เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 14 แn้ง
วันที่เผยแพร่:
2026-05-13 15:53:01บทที่ 14 แn้ง
09 : 57 น. รถยนต์ของสรุจก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาไม่ลืมหยิบข้าวกล่องที่สั่งทำกลับมาบ้าน เพราะวันนี้คนที่บ้านลาบ้าง ป่วยบ้าง คงไม่มีคนทำกับข้าวแน่ ๆ หลังจากที่นำอาหารไปให้พ่อกับแม่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเอาไปให้คู่หมั้น ที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ‘ ก๊อก ๆ ’ “ ที่รักมาแล้วเหรอคะ หิ้วอะไรมาด้วยคะเนี่ย เข้ามาในห้องก่อนสิค่ะ ” คำว่าที่รักถึงยังไม่ชินแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่รู้สึก “ ฉันซื้อข้าวมาให้ รับไปสิ ” “ อุ้ยตาย เจ็บจัง อึก ทำไมเจ็บแบบนี้ ” ร่างบางทำหน้าเหยเกพร้อมเดินถอยหลังเข้าห้องไป มือเล็กนั้นกุมตรงอกซ้าย เขาจำเป็นต้องเข้าไปดู “ เจ็บอะไร ตรงไหน ไปหาหมอไหม ” เขาเข้าไปประชิดตัวเธอ “ งื้อ ~ เจ็บจริง ๆ คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ มันแดงหรือเปล่า อูย ทำไมเจ็บแบบนี้ ” “ ไหนขอฉันดูหน่อย ” “ เอามือคุณมาสิค่ะ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือไป หญิงสาวจับมือเขาไปวางตรงอกซ้ายที่เต้นตึกตักตึกตัก “ ได้ยินเสียงหัวใจรสาไหม ที่บอกว่ารักคุณ ” แค่นั้นแหละ เขาถึงกับดึงมือกลับมา ถูกหลอกจนได้ “ เล่นอะไรของเธอเนี่ย ” เขาเริ่มถอยห่าง เธอก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้ “ ฮ่า ๆ หยอก ๆ เองค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค่ะ ” “ ฉันไม่ชอบ อย่าเอาเรื่องความเจ็บมาล้อเล่นอีก เพราะต่อไปถ้าเกิดว่าเธอเจ็บขึ้นมาจริง ๆ ฉันคงช่วยไม่ทันเพราะคิดว่าเธอหลอกลวง ” “ ขอโทษค่ะ ทำไมต้องจริงจังไปซะทุกเรื่องด้วยค่ะ ” “ ใครมันจะเหมือนเธอล่ะ เห็นเป็นเรื่องล้อเล่นไปหมด ” “ ชิ ” หญิงสาวนั่งลงบนเตียง “ เมื่อเช้าเธอทำอะไรให้เส้นดายกิน ” “ ลูกคุณโทรไปฟ้องแล้วสิท่า ” “ ตอบมา ” “ ก็โจ๊กคัพกับไข่ดาวไงคะ แต่ลูกคุณไม่ยอมกิน บอกว่าไม่ชอบ โมโหฉันแล้วไปโรงเรียนทันที ” “ อืม เอานี่ข้าวของเธอ กินซะตอนร้อน ๆ ” “ ขอบคุณค่ะที่ซื้อข้าวมาให้กิน ว่าแต่คุณไม่ต่อว่ารสาเหรอคะ ที่ทำให้ลูกคุณไม่พอใจ ” “ ทำไมฉันต้องต่อว่าเธอด้วย เธอไม่ผิด เธอทำให้แล้ว แต่เป็นลูกฉันเองที่เอาแต่ใจไปหน่อย ” ไม่หน่อยแล้วมั้ง “ ปกติลูกสาวคุณไม่กินโจ๊ก ไม่ชอบไข่ดาวที่ไข่แดงไม่สุกเหรอคะ ” “ เส้นดายบอกเธอแบบนั้นเหรอ ? ” “ ค่ะ ว่าแต่อาหารโปรดที่เส้นดายชอบคืออะไรเหรอคะ ถ้าไม่ยากจนเกินไปเผื่อวันหลังฉันจะทำให้ค่ะ ” “ ที่เธอทำให้ปกติเส้นดายก็ชอบกินอยู่นะ ” อ้าว แล้วกัน