Se connecterPartager
บทที่ 12 อย่าลืมตัวให้บ่อยนัก
Date de publication:
2026-05-07 21:37:23บทที่ 12 อย่าลืมตัวให้บ่อยนัก
สรุจยืนนิ่งมองลูกสาวคนเดียวที่เหมือนจะยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ “ เห็นไหมล่ะ มีแต่คนไม่ชอบรสา คุณดูสิขนาดลูกคุณเอง คุณยังปราบไม่ได้ นับประสาอะไรกับรสาล่ะ ” “ มันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันให้เธอไปทำกับข้าวล่ะ ” “ มันไม่เกี่ยวกับตรงนั้น แต่รสาพูดให้คุณฟังไง ว่าตัวรสาเองอยู่บ้านหลังนี้เหมือนไม่มีตัวตน ” “ เธอก็พูดเวอร์ไป เธอเพิ่งมาวันแรกเองนะ ” “ อยู่วันแรกก็เหมือนอยู่นานนับปีแล้ว ” “ ฉันขี้เกียจพูดมาก เธอรีบไปกินข้าวซะ ฉันจะกลับไปพักผ่อนแล้ว ” “ รสาจะไปก็ต่อเมื่อคุณจับมือรสาก่อนเท่านั้นค่ะ คุณสรุจ ” “ เธออย่าทำตัวเหมือนเด็กให้มากสิ เธอไม่เด็กแล้วนะ อีกอย่างอย่าเอาแต่ใจได้ไหม ” “ รสาจะเอาแต่ใจค่ะ ” ทีลูกเขายังพูดประโยคนี้ได้เลย นับประสาอะไรกับเธอที่จะไม่กล้าพูดล่ะ ใบหน้าคมเงียบขรึมจ้องหน้านวลก่อนจะถอนหายใจอีกแล้ว พร้อมคว้าข้อมือเล็กไปจับแล้วพาเดินลงชั้นล่างไปทันที “ คุณกินแล้วเหรอคะ ” “ ยัง ” “ งั้นก็มากินด้วยกันสิ ” “ ฉันไม่ชอบกินมื้อหนักในตอนค่ำ รู้สึกไม่สบายท้อง ” “ งั้นรสาต้องกินคนเดียวสิ โอ้ ไม่นะ เหงาแย่เลย งั้นรสาไม่กินเป็นเพื่อนคุณดีกว่า ” ร่างบางทำท่าลุกขึ้น แต่อีกคนมาใกล้แล้วกดไหล่มนให้ลุกขึ้นไม่ได้ จำใจต้องนั่งลงเหมือนเดิม “ ฉันไม่กินอาหารบนโต๊ะ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่กินอะไรเลย ฉันจะกินมาม่าต่างหากล่ะ ” “ อ่อ ชอบกินของไม่มีประโยชน์นี่เอง ” “ ขอแค่ทำให้อยู่ท้องก็พอ ” “ มีอย่างอื่นอีกนะคะ ที่ทำให้อยู่ท้อง คุณอยากกินไหมล่ะ ” หันไปเลิกคิ้วใส่เขาอย่างทะเล้น ๆ “ ... ” “ กินรสาไงค่ะ รับรองอิ่ม แน่น จุก แน่นอน ” สิ้นเสียงของหญิงสาว ชายหนุ่มรีบผละและถอยห่างราวกับว่าเธอเป็นเชื้อโรคทันที “ ทำไมต้องทำเหมือนรังเกียจกันด้วยค่ะ เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วนะ ” “ แค่คู่หมั้นไม่ใช่ผัวเมียสักหน่อย อีกอย่างเธอควรกินแบบเงียบ ๆ ฉันจะไปต้มม่ามาแล้ว ” เขาพูดจบก็รีบเข้าครัวไปทันที แต่สายตาเธอแอบเห็นว่าเขาหน้าแดงมาก ๆ ด้วยนะล หรือว่าเขาจะอาย ฮ่า ๆ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ยกถ้วยมาม่ามากินที่โต๊ะ เธอขยับไปนั่งใกล้เขา พร้อมจ้องหน้าเขาในตอนที่คีบเส้นมาม่าเข้าปาก แค่มองน้ำลายก็ไหลแล้ว งื้อ ~ คนอะไรน่า ขนาดกินก็หล่อ น่ากินชะมัด แล้วดูที่หน้าอก ที่เขาปลดกระดุมสิ น่าลูบน่าคลำมาก ๆ อุ้ย หมายถึงมาม่านะ น่ากินมากเลย คงเผ็ดร้อนน่าดู “ เธอ เธอ รสา ” “ ฮะ...คะ..คุณว่าไงนะ ” ใบหน้านวลส่ายหน้าก่อนจะจ้องหน้าอีกคนแทนหน้าอก “ เธอมองฉันทำไม อย่าบอกนะว่าอยากกินมาม่าด้วย ” “ เปล่า รสาอยากกินคุณต่างหากล่ะ ” “ ... ” ชะอุ้ย หรือเธอรุกแรงไปหน่อย คนใกล้ ๆ เหว่่อไปเลย “ หมายถึงมาม่าของคุณดูน่ากินจัง ขาว เป็นร่องเลย แฮะ ๆ ” แหม่ ๆ เขารีบเอามือไปจับตรงคอเสื้อไว้ทันที ผู้ชายคนนี้ดูท่าจะหวงตัวสุด ๆ “ เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา รู้สึกอายบ้างเหอะ เธอเป็นผู้หญิงนะรสา ” ถ้าเธออาย แล้วเมื่อไหร่จะได้ครอบครองผู้แบบเขาล่ะ “ แหม่ ๆ เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วนะคะ ยังต้องอายอีกเหรอ ” “ ก็แค่คู่หมั้นเอง ไม่ใช่สามีภรรยากันสักหน่อย เธอทำแบบนี้เหมือนไม่ให้เกียรติตัวเองเลยนะ คราวหลังอย่าพูดทะลึ่งแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ ” “ ความจริงมันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว คุณจะอะไรหนักหนา อีกอย่างรสาก็ไม่ได้พูดจาลามกอะไรสักหน่อย ” “ ไม่ลามกเหรอ ที่เธอบอกว่า ขาว ๆ เป็นร่อง คืออะไร ถ้าไม่ใช่หน้าอกฉัน ” “ อ้าว เหรอ รสาพูดด้วยเหรอคะเมื่อกี้ งงมาก พูดตอนไหน ” แกล้งไขสือไปก่อน “ เธอนี่นะ กะล่อนปลิ้นปล้อนจริง ๆ ” “ อุ้ย นั่น นั่น อะไรติดที่หน้าคะ ” ดวงตากลมคู่สวยเบิกกว้างราวกับว่าตกใจ นิ้วเล็กชี้ไปหาเขา “ อะไรของเธออีก ” มือหนาลูบใบหน้าคมไปมา “ ยืนขึ้นก่อนค่ะ รสาจะเอาออกให้ ” “ อะไร มันอยู่ตรงไหนบอกมา ฉันเอาเองได้ ” “ คุณลุกขึ้นยืนสิ ” เขาทำตามแบบงงงวย หญิงสาวเดินไปใกล้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังเรียวไปแนบชิดกับ'อก'แกร่ง ยกมือขึ้นสองข้างแตะที่ลำคอแกร่งก่อนจะส่ายสะโพกบดขยี้ไปมา เต้นยั่วไปหนึ่งกรุบแล้วกลับมานั่งที่เดิม ชายหนุ่มยังคงอึ้งกับท่าทางยั่วสวาทของอีกคน ใบหน้าคมจ้องดวงตาคู่สวยไม่กระพริบ ขบกรามเป็นสัน “ เธอทำอะไรลงไปฮะ ถ้าเกิดลูกสาวฉันลงมาเห็น จะทำยังไง บัดสีบัดเถลิงมาก ๆ ทำไมถึงทำตัวไม่รู้จักโต ไม่รู้จักกาละเทศะสักที เธอคิดว่าแบบเมื่อครู่มันควรทำที่แบบนี้เหรอฮะ ” เขาโกรธกลบเกลื่อนหรือเปล่า ใบหน้าคมดูจะแดงมาก ๆ ล่ามไปถึงหูเลยนะนั่น “ เรื่องแบบนี้คนโต ๆ ไม่ใช่เหรอคะที่คิดได้และทำได้อะ คุณก็พูดไปเรื่อย คิดก่อนพูดบ้างสิค่ะ ” ทำไมพอได้แกล้งอีกคน รู้สึกมีความสุขยังไงไม่รู้ “ เถียง ๆ เมื่อไหร่เธอจะน้อมรับแล้วปรับปรุงแก้ไขบ้างฮะ เธอควรจะพาหน้าพ่อแม่ให้รอด ไม่ใช่พามาให้อับอายกับท่าทางไม่สำรวมแบบนี้ ยิ่งเธอทำแบบนี้มันก็บ่งบอกว่าครอบครัวเธอไม่เคยสั่งสอนนะสิ ” จะว่าไปก็แรงอยู่นะ “ โอเคคราวหลังฉันจะไปทำในห้องนะ.. อะ...