12.1

ภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นในโทนสีขาวดำบนชั้นยี่สิบเอ็ดของอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถานีโทรทัศน์ช่อง 66 HD ศิวภัทรผู้รั้งตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหารและดูแลด้านการผลิตรายการและละครกำลังนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องความลับการแต่งงานของอลีนากับคิรากรที่เขาได้คุยกับดานิกาเมื่อหลายวันก่อน เขาแน่ใจว่าเธอไม่ได้หลุดปากพูด เธอตั้งใจ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอทำไปเพื่ออะไร

               “คุณพอลคะ คุณดานิกามาขอพบค่ะ”

               เสียงเลขานุการหน้าห้องดังผ่านอินเตอร์คอมเข้ามาในจังหวะที่เหมาะเจาะราวจัดวาง

               “ให้เข้ามาได้เลย”

               เจ้านายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุม จากนั้นไม่ถึงครึ่งนาทีดานิกาก็เปิดประตูห้องเข้ามา เจ้าของห้องลุกจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่เข้าไปต้อนรับแล้วเชิญผู้มาเยือนไปนั่งที่โซฟารับแขกชุดเล็กซึ่งจัดไว้ที่มุมห้อง

               “ผมกำลังคิดถึงคุณอยู่พอดี”

               “คิดถึงฉัน?” ปลายเสียงขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ และอดคิดไม่ได้ว่าเขาตั้งใจหยอด ก็เขาน่ะขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้แล้วนี่

               “ขอโทษ ผมพูดจากำกวมไปหน่อย ผมหมายถึง ผมกำลังคิดถึงเรื่องที่เราคุยกันที่ร้านคุณเมื่อหลายวันก่อน”

               ศิวภัทรรีบบอกเมื่อเห็นหญิงสาวยืดหลังขึ้นตรงและเชิดหน้าเล็กน้อยอย่างมั่นใจในความสวยเซ็กซี่ของตัวเอง ความจริงดานิกาจัดว่าเป็นผู้หญิงแบบที่เขาชอบ แต่เขาเข็ดผู้หญิงสไตล์นี้จากอันนามาแล้วจึงไม่ตื่นตาตื่นใจกับความงามภายนอกที่ฉาบฉวยอีกต่อไป

               “ที่ฉันมาหาคุณวันนี้ก็เพราะไม่สบายใจเรื่องที่คุยกับคุณวันนั้นเหมือนกันค่ะ”

               “คุณไม่สบายใจเรื่อง?”

               “เรื่องที่ฉัน ‘เผลอ’ พูดความลับของพี่คิมกับคุณเอิงให้คุณรู้”

               ดานิกาดึงสีหน้าให้สลดลงอย่างคนรู้สึกผิด แต่ชายหนุ่มที่คลุกคลีกับนักแสดงและผ่านการแคสติงคัดเลือกนักแสดงด้วยตัวเองมาหลายปีก็ดูออกว่าเป็นการแอกติง แถมเป็นแอกติงที่ไม่ค่อยเนียนอีกต่างหาก

               “อย่าเล่นละครกับคนทำละครอย่างผม”

               รอยยิ้มเยาะหยันแกมรู้ทันของศิวภัทรทำให้ดานิกาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติไม่ให้หลุดสีหน้าเหวี่ยงวีนที่แท้จริงออกมา

               ผู้ชายคนนี้ร้ายกว่าที่เธอคิดไว้มาก!

               “บอกความต้องการของคุณมา” ศิวภัทรพูดเสียงเรียบ “ผมมีเวลาไม่มาก อีกครึ่งชั่วโมงผมต้องเข้าประชุมผู้ถือหุ้น”

               “ถ้าคุณรีบ ฉันก็จะไม่อ้อมค้อม” ในเมื่อเขามองเธอขาดขนาดนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องแอ๊บใสอีกต่อไป “ฉันรู้ว่าคุณชอบคุณเอิง ส่วนฉันก็ชอบพี่คิม เราควรร่วมมือกันทำให้สองคนนั้นเลิกกัน”

               “นี่มันชีวิตจริงนะคุณ ไม่ใช่ละคร ที่จะมาชวนกันไปทำลายครอบครัวคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้”

               “แต่พี่คิมกับคุณเอิงไม่ได้รักกัน” ดานิกาย้ำเสียงแข็งอย่างเอาแต่ใจ “คุณเองก็ดีใจไม่ใช่เหรอตอนที่รู้ว่าคุณเอิงไม่ได้รักพี่คิม”

               ศิวภัทรนิ่งเงียบอย่างยอมรับ เขาดีใจมากตอนที่รู้ว่าอลีนาไม่ได้รักคิรากร แต่ความคิดที่จะไปตีท้ายครัวคนอื่นก็ไม่เคยมีอยู่ในหัวเขาเลย ต่อให้เขาเจ้าชู้ โลเล หลายใจแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยคบซ้อน ไม่เคยแย่งแฟนคนอื่น โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วยิ่งไม่เคยคิด