หมายความว่าอาหารถูกปากแต่คนทำให้ไม่ถูกใจสินะ “ แล้วคุณจะไปทำงานอีกเหรอคะ ” “ ใช่ แต่เธอไม่ต้องคิดมากหรอก เด็กก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบเอาแต่ใจ ” “ เรื่องลูกสาวคุณ รสาไม่คิดมากก็ได้ แต่ถ้ารสาชอบเอาแต่ใจบ้าง คุณจะตามใจรสาไหมคะ ” นิ้วเรียวยื่นไปลูบไล้ตรงอกแกร่งที่มีเสื้อผ้าปกปิดอยู่ “ ฉันมีงานอีก คงต้องไปแล้วตอนเย็นเธออย่าลืมไปรับเส้นดายกับคนขับรถล่ะ ” เขาถอยห่างแล้วพูดขึ้น ก่อนจะออกจากห้องไป “ ชิ หนีอีกแล้ว ทำไมคุณถึงหวั่นไหวยากจัง คุณสรุจ ” รสาบ่นกับตัวเองเบา ๆ ตอนเย็น ตอนนี้เธออยู่บนรถที่หน้าโรงเรียนของเส้นดายแล้ว รอเวลาเลิกเรียน เธอค่อยลงไปรับมาขึ้นรถแล้วพาไปกินไอติม มาดูกันว่ามันจะง่ายเหมือนที่คุณสรุจเคยพูดไหม “ คุณรสาครับ คุณหนูเส้นดายออกมาแล้วครับ ” “ ค่ะเดี๋ยวรสาลงไปรับเอง ลุงกรรอบนรถแล้วกันนะคะ ถ้าไม่ไหว หรือเด็กไม่ให้ความร่วมมือ ลุงกรค่อยลงไปก็แล้วกันค่ะ “ “ ครับ ” หญิงสาวลงจากรถคันหรูเดินตรงไปยังหน้าประตูโรงเรียน ที่ตอนนี้มีเด็กหญิงเส้นดายอยู่รออยู่ ไม่รู้ว่าถ้าเด็กเห็นว่าเธอมารับ จะทำหน้ายังไง “ เส้นดายจ๋า ” ไปถึงหญิงสาวก็พูดเสียงดังเพื่อเรียกเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนรอผู้ปกครองมารับอยู่ “ ป้า ใครให้ป้ามา กลับไปเลยนะ หนูไม่ชอบ ” เส้นดายโต้กลับเสียงดังเรียกสายตาประชาชีรอบ ๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียวกัน มีเหรอที่คนอย่างรสาจะลดความพยายาม “ โอ๋ ๆ ลูกสาวแม่ งอนอะไรคะ มามะมากับแม่ เดี๋ยวแม่พาไปกินไอติม ไม่ดื้อนะคะคนสวย ” หญิงสาวเดินไปใกล้เด็กหญิงแล้วคว้าข้อมือเล็กมาจับ ก่อนจะออกแรงดึงเล็กน้อย “ กรี๊ดดด ใครก็ได้ ช่วยด้วยค่ะ แก๊งลักเด็กค่ะ หนูไม่รู้จักป้าคนนี้ แง่ ๆ ช่วยด้วยค่ะ เธอจะจับหนูไป แง่ ๆ ” ใครจะคิดว่าเด็กสี่ขวบจะมาไม้นี้ ทำเอาหญิงสาวเลิ่กลั่กทันที เพราะผู้ปกครองของเด็กคนอื่นหันมามองสายตาเดียวกันหมดเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้าขย้ำเธอทันที “ ไม่จริงค่ะ ฉันรู้จักกับหนูเส้นดาย ฉันเป็นแม่เลี้ยงเด็กคนนี้ค่ะ ” “ กรี๊ด ปล่อยหนูนะป้า หนูกลัวแล้ว แง่ ๆ ” ยัยเด็กคนนี้ก็เล่นละครเก่งมาก ร้องแล้วยังนั่งลงดิ้นกระแด่ว ๆ บนพื้นสกปรกอีก “ พวกเราช่วยเด็กเร็ว ” “ ไม่ค่ะ ฉันไม่ใช่แก๊งลักเด็ก โอ๊ยย ” จู่ ๆ ก็โดนรุมประชาทัณฑ์ ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงได้พูดเลย มือไม้ผู้ปกครองเด็ก ๆ ก็หนักเหมือนกันนะเนี่ย จะทำอะไรร่างกายตรงไหนย่อมได้ แต่อย่ามายุ่งกับใบหน้าอันสวยสง่าของเธอนะ เพราะเธอจะปกป้องสุดชีวิต “ หยุดครับ ทุกคนหยุด ” เสียงนี้ดังแทรกขึ้น เธอที่นอนกองกับพื้นเงยหน้าขึ้นอย่างมีหวัง