Masukบทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะ
โรงพยาบาล เพียงเวลาไม่นาน รสาก็ตื่นขึ้นหลังจากที่หมอมาตรวจ เธอทำเอาเขาใจหายใจคว่ำไปหมด แต่มันกลับกลายว่าพีคไปกว่าที่ีิีิคิดเสียอีก “ อื้ม ~ ” รสาส่งเสียงเบา ๆ แล้วเปลือกตาค่อย ๆ เริ่มขยับ ก่อนจะกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชิน แล้วหันมามองหน้าเขา “ ระ...รสา ยังไม่ตายใช่ไหมคะ ” สิ่งที่เธอถามหลังจากตื่นทำเอาเขาเผลอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ อืม ” “ ละ...เลือดนั้นที่ออกมา เพราะรสาแท้งจริงเหรอคะ ” ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ดวงตาใสซื่อสั่นระริก “ ทำไมเธอคิดว่าตัวเองแท้งล่ะ ” “ ... ” หญิงสาวนิ่งไป “ ใครเป็นพ่อเด็กเหรอ ” “ ... ” ใบหน้านวลเศร้ามองมองสำรวจใบหน้าเขา “ ฉันกับเธอ เรายังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ เธอท้องกับใครเหรอ ” “ เออใช่ จริงด้วยแฮะ แล้วรสาจะท้้องได้ยังไง งั้น...อูย อ่อ ตอนเช้าที่หน่วงท้อง คงไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาหรอกนะ ” “ ใช่ ประจำเดือนเธอมา ” สิ้นเสียงของสรุจ ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายในทันที ทำไมหัวสมองทึบแบบเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้นะ ทำไมไม่นึกเอะใจตั้งแต่ทีแรก “ งั้นรสาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ อูย เจ็บจัง ” มือเล็กนำไปแตะที่มุมปากเบา ๆ เพราะรู้สึกเจ็บเมื่อขยับมันมากเกินไป คงจะเกิดจากการถูกกระทำในตอนก่อนหน้าแน่เลย “ อืม หมอบอกถ้าเธอตื่นก็กลับบ้านได้แล้ว ” “ เอ่อ...รสาขอช่วยอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ ” “ อะไร ” “ ไปซื้อผ้าอนามัยให้หน่อยได้ไหมคะ รสาจะเปลี่ยนสักหน่อย รบกวนคุณหาซื้อกางเกงเปลี่ยนให้ด้วยได้ไหมคะ ” “ เธอหันไปมองที่หัวเตียงสิ ” หญิงสาวทำตาม ปรากฏว่าสิ่งที่อยากได้ทั้งสองอย่างวางอยู่แล้ว เขานี่พร้อมทุกอย่างจริง ๆ โดยที่ไม่ต้องร้องขอก็จัดมาให้ ช่างเข้าใจสถานการณ์จริง ๆ “ ขอบคุณนะคะ เอ่อ... รสาไม่รู้ว่ามันเลอะหรือเปล่า จะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย ” “ คงไม่เลอะหรอกมั้ง ผ้าอนามัยก็ใส่แล้ว กางเกงก็เปลี่ยนแล้ว ” เธอถึงกับหันไปมองกางเกงในถุงที่วางอยู่ใกล้หัวเตียง ปรากฏว่ามันคือกางเกงที่เธอใส่ก่อนหน้านั้นเอง “ คะ...