บทที่ 5 รหัส R

"ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จครับแม่ ทุกอย่างโอเค ไม่มีอะไรต้องห่วงฮะ"

"ไม่ห่วงได้ยังไงล่ะเรน ลูกชายแม่กำลังทำงานเสี่ยงชีวิตอยู่นะ"

"งานสุดท้ายแล้วครับ แล้วพ่อไปไหนล่ะฮะ"

เขาเปลี่ยนประเด็นให้ห่างจากเรื่องของตัวเอง

"พ่อเรากับร็อคไปบ้านแม็คเคนซีโน่นแน่ะ" น้ำเสียงแม่ดีขึ้นเมื่อเลิกพูดเรื่องของเขา

"อ๋อ ครับคงไปดวลปืนกับลุงฟานอีกตามเคย" จริงๆ เรนแสร้งถามไปอย่างนั้นเอง เพราะเขากับพ่อและร็อคนั้นติดต่อกันอย่างลับๆ เสมอ เวลานี้พ่อและพี่ชายก็กำลังประสานงานกับพวกของคนมีอิทธิพลโซนนั้นเพื่อจะกำจัดแก๊งของไอ้แดนนี่ที่อยู่อเมริกาให้สิ้นซาก

"แล้วเรนจะไปหาน้องรันเมื่อไหร่ล่ะลูก"

รัลดาน้องสาวคนเล็กของเขาแต่งงานกับอธิศแล้วย้ายมาอยู่เมืองไทยอย่างถาวร เวลานี้นมีลูกสองคนแล้ว เรนยังไม่ได้บอกญาติและเพื่อนฝูงทางนี้ว่าเขาอยู่เมืองไทย อยากทำตัวให้เงียบที่สุด รอจัดการภารกิจลับให้เสร็จก่อนถึงค่อยไปเยี่ยมเยือนทุกคนในภายหลัง

"ยังครับแม่ ต้องรอให้งานเสร็จก่อน หวังว่าแม่จะยังไม่บอกยายน้องนะ"

"ยังๆ แต่ถ้ายอดรู้ ยอดอาจจะช่วยลูกได้อีกแรงนะเรน" คนเป็นแม่อดที่จะห่วงลูกไม่ได้ ยอดหรืออธิศนั้นเป็นนายตำรวจที่เก่งกาจและมีชื่อเสียงมากในขณะนี้

"ไม่ได้ครับแม่ คนละสายงานกัน และนี่ก็เป็นงานลับ เราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่าครับ" แม้โทรศัพท์ของเขาจะปลอดภัยไม่มีใครแฮ็กได้ง่ายๆ แต่การไม่พูดถึงงานย่อมดีที่สุด

"โอเคๆ ขอโทษทีที่แม่ทำตัวเหมือนยายแก่ขี้กังวลไปหน่อย แต่แม่อยากเห็นเรนมีความสุขเสียทีนี่นา ร็อคแต่งงานมีหลานให้พ่อแม่สองคนแล้ว รันก็ด้วย ทุกคนมีความสุขดี ก็เหลือแต่ลูกนี่แหละที่แม่เป็นห่วง"

ในวัยสามสิบแปดปีย่างสามสิบเก้า ก็ถือว่าเกิดมาใช้ชีวิตเกินครึ่งแล้ว เรนเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ เขาถึงรับงานนี้เป็นงานสุดท้าย

"อยากได้หลานเพิ่มก็ไม่บอก เดี๋ยวผมจะหาแบบสูตรสำเร็จให้ดีไหมครับมาดาม แต่งงานกับสาวที่มีลูกติดสักคน แม่จะได้หลานทันใจเลยไง แบบซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง เอาไหมครับ"

เรนจุดยิ้มเมื่อได้ยินเสียงแม่ฮึในลำคอ แต่ต่อมาเหมือนท่านจะนึกอะไรออก...

