11.3

               “ถ้าคุณทำเองเป็นผมก็ไม่สำคัญน่ะสิ” คิรากรยิ้มพรายพลางผูกโบสีฟ้าพาสเพลที่หางเปียทั้งสองข้างของไออุ่น เสร็จแล้วก้มลงกระซิบบางอย่างที่ข้างหูลูกสาว

               “แม่เอิงขา” ไออุ่นรับสารจากคุณพ่อเสร็จก็หันมาเรียกคุณแม่น้ำเสียงสดใส

               “ว่าไงคะ”

               “คุณพ่อบอกให้ไออุ่นบอกแม่เอิงว่าไออุ่นอยากมีน้องค่ะ”

               “เดี๋ยวนะคะ” อลีนาเหลือบตามองคุณพ่อที่นั่งขนาบอยู่อีกด้านของลูกสาวอย่างข้องใจ “ตกลงไออุ่นอยากมีน้องเอง หรือคุณพ่อบอกให้ไออุ่นอยากมีคะ”

               เด็กหญิงกลอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด ในขณะที่คุณพ่อของเธอก็ใจตุ๊มๆ ต้อมๆ กลัวจะโดนดุที่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือ

               “ไออุ่นอยากมีน้องค่ะ น้ำหอมก็มีน้อง น้องน้ำหอมเป็นเบบี๋เหมือนตุ๊กตาเลยค่ะ”

               คิรากรยิ้มแฉ่งแล้วหอมแก้มกลมนุ่มนิ่มของลูกสาวดังฟอด “ทำดีมากค่ะลูกสาว คุณพ่อจะรีบทำให้แม่เอิงมีน้องให้หนูเร็วๆ เลย”

               “เย้ๆ เอาน้องผู้หญิงนะคะคุณพ่อ น้องผู้หญิงตัวเล็กๆ เหมือนตุ๊กตา”

               “ได้เลยค่ะ คุณพ่อเก่ง คุณพ่อทำได้ ทำหลายๆ คนก็ได้นะ ไออุ่นอยากมีน้องกี่คนคะ”

               “สิบคนเลยค่ะ” เด็กหญิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นกางนิ้วมือประกอบอย่างจริงจัง

               “คุณพ่อแถมให้เป็นสิบสองคนเลย”

               อลีนาเห็นสองพ่อลูกตกลงกันเป็นตุเป็นตะโดยไม่ถามเธอสักคำแล้วอดยิ้มขำไม่ได้ อีกทั้งยังทึ่งในความพยายามของคิรากรอีกด้วย นับจากนี้อีกเจ็ดวันที่เขาจะแตะต้องเธอไม่ได้ คงเป็นช่วงที่เขาทรมานที่สุด เธอแน่ใจว่าในความต้องการที่พลุ่งพล่านของเขามันไม่ได้มีแต่ความต้องการทางเพศเพียงอย่างเดียว เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีที่เขามีให้อย่างจริงใจ สองครั้งที่ผ่านมา หากเขาดึงดันที่จะทำต่อให้สุดปลายทางเธอก็คงสู้แรงเขาไม่ได้ แต่เขาก็ยอมหยุด ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องทรมาน เห็นทีว่าคราวหน้าเธอคงต้องตอบแทนความดีของเขาบ้าง

คิรากรกับอลีนาจูงมือเล็กของไออุ่นคนละข้างพาเดินเข้าประตูโรงเรียน ตลอดทางหนูน้อยจะคอยบอกกับคุณครูและเพื่อนๆ ที่เดินผ่านไปมาว่าวันนี้ ‘พ่อกับแม่’ มาส่งพร้อมกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขมาก จนคุณพ่ออดแซวลูกสาวไม่ได้

               “รู้สึกว่าวันนี้ลูกสาวคุณพ่อจะมีความสุขมากเป็นพิเศษนะคะ”

               “ไออุ่นมีความสุขมากค่ะ ความฝันของไออุ่นเป็นจริงแล้ว”

               “ความฝันอะไรคะ” คุณพ่อแกล้งถามด้วยรอยยิ้มทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

               “ความฝันว่าจะมีคุณพ่อกับคุณแม่มาส่งที่โรงเรียนพร้อมกันแบบนี้ไงคะ” เด็กหญิงบอกคุณพ่อแล้วหันไปออดอ้อนคุณแม่ “แม่เอิงมาส่งไออุ่นกับคุณพ่อทุกวันได้มั้ยคะ”

               “แม่เอิงต้องมาส่งหนูทุกวันอยู่แล้วค่ะ”