คุณเปลี่ยนให้รสาเหรอคะ ” “ เธอคิดว่าไง อายเหรอ ” “ ไม่อายหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นพี่พยาบาลหรือหมอเปลี่ยนให้จะอายมากกว่า ” ” เธอนี่นะ ความคิดผิดแปลกตลอด คนที่ทำให้เธอไม่ใช่ฉันหรอก พยาบาลโน่น ” “ เหรอคะ น่าอายจัง ” “ ถ้าฉันทำให้ ทำไมเธอไม่นึกอายทั้งที่ฉันเป็นผู้ชาย ” “ ก็คุณเป็นว่าที่สามีในอนาคตรสาไงคะ ” “ หึ กลับบ้านเหอะ ” “ ค่ะ ” บนรถ “ ฉันขอโทษเธอแทนเส้นดายด้วยนะ ไม่คิดว่าเส้นดายจะกล้าทำแบบนี้ ” “ ค่ะ ” “ ทำไมเธอไม่โวยวายอะไรล่ะ ทั้งที่มันก็เป็นเรื่องใหญ่โต เธอสามารถพูดตำหนิลูกสาวฉันได้เลยนะ ฉันจะน้อมรับความผิดนี้เอง “ “ คุณไม่ได้ผิด คนที่ผิดคือเส้นดาย อีกอย่างรสาไม่ต่อว่าคุณหรอก รสาเชื่อว่าคุณเลี้ยงลูกมาอย่างดีแล้ว แต่เพียงเพราะว่าเส้นดายไม่ชอบรสา เด็กเลยทำอะไรไม่คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน น่าจะคิดแค่ความสะใจ แต่ยังไม่คิดถึงผลที่ตามมาก็แค่นั้น ” สรุจที่ได้ยินอีกคนพูดแบบนั้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนความคิด เพราะในตอนแรกที่รู้ว่ามีเรื่อง เขาคิดว่าคนอย่างรสาต้องโวยวายและไม่พอใจสุด ๆ แต่พอเธอพูดออกมาอย่างมีเหตุมีผล ทำเอาเขาต้องมองเธอใหม่ มันช่างแตกต่างกับบุคลิกของเธอตอนที่รู้จักใหม่ ๆ บทที่จะมีสาระก็มี ทั้งที่สังเกตมาเธอแทบจะไม่มีสาระอะไรเลย นอกเสียจากว่าเป็นคนดีคนหนึ่งที่เขารับรู้ได้ “ จะว่าไปอายุของเส้นดายแค่สี่ขวบเองนะคะ ทำไมเธอถึงคิดเรื่องแบบนี้ได้แล้ว น่าแปลกจัง ” สรุจก็คิดตามในทันที เขาก็รู้ว่ามันเริ่มแปลก ๆ ตั้งแต่รสาเข้ามาเหยียบในบ้านเขาแล้ว เส้นดายก็ดูเป็นเด็กดื้อรั้นและก้าวร้าวในทันที “ ฉันไม่อาจจะพูดว่าลูกสาวฉันยังเด็ก ขอให้เธอให้อภัย เพราะดูไปเรื่องที่เกิดขึ้น มันทำให้เธอรู้สึกแย่ไม่น้อย และฉันที่เป็นพ่อของเส้นดายขอโทษเธอด้วยนะจากใจจริง ” “ พอแล้วค่ะ รสารับรู้แล้ว ” “ พอถึงบ้านเดี๋ยวฉันจะให้เส้นดายมาขอโทษเธอนะ เธอจะกล่าวสั่งสอนอะไรก็ได้ ฉันไม่ว่า ” “ ฉันจะกล้าดุด่าลูกคุณเหรอ แม่คุณก็เอาฉันตายนะสิ ฮ่า ๆ ” “ ฉันจะบอกแม่เอง ” “ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณอย่าไปว่าเธอเลย ช่างมันเถอะค่ะ ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ” “ ช่างมันไม่ได้ เส้นดายควรจะรับรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นผิดมหันต์และไม่ควรทำมันลงไป ไม่อย่างนั้นเธอจะเหลิงเอาได้ ถ้าเราปล่อยผ่าน ” “ งั้นให้เป็นหน้าที่คุณสั่งสอนลูกก็แล้วกัน เพราะถ้้าฉันไปยุ่ง เด็กคงจะต่อต้าน หลังจากนั้นคงเกลียดฉันมาก ๆ แน่ แต่ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ ” “ อืม เธอรู้สึกเจ็บปวดตรงไหนอีกไหม ” “ ไม่มีแล้วค่ะ แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันควรจะบอกคุณ ” “ อะไรเหรอ ” “ ฉันไม่เอาความผิดจากลูกคุณก็จริง แต่คุณต้องมาปลอบใจฉันในคืนนี้นะคะ ” ก็ว่าอยู่ทำไมใจดีแปลก ๆ ที่แท้ความผิดมาตกอยู่ที่เขาเอง “ ฉันมีงาน และคงยุ่งด้วย ” “ อืม ปล่อยให้ฉันรู้แย่ไปคนเดียวเถอะค่ะ ” นั่นไง ความสงสารกำลังมาเยือน “ ฉันตัวคนเดียวเสียด้วยสิ เป็นคนพลัดถิ่น มีแค่หัวใจดวงน้อย ๆ เรื่องราวในวันนี้ก็ทำเอาขวัญเสียไม่น้อย