บทที่ 3 ฟ้าไม่ชอบฝน

"อีกวันสองวันฝนก็น่าจะหมดแล้วล่ะ ตอนนี้พายุมันเข้าด้วยน่ะ ว่าแต่เราไม่เป็นอะไรแน่นะ"

เมฆามองน้องสาวด้วยความรู้สึกเป็นห่วงในส่วนลึก ฟ้าใสเหมือนกำลังมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ หลายเดือนก่อนน้องหายไปค่อนคืน แล้วกลับมาถึงบ้านในสภาพที่ไม่ค่อยปกตินัก เขาถามแต่น้องบอกว่าไม่มีอะไร เมฆาจึงรอให้เธอพร้อมที่จะเล่าให้ฟังในสักวันหนึ่ง

"ฟ้าโอเคค่ะ"

"ดีแล้ว งั้นเข้าบ้านเถอะ มายืนให้ละอองฝนมันกระเซ็นใส่แบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

เขาเอื้อมมือไปจับศีรษะน้องโยกไปมาก่อนจะโอบไหล่พากันเข้าไปในตัวบ้าน บ้านริมคลองหลังนี้พวกเขาอยู่กันมาตั้งแต่เกิด และได้ซ่อมแซมรักษาเป็นอย่างดีจึงยังสวยงามและแข็งแรงอยู่มาได้หลายสิบปี ส่วนบ้านข้างๆ ที่เคยเป็นบ้านของคุณยายช้องนางและแม่นั้น เมฆาได้สร้างบ้านโฮมสเตย์ชื่อ บ้านยายช้อง ตามชื่อของคุณยายให้แขกมาพัก เพราะมันอยู่ริมน้ำมีบรรยากาศดีมาก ซึ่งก็มีลูกค้าจองไม่ขาดสาย

"เออ ฟ้าไปเช็กบ้านยายช้องหรือยัง" เพราะลูกค้าล่าสุดเพิ่งเช็กเอาต์เมื่อบ่ายนี้

"เช็กแล้วค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

"ดีแล้วล่ะ เพราะลูกค้าคนใหม่จะเช็กอินเวลาไหนก็ไม่รู้ แต่จองต่อเอาไว้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้แหละ"

เมฆามีทั้งบ้าน คอนโดและอะพาร์ตเมนต์ให้คนเช่าไปทั่วกรุงเทพฯ รวมถึงหอพักที่อยู่ใกล้สถานศึกษาหลายแห่ง เป็นคนบ้าหาเงิน พี่ชายเธอถือเป็นคนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยและเนื้อหอมมาก แต่พี่ก็ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเสียที

"พี่เมฆไปรับน้องเอิร์ธทีสิ ตอนนี้คงเล่นเบื่อและอยากกลับแล้วล่ะ กลัวจะงอแง"

น้องเอิร์ธกลับจากโรงเรียนก็วิ่งข้ามรั้วไปเล่นกับเพื่อนที่อยู่ติดกันนี่เอง

"ได้สิ" เมฆาหยิบร่มแล้วก็เดินออกจากบ้านไป

ฟ้าใสเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น เธอมองสายฝนผ่านหน้าต่างกระจก... หลายคนชอบฝน เธอพอเข้าใจได้เพราะอากาศทุกวันนี้มันร้อนตับแตก เวลาฝนตกอากาศเย็นช่วยทุเลาความร้อนได้ แต่สำหรับเธอ...ไม่... เพราะเวลาฝนตกทีไรมันดึงเอาความทรงจำที่ไม่ดีกลับคืนมาให้เธอรู้สึกร้าวลึกในอกทุกครั้ง

ณ สนามบินภูเก็ต

ร่างสูงกำยำในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนพอดีตัว ใบหน้าเลือดผสมระหว่างเอเชียกับตะวันตกนั้นหล่อคมคายและสะดุดตา ช่วงขายาวก้าวย่างด้วยท่าทางสบายๆ คล้ายไม่แยแสสภาพแวดล้อมรายรอบตัวเท่าไรนัก ทว่าแท้จริงแล้วดวงตาคมกริบหลังแว่นกันแดดนั้นเก็บรายละเอียดทุกอย่างตามความเคยชิน ออร่าที่แผ่ออกมาให้ความรู้สึกอันตรายน่าเกรงขาม ทำให้ผู้คนรีบขยับหลีกให้ยามเมื่อเขาเดินผ่าน ในมือใหญ่มีเพียงกระเป๋าเป้สีดำใบเดียวเท่านั้น เมื่อออกจากสนามบินก็มีรถแวนสีดำสนิทวิ่งเข้ามาจอดรับทันที

