าท่านไม่รู้เรื่องไฟ แต่รับเงินเพื่อวางของทำลายแปลงถั่ว หลังจากนั้นทางการจะตัดสินเช่นไร ข้ายอมรับ”สวี่กุ้ยฮวากรีดร้อง “เจ้าอกตัญญู!”เสิ่นเหวินซานหลับตาชั่วขณะ ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง“หากความกตัญญ
“ผู้ใดจะรู้?”เสิ่นเหวินไฉพุ่งเข้าไปหมายต่อยคนผู้นั้น แต่เสิ่นเหวินซานคว้าไหล่ไว้“อย่าให้เขายั่วเจ้า”“แต่เขากล่าวหาข้า!”“เช่นนั้นพิสูจน์ด้วยการกระทำ มิใช่หมัด”เสิ่นเหวินไฉหอบหายใจ น้ำตาคลอด้วยความคับแค้นอันเป่ามองรายชื่อแล้วกล่าว “การมีชื่ออยู่บนกระดาษมิใช่หลักฐานว่าอาเล็กร่วมมือ อาจเป็นรายชื่อ
กู้เหยียนกำหมัด “แต่คุณชาย”“เป็นผู้สั่งให้ท่านนำกระดิ่งมาซ่อน แสดงว่าเขารู้ว่าตนกำลังเสี่ยง” อันเป่าตอบ “ท่านช่วยเขาได้ดีที่สุดด้วยการรักษาคำสั่งและรักษาชีวิตตนเอง มิใช่ฝืนบาดแผลออกไปแล้วกลายเป็นภาระ”ถ้อยคำตรงเกินไปทำให้กู้เหยียนหน้าแข็ง ทว่าเขาไม่อาจโต้แย้งเมิ่งซื่อกล่าวอย่างพอใจ “ได้ยินแล้วก็กล
ตราบนเอกสารบางฉบับเป็นของจริง ส่วนเงินที่ใช้มัดจำก็มาจากตั๋วแลกเงินของหอการค้า หากกงเหยียนทำเพียงลำพัง เขาต้องมีคนภายในช่วยเหลือยิ่งตรวจสอบ เรื่องยิ่งย้อนกลับไปไกลบัญชีเก่าจากประตูที่ห้าระบุว่า เมื่อสี่สิบปีก่อน หอการค้าฉางสุ่ยเคยรับซื้อธัญพืชจำนวนมหาศาลก่อนเกิดภัยแล้ง พวกเขากักของไว้จนราคาสูง แล้