               “เดี๋ยวก่อนนะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบเอิง” ชายหนุ่มเอะใจ

               ดานิกายอมบอกความจริงว่า เธอจ้างนักสืบตามสืบเรื่องของอันนาเพื่อจะหาจุดอ่อนมาแก้แค้นที่อันนาเคยแย่งเปรมอนันต์ไป จึงทำให้รู้ข้อมูลส่วนตัวของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับอันนาไปด้วย

               “ผมนึกว่าเรื่องแบบนี้จะมีแต่ในละครซะอีก”

               “คุณไม่เคยได้ยินเหรอ ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร” ดานิกาแค่นยิ้มให้แก่ความไม่ยุติธรรมที่โลกใบนี้มอบให้แก่เธอ “ห้าปีก่อนเอยแย่งเปรมไปจากฉัน มาตอนนี้ คุณเอิงก็แย่งพี่คิมไปจากฉันอีก ทำไมต้องเป็นสองพี่น้องนี่ด้วย!”

               “ความรักไม่ใช่เรื่องที่จะแย่งชิงกันได้ ถ้าคุณคิมไม่รักคุณ ต่อให้คุณตีครอบครัวเขาแตกเขาก็ไม่รักคุณอยู่ดี”

               “พูดแบบนี้แปลว่าคุณจะไม่ร่วมมือกับฉันใช่มั้ย” หญิงสาวลุกพรวดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เธออุตส่าห์ขับรถฝ่ารถติดมาตั้งไกลเพื่อหวังหาพันธมิตร แต่ก็คว้าน้ำเหลว “คุณมันก็ผู้ชายเห็นแก่ตัว”

               “อ้าวคุณ อยู่ดีๆ มาด่ากันทำไม” ศิวภัทรลุกขึ้นตาม

               “ก็ถ้าฉันทำให้พี่คิมเลิกกับคุณเอิงได้ คุณก็ได้คุณเอิงไปโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย”

               “เขาเรียกว่าวิถีของคนฉลาด ได้กินเนื้อโดยไม่ต้องออกไปล่าเอง”

               “แถวบ้านฉันเรียกว่าเอาเปรียบ” ดานิกาเชิดหน้าใส่เขาแล้วเดินตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง

               “เดี๋ยวก่อน” ศิวภัทรก้าวยาวๆ ตามไปจับลูกบิดประตูไว้ได้ทันก่อนที่หญิงสาวจะเปิดประตูออกไป “ผมไม่อยากเอาเปรียบผู้หญิง เอาเป็นว่าผมจะร่วมมือกับคุณก็แล้วกัน”

               “อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนใจ มีแผนอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวหรี่ตามองอย่างหวาดระแวง

               “ถ้าไม่ไว้ใจกันก็ตามใจ” ชายหนุ่มปล่อยมือจากลูกบิดประตูแล้วเดินกลับไปนั่งไขว่ห้าง กางแขนทั้งสองข้างพาดพนักโซฟาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท “ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้นั่งรอเอิงแบบหล่อๆ ไม่ต้องตกนรกที่ไปตีครอบครัวเขาแตก แล้วอย่ามาด่าว่าผมเอาเปรียบคุณอีกก็แล้วกัน”

               ดานิกาจิกเล็บลงกลางฝ่ามือเพื่อข่มอารมณ์ เธอรู้สึกว่าตัวเองพลาดมากที่มาเปิดประเด็นนี้กับเขา ใครจะคิดว่าผู้ชายหน้าเศร้าๆ จ๋อยๆ วันที่เอาแหวนแต่งงานไปขายจะเหลี่ยมจัดขนาดนี้ ในเมื่อเธอแบไต๋ให้เขารู้ขนาดนี้แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเก็บเขาไว้เป็นพวกเพื่อความปลอดภัย

               “ว่าไงคุณ ตกลงจะยอมรับผมเป็นผู้ร่วมขบวนการป้ะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างน่าหมั่นไส้

               “รับ”

               “งั้นก็ดีล”

               “ดีล!!!” ดานิกาเบ้หน้าใส่คนที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาแล้วกระชากประตูให้เปิดกว้างแล้วเดินออกไป

               ศิวภัทรลุกขึ้น จัดเสื้อสูทให้เข้าที่แล้วเดินผิวปากกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอย่างอารมณ์ดี เขานึกขอบคุณการมาของดานิกา อย่างน้อยเธอก็ทำให้ช่วงชีวิตที่กำลังเหี่ยวเฉาของเขามีสีสันขึ้น