14.3

               “เพิ่งเชื่อตอนที่พายส่งรูปคุณกับพอลมาให้ผมดูนี่แหละ” เขายอมรับว่าคิดเรื่องนี้ช้าไป

               “คุณรู้อย่างนี้แล้วจะทำยังไงต่อไปคะ”

               “ก็ต้องทำให้พายเห็นว่าเรารักกันมากแค่ไหน ทำให้พายรู้ว่า ไม่ว่ายังไงเขาก็ทำให้ผมเลิกรักคุณไม่ได้” เขาจับมือเธอมาแนบที่อกข้างซ้ายเปลือยเปล่าตรงตำแหน่งหัวใจ “เชื่อใจผมนะ ถ้าผมจะคิดอะไรกับพายก็คงคิดไปตั้งนานแล้ว”

               “ฉันเชื่อ” อลีนาตอบรับด้วยรอยยิ้มอุ่นใจ มาถึงตอนนี้ เธอแน่ใจแล้วว่าเลือกแต่งงานไม่ผิดคน

               เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้สามีภรรยาที่กำลังมองตากันหวานซึ้งต้องรีบปั้นหน้าให้เป็นปกติเพื่อเตรียมตัวต้อนรับแขก และแขกที่มาเยือนก็ไม่ใช่คนอื่นไกล

               “พ่อ แม่ มาได้ยังไงคะ” อลีนาแปลกใจ เพราะปกติพ่อกับแม่มักจะดูซีรีส์เกาหลีจากแผ่นดีวีดีที่เธอซื้อให้ทั้งวัน ไม่ค่อยเปิดโทรทัศน์ช่องปกติดูข่าวสาร

               “ข่าวออกครึกโครมขนาดนั้น ต่อให้อยู่ในถ้ำก็ต้องรู้” พรกมลพูดพลางวางตะกร้าผลไม้เยี่ยมไข้ไว้บนโต๊ะอาหารตัวเล็กแล้วเดินเข้ามาหาลูกเขยที่ข้างเตียง “เจ็บมากมั้ยพ่อคุณ แม่เห็นคลิปแล้วแทบหัวใจวาย”

               “พ่อก็ต้องขอบคุณคุณคิมมากนะที่ปกป้องลูกสาวพ่อโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเองอย่างนั้น” พ่อพูดเสริม

               “ผมจะปล่อยให้ภรรยาผมเป็นอะไรไปได้ยังไงครับ” คิรากรบีบกระชับมือนุ่มของอลีนาเบาๆ

               “แล้วนี่รู้หรือยังว่าคนร้ายเป็นใคร แล้วมันทำแบบนั้นทำไม”

               คิรากรกำลังจะขยับปากตอบคำถามพ่อตา แต่อลีนาชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน

               “ยังไม่รู้เลยค่ะพ่อ” อลีนาไม่ได้คิดจะโกหก แต่เธออยากคุยกับตำรวจให้แน่ใจอีกครั้งก่อนว่าคนร้ายตั้งใจมายิงอันนาจริงแล้วค่อยบอกพ่อแม่ “แล้วนี่เอยติดต่อกลับมาบ้างหรือเปล่าคะ”

               “ติดต่อมาแล้ว เพราะเอยโทร. มานี่แหละ พ่อกับแม่ถึงได้รู้ว่าคุณคิมถูกยิง” พ่อบอกก่อนที่แม่จะพูดต่อ

               “เอยบอกว่าจะรีบกลับมา เห็นว่าเป็นห่วงเอิงกับคุณคิม แล้วจะมาช่วยเอิงดูแลไออุ่นด้วย”

               “เอยเนี่ยนะคะจะมาช่วยเอิงดูแลไออุ่น” อลีนาแปลกใจ

               “เอยเห็นว่าเอิงต้องทำงาน ส่วนคุณคิมก็เจ็บอยู่ ก็เลยอยากมาช่วยดูแลไออุ่น”

               คิรากรหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น “ฝากบอกเอยด้วยนะครับว่าผมคงไม่รบกวน เอิงกำลังจะลาออกจากงาน ส่วนผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เราดูแลไออุ่นกันเองได้”

               อลีนากระตุกมือสามีพร้อมส่งสายตาถามว่า ใครบอกว่าเธอจะลาออกจากงาน แต่เขาส่งสายตาขอร้องว่าอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ เธอจึงยอมนิ่งเงียบไว้ก่อน

               ทันใดนั้น เสียงเล็กใสของไออุ่นก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเข้ามา ทำให้ผู้ใหญ่ทุกคนต่างหันไปมองยังทิศทางเดียวกัน จึงได้เห็นว่า เจ้าของเสียงในชุดนักเรียนอนุบาลโรงเรียนนานาชาติกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับคุณย่า

               “คุณพ่อขา...”