ไม่แน่ว่าอาจจะนำไปฝันร้ายก็ได้ ” “ ได้ ๆ คืนนี้ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ ” “ จริง ๆ นะคะ ” ใบหน้านวลทีี่เศร้าในการแสดงเมื่อกี้กลายเป็นยิ้มแป้นในทันที “ อืม เธอหลับ ฉันก็กลับห้อง ไม่ได้นอนกับเธอหรอกนะ ไม่ต้องดีใจขนาดนั้น ” “ ถ้าเกิดกลางดึก ฉันฝันร้ายแล้วร้องไห้ ใครจะปลอบฉันล่ะคะ ” “ เธอไม่เด็กแล้วนะ เธอโตแล้วรสา ” “ คนโต ๆ เขาไม่มีความรู้สึกเหรอ เขาร้องไห้ไม่เป็นเหรอ เขาเสียใจไม่ได้เหรอคะ ” ยอมเธอเลย “ ได้ ๆ คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอ ” “ น่ารักที่สุด ” “ เธอห้ามแม้แต่จะคิดแตะอั๋งฉันนะ เราควรแบ่งแยกที่นอนกันให้ชัดเจน ฉันจะขอยืมหมอนข้างจากเส้นดายไปกั้นที่นอนระหว่างเรา เธอห้ามทำอะไรฉันด้วย ” “ แหม่ ๆ รักนวลสงวนตัวจริง ๆ รสาไม่รับปากคุณหรอกค่ะ เพราะตอนนี้หัวใจรสาเรียกร้องแล้ว ร่างกายของรสาก็พร้อมจะทำตามทันที ” “ ทำไมเธอดูน่ากลัวจัง ” “ ดูพูดเข้า รสาออกจะน่ารักน่าเอ็นดูนะคะ ” ศีรษะเล็กเอนไปซับไหล่แกร่งทันที “ นั่งให้มันดี ๆ หน่อย ฉันขับรถอยู่ ” “ แค่ซบไหล่เองค่ะ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แต่ถ้าคุณไม่ชอบ รสาจะไปนั่งบนตักคุณแทน ” “ เธอนี่มันเกินเยียวยาจริง ๆ ” @บ้านตระกูลธนัชวรากานต์ พอถึงบ้าน พวกเราก็พากันลงจากรถ พี่ส้มก็เดินมารับ พวกเราพากันเข้าบ้าน สิ่งแรกที่เห็นก็คือ คุณป้าสิริและคุณลุงสมภพนั่งอยู่ที่ห้องโถใหญ่ โดยมีเส้นดายนั่งอยู่ด้วย ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาอยู่ สงสัยลุงกรจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกท่านฟังแล้วกระมัง “ เส้นดายมาขอโทษน้ารสาเดี๋ยวนี้เลย ” คุณสรุจพูดด้วยน้ำเสียงขรึม “ หนูไม่ขอโทษ ” “ เส้นดาย! ” อย่าว่าแต่เด็กที่ตกใจ หญิงสาวก็ตกใจเช่นกัน เพราะเขาตวาดเสียงดังลั่นเลย “ แกจะเสียงดังทำไมฮะตาสรุจ หลานฉันตกใจหมดแล้วนะ ในเมื่อหล่อนคนนี้ไม่เป็นอะไรมาก ก็อย่ามาเอาผิดกับเด็กเลย เด็กก็คงคิดว่าเป็นเรื่องขำ ๆ ไม่คิดว่ามันจะใหญ่โต แต่ยังไงยัยหนูก็ยังเด็กอยู่ ไม่รู้ความหรอก ” ถือท้ายแบบนี้แหละเด็กถึงไม่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก “ ผมว่าเรื่องนี้ แม่อย่ามาช่วยพูดเลย เพราะเส้นดายผิดจริง ๆ เส้นดายควรจะรู้ว่าตัวเองทำผิด ยิ่งแม่มาพูดให้แบบนี้ เส้นดายก็ยิ่งคิดว่าที่ตัวเองทำมันถูกนะครับ ยังไงวันนี้ผมขอสั่งสอนลูกเองก็แล้วกัน ขอความร่วมมือแม่ด้วยนะครับ ” “ เพราะหล่อนคนนี้ แกถึงกล้าดุยัยหนูเหรอ ก่อนหน้านั้นพ่อแกก็ดุไปแล้ว แกดูสิลูกแกเพิ่งจะร้องไห้เอง ” “ คุณสิริพอเถอะ ยังไงยัยหนูก็ทำผิดนะ ถึงเด็กจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์แต่เด็กควรจะรู้ว่าตัวเองผิดอะไร ผิดยังไงและต้องรู้จักขอโทษผู้อื่นด้วย เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของสรุจเถอะ พวกเราไปกินข้าวดีกว่า อีกอย่างคุณยังป่วยอยู่ ต้องกินยาตามเวลาด้วยนะ ” “ ไม่ คุณย่าอย่าไปนะคะ ฮื่อ ๆ ” “ โอ๋ ๆ หลานย่าไม่ร้องนะ ย่าไม่ทิ้งหนูหรอก มาดูกันว่าใครมันจะกล้าดุด่าหนูต่อหน้าย่าบ้าง ” “ งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับแม่ ” “ เพื่อยัยคู่หมั้น แกถึงยอมผิดใจกับลูกสาวเลยเหรอสรุจ ” “ เพราะแม่เป็นแบบนี้ไง เส้นดายถึงได้เอาแต่ใจ คิดว่าเรื่องที่ทำมันถูก ยังไงผมก็เป็นพ่อของเส้นดาย เรื่องนี้ผมไม่อาจจะปล่อยผ่านได้ แม่อยากนั่งดูหรือเฝ้าก็เรื่องของแม่นะครับ แต่ยังไงผมก็ต้องทำโทษเส้นดายอยู่ดี ” “ นี่แกไม่เห็นหัวฉันแล้วใช่ไหม เพราะนังคนนี้สินะ ที่ทำให้แกตาบอด ” “ คุณสิริ! ” “ คุณเสรี คุณกล้าตวาดใส่ฉันเหรอ ทำไมคุณต้องเข้าข้างตาสรุจด้วย ” “ ถ้าขืนคุณยังทำแบบนี้ คืนนี้ผมจะไม่กลับบ้าน คุณนอนคนเดียวไปเลย ไม่ต้องโทรตามผมหรอกนะ ผมจะไม่รับสายคุณ ” “ คุณกล้าทำกับฉันแบบนั้นเหรอ ” “ อยากลองไหมล่ะ ผมก็เบื่อเหมือนกันที่คุณไม่คิดจะฟังความคิดเห็นของคนอื่นเลย เอาแต่สั่งสอนให้คนอื่นคิดตามตัวเองตลอดเวลา ” “ อึก ได้ เอาสิ ใครจะทำอะไรก็เชิญ ในเมื่อไม่เห็นหัวฉันแล้ว ” “ เอ่อ...คุณสรุจคะ พอเถอะค่ะ หนูเส้นดายคงจะสำนึกผิดแล้ว รสาว่าเราไปกินข้าวกินดีกว่านะคะ ” ถึงหญิงสาวจะเป็นคนไม่ค่อยยอมใครก็ตาม แต่เมื่อสถานการณ์มันไม่สู้ดีนัก เธอก็ไม่อยากสุมไฟให้ลุกโชนไปมากกว่านี้ “ ไม่ได้! เธอไม่ต้องใจอ่อน เส้นดายไปขอโทษน้ารสาเดี๋ยวนะ ไม่อยากนั้นพ่อจะตีหนู เพราะสิ่งที่หนูทำทำมันผิดมหันต์ ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดน้ารสาและทำให้น้ารสาบาดเจ็บด้วย ” “ ไม่ หนูไม่ผิด หนูเกลียดเธอ หนูเกลียดทุกคน แง่ ๆ ” “ พ่อไม่เคยสอนให้ลูกเป็นแบบนี้นะ พ่อบอกแล้วไงว่าถ้าผิดเราต้องรู้จักขอโทษ ” “ หนูเกลียดพี่เขา พี่เขาจะมาแย่งพ่อไปจากหนู ฮื่อ ๆ ” พอแบบนี้แล้วเรียกพี่ นะเด็กน้อย “ ไม่มีใครแย่งพ่อไปจากหนูได้หรอก ยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่อของหนูและรักหนูเหมือนเดิม ต่อให้พ่อจะแต่งงานใหม่ก็ตาม “ “ ไม่จริงค่ะ น้ากิ่งบอกว่าพี่เขาจะมาแย่งพ่อ แย่งความรักจากพ่อไปหมด หนูจะกลายเป็นหมาหัวเน่า ฮื่อ ๆ “ ยัยกิ่ง นังคนเสี้ยม หล่อนจะสอนเด็กแบบนี้ไม่ได้นะ นังคนนี้มันน่านัก แม้แต่เด็กก็ไม่เว้น “ น้ากิ่งจะพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง หนูไปฟังคนอื่นพูดมาใช่ไหมลูก “ คนเป็นย่าถามต่อ และคงไม่เชื่อว่าหนูกิ่งอะไรนั่นที่ตัวเองอยากได้เป็นลูกสะใภ้จะมีความคิดไม่ดีและสอนเด็กไปทางไม่ดีด้วย “ อึก นะ..