"เรน... จำน้องฟ้าใสได้มั้ยลูก"

"จำได้ครับ มีอะไรเหรอครับแม่" แม้ไม่ได้พบฟ้าใสนานแล้ว แต่เขายังจำสาวน้อยคนนั้นได้เสมอ หลายปีเลยที่ไม่ได้เจอกัน ป่านนี้คงแต่งงานมีลูกมีผัวไปแล้วมั้ง

"น้องฟ้ามีลูกชายคนหนึ่ง น่ารักเอ็นดูมาก ว่างๆ ก็แวะไปเยี่ยมหลานแทนแม่ด้วยนะลูก"

"อ๋อ ได้สิครับแม่ แต่ต้องเป็นหลังจากเสร็จงานนะครับ"

"ความจริง แอบไปดูหลานหน่อยจะเป็นไรไป ไม่มีใครรู้ซะหน่อย แต่ก็แล้วแต่เรนละกัน ถ้าไปก็อย่าลืมส่งรูปมาให้แม่ดูด้วยนะ เห็นเจ้าหนูนั่นแล้วทำให้แม่นึกถึงเรนกับร็อคตอนเด็กเลย เอาละๆ แม่จะไม่เพ้อเจ้อให้ลูกเสียเวลาแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ไว้คุยกันใหม่นะลูกนะ"

"ครับแม่ รักแม่นะครับ"

"รักลูกเหมือนกันจ้ะ"

เรนวางสายจากมารดาแล้วก็หันมาคิดเกี่ยวกับแผนการต่อ ไม่ได้สนใจเรื่องที่คุยกับท่านอีก เพราะเวลาทั้งหมดตอนนี้เขาต้องทุ่มเทให้กับงานเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

*****

"เย่ๆ จะได้ไปทะเลแล้ว"

เสียงใสของเด็กชายตัวขาวอมชมพูผมสีน้ำตาลประกายทองใบหน้าเหมือนตุ๊กตาฝรั่งตะโกนดังขณะที่กระโดดขึ้นรถอย่างร่าเริง ทำให้คนเป็นแม่ต้องยิ้มเอ็นดู

"ทำอย่างกับไม่เคยไปทะเลงั้นแหละลูก เพิ่งไปมาเมื่อเดือนก่อนนี่เองนะ"

"ก็เอิร์ธชอบทะเลนี่นา อยากอยู่นานๆ เลยฮะ เอิร์ธชอบเล่นน้ำ"

"อ้าว และสระน้ำนั่นล่ะ พูดเหมือนอยู่บ้านแล้วไม่ได้เล่นน้ำงั้นแหละเอิร์ธ"

คนเป็นแม่ชอบชวนลูกคุยเหมือนเพื่อน เธอชอบสร้างประโยคที่กระตุ้นให้เขาได้ใช้สมองในการคิดหาคำตอบ พสุธาหรือน้องเอิร์ธเป็นเด็กฉลาดมาก และช่างคิดช่างสังเกต ในความรู้สึกของฟ้าใสนั้นเหมือนลูกชายเธอจะโตกว่าเด็กวัยเดียวกันไปมากทีเดียว ซึ่งก็คงจะเป็นเพราะการเลี้ยงดูที่ดีเยี่ยมของครอบครัวเธอนั่นเอง

"แต่ในสระไม่มีคลื่นนี่นา ไม่มีทรายให้เล่นด้วย อ้อ แล้วก็ไม่มีคนเดินขายปลาหมึกกุ้งย่างให้เอิร์ธได้ซื้อกินด้วยฮะแม่ฟ้า"

"แต่ป๊าเราก็ทำปิ้งย่างทะเลที่ริมสระอยู่บ่อยๆ นะ"

เมฆาฟังสองแม่ลูกโต้ตอบกันก็ต้องยิ้ม

"แต่มันไม่เหมือนกันนี่นาแม่ฟ้า"

"โอเคๆ ไม่เหมือนก็ไม่เหมือนไอ้ลูกชาย ไปกันเถอะ ขืนช้าเดี๋ยวได้ตกเครื่องกันพอดี"

ชายหนุ่มสรุปให้สองแม่ลูก เมื่อขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็บอกให้คนขับรถเคลื่อนรถออกได้ จุดหมายปลายทางคือจังหวัดภูเก็ต พวกเขาจองโรงแรมเอาไว้แล้วสามคืนสี่วัน