               “แม่เอิงใจดีที่สุดเลย ไออุ่นรักแม่เอิง”

               “แม่เอิงก็รักไออุ่นที่สุดในโลกเลย” อลีนาก้มตัวลงหอมแก้มนุ่มของลูกสาวแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ “เรื่องที่แม่เอิงสัญญาไว้ว่าถ้าไออุ่นออกจากโรงพยาบาลแล้วเราจะไปเที่ยวทะเลกัน แม่เอิงยังไม่ลืมนะคะ เสาร์อาทิตย์นี้เราไปกัน”

               “ไออุ่นอยากให้ถึงวันเสาร์อาทิตย์เร็วๆ” เด็กหญิงพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ

               “คุณพ่อก็อยากให้ถึงเร็วๆ เหมือนกัน” คิรากรผสมโรงแล้วยกนิ้วขึ้นมานับ “อีกแค่...หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า...หก...เจ็ดวันเอง เจ็ดวันที่คุณพ่อรอคอย” ประโยคสุดท้ายนั้นเขาหันไปมองสบตากับอลีนาแบบรู้กันสองคนว่า วันที่เขารอคอยหมายถึงวันอะไร และได้รับการตอบกลับด้วยการกลอกตาใส่ด้วยความเอือมระอาที่เขาหมกมุ่นกับเรื่องนี้จนเกือบจะเกินงาม แต่เขาไม่แคร์หรอก เขาจะรุกจนกว่าจะได้เธอมาเป็นภรรยาอย่างสมบูรณ์สมใจอยาก

               หลังจากส่งไออุ่นเข้าห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว คิรากรก็ขับรถไปส่งอลีนาที่ทำงาน แต่ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นว่ามีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับตามมาตลอดทาง ทั้งที่มีจังหวะให้แซงได้หลายครั้งแต่ก็ไม่แซง

               “ผมว่ามอเตอร์ไซค์คันนั้นขับตามเรามานะ”

               อลีนาทำท่าจะเอี้ยวตัวไปมองทางด้านหลัง แต่คิรากรห้ามไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัว หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกมองหลังแทน

               “ฉันจำมอเตอร์ไซค์คันนี้ได้ วันที่ฉันสะกดรอยตามคุณมาที่โรงเรียนไออุ่น รถคันนี้ก็ตามคุณมาเหมือนกัน”

               “คุณแน่ใจเหรอ”

               “ฉันจำลายที่หมวกกันน็อกได้ ลายแบบนี้ต้องสั่งทำพิเศษ ไม่ได้มีขายทั่วไป ถ้าคุณไม่เชื่อตอนเย็นเราไปดูคลิปจากกล้องหน้ารถฉันกันก็ได้”

               “แล้วทำไมวันนั้นคุณไม่บอกผม”

               “วันนั้นฉันก็มัวแต่เป็นห่วงไออุ่น เลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้”

               “ว่าแต่คุณแน่ใจนะว่ามันตามผม ไม่ใช่ตามคุณ”

               ชายหนุ่มตั้งข้อสังเกตด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวข้างกาย เขาไม่กลัวสักนิดถ้ามันจะตามเขา เพราะแน่ใจว่าดูแลตัวเองได้ แต่ถ้ามันตามเธอนี่ต้องถือว่าเป็นวาระแห่งชาติสำหรับเขา เพราะคงเป็นห่วงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร

ตั้งแต่ก้าวแรกที่อลีนาเหยียบเข้าออฟฟิศก็ถูกเพื่อนร่วมงานแซวเกรียวกราวถึงเรื่องการแต่งงานสายฟ้าแลบ ไม่เว้นแม้แต่มาทินา บอสสุดเฮี้ยบของเธอ

               “เป็นไง แต่งงานแล้วซู่ซ่าอย่างที่ฉันบอกมั้ย”

               “ก็ดีค่ะ” คนที่เพิ่งผ่านการแต่งงานมาได้สามวันตอบด้วยรอยยิ้มขวยเขินแล้วรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาก่อนจะถูกถามเจาะลึกมากไปกว่านี้ “เรื่องคุณแพรวพราวตอนนี้ไปถึงไหนแล้วคะคุณทีน่า”

               “ฉันให้คนเช็กข่าวแล้ว คนที่แซวคุณแพรวเรื่องขาใหญ่ในโซเชียลคนแรกคือคุณพาย”