น้า อึก น้ากิ่งบอกหนูค่ะ คุณย่า ฮื่อ ๆ ว่าคุณพ่อ อึก จะรักพี่คนนี้มากกว่าหนู อึก ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะ ฮื่อ ๆ ” สรุปคนที่ร้ายที่สุดคือคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง ตัวเองความคิดชั่วร้ายไม่พอ ยังพูดกรอกหูเด็กให้ฟังเรื่องผิด ๆ อีก คนแบบนี้น่าจะจับกดน้ำเนอะ เพื่อล้างสมองให้ความคิดต่ำช้าหายไปบ้าง “ รู้ไหมว่าสิ่งที่คนอื่นพูดให้หนูฟังเขาไม่ได้หวังดี เขากลับจะทำให้ครอบครัวเราพังพินาศ คนแบบนี้เชื่อใจไม่ได้หรอกลูก จำไว้นะถ้าเกิดใครพูดว่าพ่อจะไม่รักหนูอีก ให้หนูถอยห่างจากคนนั้นซะ แต่ถ้าเกิดว่าลูกเชื่อคนนอกมากกว่าพ่อ พ่อก็จะไม่รักหนูอีกแล้ว เข้าใจที่พ่อพูดไหมครับ ” มือหนาของคนเป็นพ่อลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบา ๆ อย่างเอ็นดู “ ค่ะ ” “ ขอโทษน้ารสาซะ พ่อจะไม่ทำโทษหนู ” เส้นดายเงยหน้ามองรสา ก่อนจะเดินมาใกล้ พนมมือขึ้นไหว้ “ ขอโทษค่ะ ” “ จ้ะ พี่ไม่โกรธเธอหรอก ” “ น้า ” คุณสรุจเอ่ยแทรก แต่เธอไม่ฟังหรอก ใครจะเป็น ป้า น้า อา ก็ช่าง แต่เธอจะเป็นพี่เหมือนเดิม ฮ่า ๆ 🔻_______🔻 นามปากกาธัญญวรินทร์บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ครืดดด ครืดด(“ สวัสดีครับคุณฉวีวรรณ ”)(“ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่าให้เรียกฉันว่าน้าฉวีก็พอแล้วค่ะ ”)(“ ครับคุณน้าฉวี ไม่ทราบว่างานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ไม่มีหรอกค่ะ งานที่คุณให้สามีฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย ราบรื่นดีมากค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่เมตตาครอบครัวพวกเราด้วยนะคะ ”)(“ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ยังไงคุณน้าภพก็มีความรู้ในด้านนั้น ผมต้องการคนมีฝีมืออยู่แล้วที่จะฝากบริษัทให้ดูแลแทนและอีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าผมเต็มใจให้ครับ ”)(“ ค่ะ ”)(“ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ฉันอยากจะถามว่าช่วงนี้รสาเป็นไงบ้างคะ ”)ตั้งแต่ที่เขาเองรู้ว่ารสาหึง หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ค่อยพูดกับเขาเลย บางครั้งก็หลบหน้าหลบตา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็สั่งส้มและน้ำคนใช้ของบ้านแล้วว่าฝากดูแลรสาด้วย ในช่วงที่เขาทำงานหรือกลับดึก ต้องคอยส่งข้าวส่งน้ำ ถ้าเธอไม่ออกมากินเองไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดแต่ด้วยงานที่รัดตัวและมีปัญหาพร้อมกันในหลาย ๆ ที่ เขาเลยต้องจัดการปัญหานี้ก่อน เพราะเขาทำแค่สองคนพ่อ มันเลยภาระหนักอึ้งหน่อย(“ เอ่อ...คุณสรุ