"เป้าหมายถูกล็อกพิกัดเอาไว้แล้วตามที่ส่งข้อมูลให้"

เสียงดังจากอุปกรณ์ที่เสียบไว้ในใบหู

"รับทราบ"

เสียงเรียบตอบรับสั้นๆ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เขานั่งกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้น เขามาที่นี่ด้วยภารกิจลับตามเคย นั่นคือการตามล่าแก๊งโจรปล้นเรือสำราญและฆ่ามหาเศรษฐีตายเป็นเบือเมื่อสองปีก่อน

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรือสำราญหรูขนาดใหญ่ลำหนึ่งลอยอยู่กลางทะเลกว้างไกลจากฝั่งมาก บนเรือกำลังมีการจัดงานเลี้ยงสำคัญของนักธุรกิจระดับมหาเศรษฐีจากทั่วทุกมุมโลก นอกจากสังสรรค์กันแล้ว พวกเขายังจัดให้มีการประมูลขนาดย่อมเพื่อความสนุก และเพื่อนำเงินที่ได้ไปบริจาคแก่โรงพยาบาลในประเทศที่ยากจน

สิ่งของที่นำมาประมูลล้วนมีค่า บนเรือมีบอดีการ์ดที่คอยคุ้มกันอย่างดี ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเหตุร้ายใดๆ ขึ้นเพราะล่องเรือสำราญกันมาจากยุโรปจนถึงเอเชียอย่างราบรื่นจนกระทั่งคืนนั้น

ขณะที่งานยังคงดำเนินไปอย่างน่าสนใจนั้น ใต้ผืนน้ำก็มีความเคลื่อนไหวบางอย่าง กลุ่มคนชุดดำจำนวนหนึ่งทำการอุกอาจอย่างคาดไม่ถึง พวกมันขึ้นปล้นเรือดังกล่าว ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ปลิดชีพคนเกือบทั้งเรือได้ ปฏิบัติการปล้นเรือของโจรกลุ่มนี้สำเร็จ พร้อมกับบรรดามหาเศรษฐีที่ตายเกลื่อนเรือ

ทว่าข่าวการปล้นอย่างอุกอาจในครั้งนี้กลับเงียบกริบ ไม่ได้เป็นข่าวใหญ่พาดหัวแต่อย่างใด เนื่องจากเหตุการณ์มันเกิดขึ้นกลางทะเลซึ่งเป็นน่านน้ำสากลที่ไม่มีกฎหมายประเทศใดเอาผิดจากผู้กระทำความผิดได้ เหล่าครอบครัวของมหาเศรษฐีทั้งหลายไม่ต้องการความวุ่นวายจากสื่อ จึงใช้เงินอุดปากทุกฝ่ายเพื่อทำทุกอย่างให้มันเงียบที่สุด พวกเขาทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อช่วยให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทำงานได้อย่างสะดวก และหน่วยงานที่ถูกมอบหมายให้รับผิดชอบงานนี้ก็คือองค์กรใต้ดินที่มีเรน เป็นผู้นำทีม

ชายหนุ่มดึงความคิดกลับคืนมาสู่ปัจจุบันเมื่อรถแล่นเข้าไปใต้ตึกแห่งหนึ่งแล้วจอดสนิท เขาหิ้วกระเป๋าลงไป ขึ้นลิฟต์จากชั้นจอดรถไปยังห้องพักของโรงแรมที่ถูกจองเอาไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว... เขามาที่นี่เพื่อทำงานชิ้นสุดท้ายสำหรับการเป็นสายลับ... ชิ้นสุดท้ายก็จริง แต่จะสิ้นสุดเมื่อไหร่นั้นยังไม่ทราบ มันก็คงจะจนกว่าพวกมันตาย หรือไม่เขาก็ตายก่อน...

แต่เรื่องตายถือเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับสายลับ เพราะชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายทุกขณะจิต สามารถตายได้ทุกนาทีที่ลงสนาม แถมเวลาตายก็ยังเป็นความลับอีก เพราะเขาคือพวกโกสต์ที่ทำงานภายใต้องค์กรใต้ดินที่ไม่มีชื่อในทำเนียบ เป็นเหมือนผีที่ไร้ตัวตน เพราะฉะนั้น งานนี้ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะปิดจ็อบได้อย่างราบรื่นตามแพลนโดยไม่กลายเป็นผีจริงๆ ไปเสียก่อน