ก่อนจะยิ้มออกมา “ ที่รักมาช่วยฉันแล้วเหรอคะ ฮื่อ ๆ ฉันเจ็บจัง ” ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกไป พร้อมส่งสายตาเศร้าสร้อย แต่ความจริงเจ็บไม่มากเท่าที่ควร ผู้ปกครองเป็นผู้หญิงหมด ถ้าเป็นผู้ชายด้วย ไม่อยากจะคิดว่าเธอจะเหลือแค่ชื่อให้นึกถึงหรือเปล่า “ ผู้หญิงคนนี้ไปทำอะไรพวกคุณ ถึงมาทำร้ายเธอกันฮะ ” คุณสรุจเข้ามาใกล้แล้วประคองเธอลุกขึ้นยืน “ คุณสรุจรู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอคะ ก็ไหนลูกคุณบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแก๊งลักเด็กและไม่รู้จักกันไง ” สิ้นเสียงผู้ปกครองเด็กคนหนึ่ง คุณสรุจหันไปมองหน้าลูกสาวเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาพูดว่า “ ผู้หญิงคนนี้คือคู่หมั้นผมครับ อีกไม่นานเธอก็จะมาเป็นแม่เลี้ยงของเส้นดายแล้ว ” เธอควรจะดีใจสินะ แต่ทำไมถึงดีใจไม่ออกเลยตอนนี้ “ อ้าว แล้วกัน พวกเราไม่รู้ ” “ พวกเราต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะหนูเส้นดายร้องไห้และขอความช่วยเหลือ พวกเราเลยลงไม้ลงมือกับคุณ ” “ พวกเราต้องขออภัยด้วยนะคะที่ไม่ฟังคุณพูดก่อน เพราะพวกเราคิดว่าคุณคือแก๊งลักเด็กจริง ๆ เพราะไม่คุ้นหน้าคุ้นตาด้วยแหละ ” “ เอ่อ ..ฉันไม่ถือโทษโกรธพวกคุณหรอก ดีเสียอีกที่พวกคุณเป็นหูเป็นตาให้กับเด็ก ๆ ถ้าเกิดวันหนึ่งมีเหตุแบบนี้เกิดขึ้นจริง ๆ ยังมีพวกคุณที่คอยช่วยเหลือเด็กอยู่ ” ถึงจะสะบักสะบอมเพราะโดนระยำ เอ้ย โดนกระทืบก็ตามแต่ หญิงสาวก็ยังแสดงออกไปว่าให้อภัยทุกคน ต่อให้จะปวดไปทั้งตัว รวมถึงหน่วงท้องถี่ ๆ คงเพราะมือใครบางคนโดนท้องน้อยของเธอก็เถอะ “ ละ...เลือด คุณคะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ” ผู้ปกครองหนึ่งในสี่ที่กระทำเธอเมื่อกี้ พูดด้วยใบหน้าตกใจพร้อมชี้นิ้วไปที่ขาเรียวของเธอ “ รสา เธอ.... ” คุณสรุจดูอึ้งมาก เมื่อเห็นเลือดไหลตามเรียวขา “ คะ...คุณท้องเหรอคะ ยะ...อย่าบอกนะว่า “ ผู้ปกครองคนหนึ่งพูด ใบหน้าแสดงความซีดเซียวออกมาทันที “ เลือดออกมาจากไหนเนี่ยหรือว่าฉะ...ฉันแท้งค่ะ โอ้ว ไม่นะ ” จู่ ๆ หญิงสาวก็วูบ สติดับหายไปทันที สรุจรีบอุ้มพาเธอไปขึ้นรถ โดยที่ไม่ลืมบอกลุงกรให้รับเส้นดายกลับบ้านไปก่อน 🔻_________🔻 นามปากกาธัญญวรินทร์
บทล่าสุด
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอ
บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ครืดดด ครืดด(“ สวัสดีครับคุณฉวีวรรณ ”)(“ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่าให้เรียกฉันว่าน้าฉวีก็พอแล้วค่ะ ”)(“ ครับคุณน้าฉวี ไม่ทราบว่างานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ไม่มีหรอกค่ะ งานที่คุณให้สามีฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย ราบรื่นดีมากค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่เมตตาครอบครัวพวกเราด้วยนะคะ ”)(“ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ยังไงคุณน้าภพก็มีความรู้ในด้านนั้น ผมต้องการคนมีฝีมืออยู่แล้วที่จะฝากบริษัทให้ดูแลแทนและอีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าผมเต็มใจให้ครับ ”)(“ ค่ะ ”)(“ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ฉันอยากจะถามว่าช่วงนี้รสาเป็นไงบ้างคะ ”)ตั้งแต่ที่เขาเองรู้ว่ารสาหึง หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ค่อยพูดกับเขาเลย บางครั้งก็หลบหน้าหลบตา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็สั่งส้มและน้ำคนใช้ของบ้านแล้วว่าฝากดูแลรสาด้วย ในช่วงที่เขาทำงานหรือกลับดึก ต้องคอยส่งข้าวส่งน้ำ ถ้าเธอไม่ออกมากินเองไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดแต่ด้วยงานที่รัดตัวและมีปัญหาพร้อมกันในหลาย ๆ ที่ เขาเลยต้องจัดการปัญหานี้ก่อน เพราะเขาทำแค่สองคนพ่อ มันเลยภาระหนักอึ้งหน่อย(“ เอ่อ...คุณสรุ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 18 หึง
บทที่ 18 หึงเช้าตรู่รสาตื่นมาด้วยความสดใส หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เพราะเธอเล่นจุ๊บคนที่นอนใกล้ ๆ ไม่ได้พักเลยไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็แทบจะไม่มีที่ติ ใบหน้าที่ปราศจากหนวดเครา สะอาดสะอ้าน สิวสักเม็ดแทบจะหาไม่เจอ“ ทำอะไรของเธอ ใกล้กันเป็นต้องฉวยโอกาสตลอด ”เธอที่เอาปากของตัวเองไปแตะปากหนาพอดี สายตาคมก็เบิกกว้าง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้วน“ ก็ปากคุณมันน่าจุ๊บอ่า ใครจะอดใจไหวกันเล่า ”“ หายดีแล้วใช่ไหม ”“ ก็ยังมีเพลีย ๆ อยู่บ้างค่ะ ”“ งั้นก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ”“ คงงั้น ”@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์“ ใครซื้ออมยิ้มให้ พ่อบอกแล้วไงว่าไม่ให้กิน ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย ” น้ำเสียงดุดังลั่น เด็กตัวน้อยเริ่มสั่นเพราะความกลัว“ คนที่ซื้อให้หนูก็น้ารสาไงคะ ”อ้าว แล้วไง เด็กคนนี้ก็ดันมากินโชว์หราอยู่หน้าบ้านพอดิบพอดีเลย“ เธอซื้อให้เส้นดายเหรอ ฉันก็เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่ามันไม่มีประโยชน์ ทำไมเธอถึงไม่ฟังบ้าง ” คราวนี้เขาหันมาดุเธอ“ แหม่ เล็กน้อยเองค่ะ แค่สองสามอัน ฟันไม่ทันพุหรอกค่ะ ”“ ไม่ใช่สามสองอันค่ะคุณพ่อ น้าเขาซื้อให้หนูเป็นสิบ ๆ อันเลย หนูกินไปห้าอันแล้วค่ะ ”อ้า