บทที่ 18 หึงเช้าตรู่รสาตื่นมาด้วยความสดใส หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เพราะเธอเล่นจุ๊บคนที่นอนใกล้ ๆ ไม่ได้พักเลยไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็แทบจะไม่มีที่ติ ใบหน้าที่ปราศจากหนวดเครา สะอาดสะอ้าน สิวสักเม็ดแทบจะหาไม่เจอ“ ทำอะไรของเธอ ใกล้กันเป็นต้องฉวยโอกาสตลอด ”เธอที่เอาปากของตัวเองไปแตะปากหนาพอดี สายตาคมก็เบิกกว้าง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้วน“ ก็ปากคุณมันน่าจุ๊บอ่า ใครจะอดใจไหวกันเล่า ”“ หายดีแล้วใช่ไหม ”“ ก็ยังมีเพลีย ๆ อยู่บ้างค่ะ ”“ งั้นก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ”“ คงงั้น ”@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์“ ใครซื้ออมยิ้มให้ พ่อบอกแล้วไงว่าไม่ให้กิน ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย ” น้ำเสียงดุดังลั่น เด็กตัวน้อยเริ่มสั่นเพราะความกลัว“ คนที่ซื้อให้หนูก็น้ารสาไงคะ ”อ้าว แล้วไง เด็กคนนี้ก็ดันมากินโชว์หราอยู่หน้าบ้านพอดิบพอดีเลย“ เธอซื้อให้เส้นดายเหรอ ฉันก็เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่ามันไม่มีประโยชน์ ทำไมเธอถึงไม่ฟังบ้าง ” คราวนี้เขาหันมาดุเธอ“ แหม่ เล็กน้อยเองค่ะ แค่สองสามอัน ฟันไม่ทันพุหรอกค่ะ ”“ ไม่ใช่สามสองอันค่ะคุณพ่อ น้าเขาซื้อให้หนูเป็นสิบ ๆ อันเลย หนูกินไปห้าอันแล้วค่ะ ”อ้า
บทที่ 17 ต้องการคุณห้างสรรพสินค้า“ คุณพ่อขา หนูขอซื้ออมยิ้มได้ไหมคะ ” เด็กน้อยที่จับมือหนาของคนเป็นพ่อดึงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะใช้แขนเล็กยื่นออกไปทิศทางของร้านขนมเด็ก พร้อมใช้นิ้วชี้ไป“ ไม่ได้ครับ พ่อบอกแล้วไงว่าให้กินของที่มีประโยชน์ เดี๋ยวฟันก็ผุหรอก ”“ หนูกินแล้วจะกลับไปแปรงฟันทันทีเลยค่ะ นะคะ ๆ หนูไม่ได้กินนานมากแล้ว ” ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตาปริบ ๆ“ ไม่ได้ครับ ” คนเป็นพ่อไม่ได้ใจอ่อนเลย“ ให้หนูเส้นดายกินสักนิดเถอะ คุณก็อย่าเคร่งเกินไปสิ สงสารเด็ก นาน ๆ ครั้งเองค่ะ เดี๋ยวพอกลับบ้านไปรสาจะพาเส้นดายไปแปรงฟันเองค่ะ ”หญิงสาวที่ยืนฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ก็พูดแทรกในทันที เพราะเธอก็เคยผ่านวัยเด็กมาย่อมรู้ดี ว่าถ้าต้องการจะกินอะไรก็จะกินให้ได้ อีกอย่างเป็นเด็กแค่ครั้งหนึ่งเอง พอโตขึ้นเด็กเขาจะรู้เองแหละว่าควรกินมันอีกไหม“ คุณไม่รู้อะไร ก็อย่าพูดดีกว่า ” ดูท่าวันนี้บรรยายกาศไม่ดีเสียแล้วสิ พูดแค่นี้ ต้้องขึ้นเสียงใส่กันด้วยเหรอ ? เหอะ!“ ก็แค่อมยิ้มอันเดียวเองเนอะ เส้นดาย ” เธอหันไปพูดกับเด็กแทน“ หนูไม่กินแล้วค่ะ ของไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลย คุณพ่อพาหนูไปเล
บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชีวิตเธอไม่เคยเสียดายอะไรเท่านี้มาก่อน เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอให้คุณสรุจมานอนด้วยก็จริง แต่เธอลืมไปว่าตัวเองเป็นประจำเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากแอบจุ๊บเขาในตอนที่เขาหลับเองช่วงนี้เธอมีบางอย่างที่ต้องทำในทุกวัน วันละหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือหัดขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งมันก็คือความคิดของคุณสรุจเขาเขาอยากให้เธอขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น แล้วคอยไปรับไปส่งยัยหนูเส้นดายทุกวัน เธอไม่เข้าใจเลยทั้งที่เธอก็ขับรถเก๋งเป็น ทำไมไม่ให้ขับวันต่อมา...