               “โรงเรียนเลิกตั้งนานแล้ว ทำไมมาหาคุณพ่อช้าจัง คุณพ่อคิดถึงไออุ่นจะแย่แล้วรู้มั้ยคะ” คิรากรเอื้อมมือไปลูบศีรษะของลูกสาวที่วิ่งเข้ามายืนเกาะขอบเตียง

               “คุณย่าพาไปทานไอติมมาค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงใส

               “ทานไอติมรสช็อกโกแลตใช่มั้ยคะ”

               “คุณพ่อรู้ได้ยังไงคะ” ดวงตากลมแป๋วเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ

               “หลักฐานติดเสื้ออยู่นี่ไงคะ” คุณพ่อใช้ปลายนิ้วชี้ที่อกเสื้อสีขาวซึ่งมีคราบสีน้ำตาลเข้มติดอยู่

               ผู้ใหญ่ทุกคนยิ้มด้วยความเอ็นดูเด็กหญิง แล้วอยู่ๆ พรกมลก็พูดโพล่งขึ้นกลางวง

               “หนูไออุ่นนี่น่ารักน่าเอ็นดูจริงเชียว หน้าตาก็เหมือนเอิงตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ถ้าใครไม่รู้ก็คงจะคิดว่าไออุ่นเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเอิงนะเนี่ย”

               ไออุ่นหันไปมองหน้าคุณยายแล้วทำหน้าครุ่นคิดสงสัย และก่อนที่เด็กหญิงจะทันได้พูดอะไร อลีนาก็อุ้มร่างเล็กป้อมขึ้นมานั่งบนตักแล้วกอดไว้อย่างอบอุ่น “ไออุ่นเป็นลูกสาวแม่เอิง ก็ต้องหน้าเหมือนแม่เอิงสิเนอะ จะให้เหมือนคนอื่นได้ยังไง”

               “ใช่ค่า ไออุ่นเป็นลูกแม่เอิง กับคุณพ่อคิม” เด็กหญิงยิ้มกว้างพลางตอบอย่างไร้เดียงสา พานทำให้อลีนาน้ำตาซึมด้วยความสงสารหลานกำพร้าที่มีแม่ก็เหมือนไม่มี

               “คุณพร ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อย” ศรียุดาพูดกับพรกมลด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีดก่อนจะเดินนำออกจากห้อง

               “ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ ทำไมจะต้องมาทำหน้าอย่างนั้นใส่ฉันด้วย” พรกมลหันมาถามสามีด้วยความงุนงง

               “อยากรู้ก็ออกไปคุยกับเขาสิ”

               “งั้นก็ไปด้วยกัน” พรกมลดึงแขนสามีออกไปเป็นเพื่อนด้วย

               อลีนาทำท่าจะลุกตามออกไป แต่ถูกคิรากรห้ามไว้

               “ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันเถอะเอิง”

               “แต่คุณแม่คุณอาจจะบอกเรื่อง...” หญิงสาวละไว้ในฐานที่เข้าใจกันสองคน

               “ให้พ่อแม่คุณรู้ความจริงก็ดีเหมือนกัน พวกท่านจะได้รู้ว่า ‘ลูกรัก’ ก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง”

“แม่ฉันเป็นคนพูดไม่คิด ฉันกลัวว่าวันหน้าแม่จะเผลอพูดความจริงให้...” เธอหลุบตาลงมองเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยบนตักแทนการพูดชื่อ “...ได้ยินน่ะสิ”

“คุณจำได้มั้ยว่าคุณเคยโกรธผมเรื่องที่ผมไม่ยอมบอกความจริงกับพ่อแม่คุณ แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลัวที่พวกท่านจะรู้”

“ฉันยอมรับว่ามาถึงตอนนี้ฉันก็สับสน ไม่แน่ใจว่าแบบไหนถึงจะดีที่สุด”

“อย่ากังวลเลยเอิง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะพาคุณกับลูกผ่านมันไปให้ได้” คิรากรให้คำมั่นสัญญา