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 17 ต้องการคุณ
บทที่ 17 ต้องการคุณห้างสรรพสินค้า“ คุณพ่อขา หนูขอซื้ออมยิ้มได้ไหมคะ ” เด็กน้อยที่จับมือหนาของคนเป็นพ่อดึงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะใช้แขนเล็กยื่นออกไปทิศทางของร้านขนมเด็ก พร้อมใช้นิ้วชี้ไป“ ไม่ได้ครับ พ่อบอกแล้วไงว่าให้กินของที่มีประโยชน์ เดี๋ยวฟันก็ผุหรอก ”“ หนูกินแล้วจะกลับไปแปรงฟันทันทีเลยค่ะ นะคะ ๆ หนูไม่ได้กินนานมากแล้ว ” ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตาปริบ ๆ“ ไม่ได้ครับ ” คนเป็นพ่อไม่ได้ใจอ่อนเลย“ ให้หนูเส้นดายกินสักนิดเถอะ คุณก็อย่าเคร่งเกินไปสิ สงสารเด็ก นาน ๆ ครั้งเองค่ะ เดี๋ยวพอกลับบ้านไปรสาจะพาเส้นดายไปแปรงฟันเองค่ะ ”หญิงสาวที่ยืนฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ก็พูดแทรกในทันที เพราะเธอก็เคยผ่านวัยเด็กมาย่อมรู้ดี ว่าถ้าต้องการจะกินอะไรก็จะกินให้ได้ อีกอย่างเป็นเด็กแค่ครั้งหนึ่งเอง พอโตขึ้นเด็กเขาจะรู้เองแหละว่าควรกินมันอีกไหม“ คุณไม่รู้อะไร ก็อย่าพูดดีกว่า ” ดูท่าวันนี้บรรยายกาศไม่ดีเสียแล้วสิ พูดแค่นี้ ต้้องขึ้นเสียงใส่กันด้วยเหรอ ? เหอะ!“ ก็แค่อมยิ้มอันเดียวเองเนอะ เส้นดาย ” เธอหันไปพูดกับเด็กแทน“ หนูไม่กินแล้วค่ะ ของไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลย คุณพ่อพาหนูไปเล
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บ
บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชีวิตเธอไม่เคยเสียดายอะไรเท่านี้มาก่อน เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอให้คุณสรุจมานอนด้วยก็จริง แต่เธอลืมไปว่าตัวเองเป็นประจำเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากแอบจุ๊บเขาในตอนที่เขาหลับเองช่วงนี้เธอมีบางอย่างที่ต้องทำในทุกวัน วันละหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือหัดขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งมันก็คือความคิดของคุณสรุจเขาเขาอยากให้เธอขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น แล้วคอยไปรับไปส่งยัยหนูเส้นดายทุกวัน เธอไม่เข้าใจเลยทั้งที่เธอก็ขับรถเก๋งเป็น ทำไมไม่ให้ขับวันต่อมา...ครืดด ครืดดเป็นเช้าที่แสนสดใสแน่นอน ถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ นี่อะไร เล่นโทรมาตอนเช้าอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณสรุจจะเป็นใครไปอีกล่ะ ไม่รู้วันนี้จะใช้ให้เธอทำอะไรอีก คงไม่ใช่จะให้ไปส่งลูกของเขาที่โรงเรียนแล้วนะ เธอเพิ่งขับหัดขับมอเตอร์ไซค์เอง ยังขับไม่แข็งเลย มันยังส่ายไปมาอยู่เลยนะ(“ ฮาโหลลลล ”)(“ นี่แกยังไม่ตื่นเหรอ ฉันสอนแกว่าไงฮะ ไปอยู่บ้านคนอื่นตื่นให้เร็ว ๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกต่อว่าหรือถูกนินทาลับหลังว่าไม่มีใครสั่งใครสอนอะ ”)(“ แม่เหรอ ”)(“ ก็ใช่นะสิ แหม่ ๆ ไปยังไม่ถึงเดือนเลย แกลืมแม่คนนี้แล้วเหรอ ”