ครืดด ครืดดเป็นเช้าที่แสนสดใสแน่นอน ถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ นี่อะไร เล่นโทรมาตอนเช้าอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณสรุจจะเป็นใครไปอีกล่ะ ไม่รู้วันนี้จะใช้ให้เธอทำอะไรอีก คงไม่ใช่จะให้ไปส่งลูกของเขาที่โรงเรียนแล้วนะ เธอเพิ่งขับหัดขับมอเตอร์ไซค์เอง ยังขับไม่แข็งเลย มันยังส่ายไปมาอยู่เลยนะ(“ ฮาโหลลลล ”)(“ นี่แกยังไม่ตื่นเหรอ ฉันสอนแกว่าไงฮะ ไปอยู่บ้านคนอื่นตื่นให้เร็ว ๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกต่อว่าหรือถูกนินทาลับหลังว่าไม่มีใครสั่งใครสอนอะ ”)(“ แม่เหรอ ”)(“ ก็ใช่นะสิ แหม่ ๆ ไปยังไม่ถึงเดือนเลย แกลืมแม่คนนี้แล้วเหรอ ”
บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะโรงพยาบาลเพียงเวลาไม่นาน รสาก็ตื่นขึ้นหลังจากที่หมอมาตรวจ เธอทำเอาเขาใจหายใจคว่ำไปหมด แต่มันกลับกลายว่าพีคไปกว่าที่ีิีิคิดเสียอีก“ อื้ม ~ ” รสาส่งเสียงเบา ๆ แล้วเปลือกตาค่อย ๆ เริ่มขยับ ก่อนจะกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชิน แล้วหันมามองหน้าเขา“ ระ...รสา ยังไม่ตายใช่ไหมคะ ” สิ่งที่เธอถามหลังจากตื่นทำเอาเขาเผลอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“ อืม ”“ ละ...เลือดนั้นที่ออกมา เพราะรสาแท้งจริงเหรอคะ ” ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ดวงตาใสซื่อสั่นระริก“ ทำไมเธอคิดว่าตัวเองแท้งล่ะ ”“ ... ” หญิงสาวนิ่งไป“ ใครเป็นพ่อเด็กเหรอ ”“ ... ” ใบหน้านวลเศร้ามองมองสำรวจใบหน้าเขา“ ฉันกับเธอ เรายังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ เธอท้องกับใครเหรอ ”“ เออใช่ จริงด้วยแฮะ แล้วรสาจะท้้องได้ยังไง งั้น...อูย อ่อ ตอนเช้าที่หน่วงท้อง คงไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาหรอกนะ ”“ ใช่ ประจำเดือนเธอมา ”สิ้นเสียงของสรุจ ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายในทันที ทำไมหัวสมองทึบแบบเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้นะ ทำไมไม่นึกเอะใจตั้งแต่ทีแรก“ งั้นรสาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ อูย เจ็บจัง ” มือเล็กนำ