               “คุณพายไหนคะ!” หญิงสาวยังไม่อยากคิดว่าจะเป็นพายคนเดียวกับที่เธอรู้จัก

               “คุณพาย ดานิกา ลูกสาวเจ้าของบริษัทส่งออกเครื่องประดับและอัญมณีรายใหญ่ของประเทศไทย” มาทินาบอกพลางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเซิร์ชหารูปของดานิกาในกูเกิลแล้วยื่นให้อลีนาดู “คนนี้ไง”

               “คุณพายจริงด้วย” อลีนาไม่อยากเชื่อเลยว่า ‘น้าพาย’ ที่แสนดีของไออุ่นจะเป็นคน ‘ปากจัด’ แซวคนอื่นในโซเชียลในเชิงเสียหายแบบนั้นได้

               “รู้จักเหรอ”

               “คุณพายสนิทกับคุณคิม สามีเอิงค่ะ”

               “แหม เรียกสามีเต็มปากเต็มคำเลยนะ” มาทินาอดแซวไม่ได้

               อลีนาอายม้วนไปเลยแต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นงานเป็นการเพราะกำลังคุยเรื่องปัญหาใหญ่ของบริษัทอยู่ “แล้วคุณทีน่าคุยกับคุณแพรวหรือยังคะ”

               “ยังเลย คุณแพรวไปดูงานด้านศัลยกรรมที่เกาหลี เห็นว่าจะกลับพรุ่งนี้”

               คนฟังพยักหน้ารับทราบ ถึงว่า เธอไม่เห็นแพรวพราวไปร่วมงานแต่งงานทั้งที่สนิทกับคิรากรมากไม่แพ้ดานิกา ต่อให้ไม่อยากมาร่วมแสดงความยินดี ก็น่าจะมาตามมารยาท เพราะสองครอบครัวสนิทกันมาก

               “รอให้คุณแพรวกลับมาก่อน แล้วฉันจะไปคุยกับเขาเอง”

               “เอิงไปด้วยนะคะ ในฐานะที่เอิงเป็น บ.ก. แล้วก็เป็นคนเขียนคอลัมน์เจ้าปัญหานั่น เอิงอยากไปแสดงความรับผิดชอบค่ะ”

               “อย่าเลย ฉันกลัวว่าถ้าคุณแพรวเห็นหน้าเธอแล้วจะยิ่งโกรธ แล้วเรื่องมันจะไม่จบง่ายๆ”

               “จะมาโกรธเอิงเรื่องอะไรคะ”

               “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ”

               หญิงสาวส่ายหน้าพรืด

               “ใครๆ ก็รู้ว่าคุณแพรวรอคุณคิมมาตั้งหลายปี แล้วอยู่ๆ ก็โดนเธอฉกไปต่อหน้าต่อตา เธอคิดว่าคนเสียเงินเท่าไหร่ไม่ว่า แต่เสียหน้าไม่ได้อย่างคุณแพรวจะโกรธมั้ย”

               อลีนากลอกตามองบน ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของผู้หญิงประเภทที่คอยวิ่งไล่ตามผู้ชายทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รักสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว

               “ส่วนคุณพาย เธอระวังผู้หญิงคนนี้เอาไว้หน่อยก็ดีนะ”

               “ระวังเรื่องอะไรคะ”

               “อย่าให้เขาเข้าใกล้สามีเธอมากนัก พวกเซเลบซุบซิบกันอยู่ว่าคุณพายนี่ก็ชอบคุณคิมอยู่เหมือนกัน ถึงได้หาเรื่องงัดข้อกับคุณแพรวบ่อยๆ”

               “เอิงเชื่อใจคุณคิมค่ะ” อลีนาไม่ได้มั่นใจว่าเขารักเธอ แต่มั่นใจว่าเขาจะรักษาสถานภาพ ‘ครอบครัว’ ที่ช่วยกันสร้างขึ้นมาเพื่อไออุ่นอย่างดีที่สุด และเธอเองก็เช่นกัน “แต่ถ้าผู้หญิงหน้าไหนจะมายุ่งกับสามีเอิง เอิงก็ต้องขอใช้สิทธิ์ ‘ภรรยา’ ให้เต็มที่ แต่อาจจะต้องรบกวนคุณทีน่าช่วยสอนเอิงหน่อยนะคะว่าจะตบพวกแมลงวันแมลงหวี่พวกนี้ยังไง”

               “เธอนี่ร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้มากนะ” มาทินาหัวเราะชอบใจ

               “ถ้าไม่จำเป็นเอิงก็ไม่อยากร้ายหรอกค่ะ” อลีนายิ้มเจื่อน ภาวนาขออย่าให้มีใครมายุ่งกับครอบครัวของเธอเลย