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะ
บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะโรงพยาบาลเพียงเวลาไม่นาน รสาก็ตื่นขึ้นหลังจากที่หมอมาตรวจ เธอทำเอาเขาใจหายใจคว่ำไปหมด แต่มันกลับกลายว่าพีคไปกว่าที่ีิีิคิดเสียอีก“ อื้ม ~ ” รสาส่งเสียงเบา ๆ แล้วเปลือกตาค่อย ๆ เริ่มขยับ ก่อนจะกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชิน แล้วหันมามองหน้าเขา“ ระ...รสา ยังไม่ตายใช่ไหมคะ ” สิ่งที่เธอถามหลังจากตื่นทำเอาเขาเผลอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“ อืม ”“ ละ...เลือดนั้นที่ออกมา เพราะรสาแท้งจริงเหรอคะ ” ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ดวงตาใสซื่อสั่นระริก“ ทำไมเธอคิดว่าตัวเองแท้งล่ะ ”“ ... ” หญิงสาวนิ่งไป“ ใครเป็นพ่อเด็กเหรอ ”“ ... ” ใบหน้านวลเศร้ามองมองสำรวจใบหน้าเขา“ ฉันกับเธอ เรายังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ เธอท้องกับใครเหรอ ”“ เออใช่ จริงด้วยแฮะ แล้วรสาจะท้้องได้ยังไง งั้น...อูย อ่อ ตอนเช้าที่หน่วงท้อง คงไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาหรอกนะ ”“ ใช่ ประจำเดือนเธอมา ”สิ้นเสียงของสรุจ ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายในทันที ทำไมหัวสมองทึบแบบเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้นะ ทำไมไม่นึกเอะใจตั้งแต่ทีแรก“ งั้นรสาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ อูย เจ็บจัง ” มือเล็กนำ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 14 แn้ง
บทที่ 14 แn้ง09 : 57 น.รถยนต์ของสรุจก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาไม่ลืมหยิบข้าวกล่องที่สั่งทำกลับมาบ้าน เพราะวันนี้คนที่บ้านลาบ้าง ป่วยบ้าง คงไม่มีคนทำกับข้าวแน่ ๆหลังจากที่นำอาหารไปให้พ่อกับแม่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเอาไปให้คู่หมั้น ที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง‘ ก๊อก ๆ ’“ ที่รักมาแล้วเหรอคะ หิ้วอะไรมาด้วยคะเนี่ย เข้ามาในห้องก่อนสิค่ะ ” คำว่าที่รักถึงยังไม่ชินแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่รู้สึก“ ฉันซื้อข้าวมาให้ รับไปสิ ”“ อุ้ยตาย เจ็บจัง อึก ทำไมเจ็บแบบนี้ ” ร่างบางทำหน้าเหยเกพร้อมเดินถอยหลังเข้าห้องไป มือเล็กนั้นกุมตรงอกซ้าย เขาจำเป็นต้องเข้าไปดู“ เจ็บอะไร ตรงไหน ไปหาหมอไหม ” เขาเข้าไปประชิดตัวเธอ“ งื้อ ~ เจ็บจริง ๆ คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ มันแดงหรือเปล่า อูย ทำไมเจ็บแบบนี้ ”“ ไหนขอฉันดูหน่อย ”“ เอามือคุณมาสิค่ะ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือไป หญิงสาวจับมือเขาไปวางตรงอกซ้ายที่เต้นตึกตักตึกตัก“ ได้ยินเสียงหัวใจรสาไหม ที่บอกว่ารักคุณ ” แค่นั้นแหละ เขาถึงกับดึงมือกลับมา ถูกหลอกจนได้“ เล่นอะไรของเธอเนี่ย ” เขาเริ่มถอยห่าง เธอก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้“ ฮ่า ๆ หยอก ๆ เองค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 5 รั้งสิ
บทที่ 5 รั้งสิเส้นดายชอปตรงหน้าคือร้านขายของแบบกิฟต์ชอป เป็นร้านที่ใหญ่มาก คนเข้าออกพลุกพล่านแม่บอกว่าลูกของคุณสรุจชื่อเส้นดาย ร้านนี้ก็คงตั้งชื่อลูก และลูกเขาก็มักจะอยู่ที่ร้านนี้ เขารักลูกสาวมาก ก็คงมาเฝ้าร้านกับลูกแหละ ดูสิลูกเขาจะน่ารักเท่าเธอหรือเปล่า? เด็กนั้นอ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 4 กาหัว / แบล็กลิสต์
บทที่ 4 กาหัว / แบล็กลิสต์วันต่อมา...‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’‘ แกร๊ก ’ ประตูถูกเปิดออก หลังจากเคาะเรียกได้ไม่นาน “ คุณหนูคะ คุณนายให้มาเรียกค่ะ ” “ งื้อ~ หนูง่วง ขอนอนต่อ ป้าปริกบอกแม่ไปนะว่าหนูจะตื่นเอง ” น้ำเสียงที่เปล่งออกงัวเงียสุดๆ “ คุณนา
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 3 ทะลึ่ง
บทที่ 3 ทะลึ่งภัตตาคารหรูย่านดัง“ แม่คะ ก่อนจะแต่งงานหนูขอเช็กของก่อนได้ไหมอะ ” “ เช็กของอะไรของแกอีก ตอนพบคุณสรุจแกช่วยพูดจาดีหน่อยนะ อะไรที่ไร้สาระก็ไม่ต้องพูดออกไป ”“ ก็ไอ้นั่นของผู้ชายอะ ” ‘ เพี๊ยะ ’“ โอ๊ยแม่ ตีแขนหนูทำไมเนี่ย ”“ ทำไมแกถึงพูดจาทะลึ่งแบบนี้ฮะ เดี๋ยวใครจะว่าเอาได้นะว่าพ่อแ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 2 แอ๊บเรียบร้อย
บทที่ 2 แอ๊บเรียบร้อยหนึ่งเดือนต่อมา…“ ไม่เอา หนูหาเองได้ ” สิ้นเสียงคนเป็นแม่ รสาก็พูดสวนกลับทันที “ หาเองได้เหรอ เอาที่เป็นนักเลงไม่มีอันจะกินแบบนั้นเหรอ? ”“ ถ้าแม่ชอบไอ้คุณสรุจอะไรนั่น แม่ก็ให้ยัยรดาหมั้นเองสิ ”“ ถ้ายัยรดาไม่มีแฟน ฉันคงให้น้องสาวแกหมั้นแล้วแหละ ครอบครัวคุณสรุจรวยมาก ธุรกิจเ
บางทีคุณอาจจะชอบ
พ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย73.0K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.0K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.2K viewsคลั่งรักดีไซเนอร์สาว
แบร์รี่รัต159 viewsครามคนเลว
ทิพยเวช81 viewsเพลินพิศวาส
มนต์ศิขริน240 viewsดวงใจคาสโนวา
พลอยภัทรา83 views