บทที่ 14 แn้ง09 : 57 น.รถยนต์ของสรุจก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาไม่ลืมหยิบข้าวกล่องที่สั่งทำกลับมาบ้าน เพราะวันนี้คนที่บ้านลาบ้าง ป่วยบ้าง คงไม่มีคนทำกับข้าวแน่ ๆหลังจากที่นำอาหารไปให้พ่อกับแม่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเอาไปให้คู่หมั้น ที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง‘ ก๊อก ๆ ’“ ที่รักมาแล้วเหรอคะ หิ้วอะไรมาด้วยคะเนี่ย เข้ามาในห้องก่อนสิค่ะ ” คำว่าที่รักถึงยังไม่ชินแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่รู้สึก“ ฉันซื้อข้าวมาให้ รับไปสิ ”“ อุ้ยตาย เจ็บจัง อึก ทำไมเจ็บแบบนี้ ” ร่างบางทำหน้าเหยเกพร้อมเดินถอยหลังเข้าห้องไป มือเล็กนั้นกุมตรงอกซ้าย เขาจำเป็นต้องเข้าไปดู“ เจ็บอะไร ตรงไหน ไปหาหมอไหม ” เขาเข้าไปประชิดตัวเธอ“ งื้อ ~ เจ็บจริง ๆ คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ มันแดงหรือเปล่า อูย ทำไมเจ็บแบบนี้ ”“ ไหนขอฉันดูหน่อย ”“ เอามือคุณมาสิค่ะ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือไป หญิงสาวจับมือเขาไปวางตรงอกซ้ายที่เต้นตึกตักตึกตัก“ ได้ยินเสียงหัวใจรสาไหม ที่บอกว่ารักคุณ ” แค่นั้นแหละ เขาถึงกับดึงมือกลับมา ถูกหลอกจนได้“ เล่นอะไรของเธอเนี่ย ” เขาเริ่มถอยห่าง เธอก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้“ ฮ่า ๆ หยอก ๆ เองค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค
บทที่ 13 ภารกิจนี้‘ล้มเหลว’สรุจรีบเดินไปอุ้มลูกสาว พาไปยังห้องนอนด้วยหัวใจที่ยังว้าวุ่นเพราะโดนขโมยจุ๊บเป็นครั้งที่สองแล้ว ชายหนุ่มอึ้งกับคู่หมั้นสาวมาก ๆ ทำไมถึงกล้าทำและมักจะเริ่มก่อนเสมอ ทั้งที่เธอเป็นผู้หญิงควรสงวนท่าทีบ้าง ที่เขาไม่ตอบโต้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีหรือหวงเนื้อหวงตัว แต่เขาให้เกียร
บทที่ 12 อย่าลืมตัวให้บ่อยนักสรุจยืนนิ่งมองลูกสาวคนเดียวที่เหมือนจะยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ“ เห็นไหมล่ะ มีแต่คนไม่ชอบรสา คุณดูสิขนาดลูกคุณเอง คุณยังปราบไม่ได้ นับประสาอะไรกับรสาล่ะ ”“ มันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันให้เธอไปทำกับข้าวล่ะ ”“ มันไม่เกี่ยวกับตรงนั้น แต่รสาพูดให้คุณฟังไง ว่าตัวรสาเองอยู่บ้
บทที่ 11 หนูจะเอาแต่ใจพอกลับมาถึงบ้าน ทุกคนต่างพากันเข้าห้องครัว คงมีแค่เธอที่รีบเดินเข้าห้องนอน เพราะกลัวโดนใช้ ฮ่า ๆ คนขี้เกียจเท่านั้นแหละที่จะหาวิธีเอาตัวรอดได้อย่างแนบเนียน‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’อะไรเนี่ย ไม่ทันได้หลับสักงีบก็มีีคนมาตามแล้ว เฮ้อ ~จะเล่นกันตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยเหรอ ว่าที่แม่ผัว
บทที่ 10 ต้องสวยกี่เมตรหญิงสาวนิ่งฟังไม่ได้ต่อปากต่อคำ ซึ่งเธอกำลังเกรงใจอีกฝ่ายอยู่ แต่ถ้าเป็นแม่ของเธอเองป่านนี้เธอคงขาดใจ เถียงคำไม่ตกฟากไปเสียแล้ว“ แม่ครับ ค่อยเป็นค่อยไปสิครับ อีกอย่างเธออายุเพียงยี่สิบสองเองนะครับ ให้เธอค่อย ๆ เรียนรู้ไปก่อนก็ได้ ”“ อายุน้อยไม่ใช่ปัญหาหรอก ดูแม่เป็นตัวอย่า