โอ๊ย ฉันเจ็บนะคะ ” เธอพูดไม่ทันจบ มือเล็กก็โดยคว้าไปจับก่อนจะถูกบีบแน่น “ แม่เธอก็เคยเตือนแล้วนะว่าห้ามพูดคำนั้นออกมา ” คำนั้น คำไหนอีกละเนี่ย อ๋อ... “ อ่อ โอเค นั่นเหรอ โอ๊ย เจ็บ ๆ ฉันขอโทษ ฉันลืมตัวค่ะ ” “ อย่าลืืมตัวให้บ่อยหนักล่ะ ” เขาพูดจบก็เดินหนีไป โดยที่ไม่แตะมาม่าอีกเลย ก็แค่คำว่า โอเค จำเป็นต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้เลยเหรอ คนบ้า! วันต่อมา... หญิงสาวตื่นตั้งแต่ไก่โหแล้ว แต่ก็ยังนอนเล่นบนที่นอน ในหัวก็มีแผนบางอย่างอยู่ด้วย เวลาล่วงเลยมาเจ็ดโมง พี่น้ำก็มาเคาะประตูเรียกให้ลงไปกินข้าวเช้า แต่หญิงสาวปฏิเสธ บอกไปว่า ปวดท้อง ปวดหัว ไม่หิว “ แปดโมงแล้ว เขายังไม่มาตามฉันอีก เกินไปไหมเนี่ย หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย คิดถูกไหมวะ ที่แกล้งป่วยเพื่อเรียกความสนใจ หรือเขาจะยังโกรธเรื่องเมื่อคืนอยู่ เลยปล่อยให้เธอนอนป่วยแห้งเหี่ยวตายไปซะ แง่ ๆ ” ‘ ก๊อก ๆ ’ มาแล้ว ๆ เขาคงจะมาแล้ว หึก เขาคงใจดำไม่ลง เลยมาหาเธอแน่ ๆ หญิงสาวรีบเอาน้ำมาหยดที่ขอบตา ทำให้เหมือนว่าร้องไห้ ก่อนจะเอามือขยี้ผมของตัวเองให้ยุ่งเหยิงไปด้วย ‘ แกร๊ก ’ ประตูถูกเปิดออก หญิงสาวก็แกล้งว่าเจ็บ ๆ ออด ๆ แอด ๆ เหมือนไร้เรี่ยวแรงก่อนจะพูดออกไปว่า “ มะ...มีอะไรเหรอคะที่รัก ” พูดจบเงยหน้ามอง ปรากฏว่าคนที่มาเคาะประตูเป็นว่าที่แม่ผัวต่่างหากล่ะ “ อ่อ ยังไม่ตายสินะ ” ก็แรงอยู่นะ แต่ตอนนี้แอ๊บอ่อนแออยู่ ทำได้เพียงใจเย็น ๆ “ คุณป้ามีอะไรจะให้รสาทำเหรอคะ ถ้ารสาทำให้ได้ก็จะทำค่ะ อูย รสาปวดท้องจัง ว่าแต่คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ ” “ ฉันไม่อยากให้ใครมาตายที่บ้าน เธอควรจะลงไปทานข้าวซะนะ ” “ แรงจะเดินแทบไม่มี รสาไม่ไหวหรอกค่ะ ” “ แม่นี่ เธออย่ามาทำตัวเป็นภาระคนอื่นสิ ขนาดหลานสาวฉันป่วย ฉันยังให้ลงไปกินข้าวชั้นล่างเลย ” “ อันนั้นหลานสาวแต่นี่ว่าที่ลูกสะใภ้นะคะ คนละคนกัน ” “ ยัยนี่ ปากดีแบบนี้ก็ไม่ต้องกินมันหรอก นอนชักดิ้นชักงอไปเลย ” ว่าที่แม่ผัวสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกไปอย่างฟึดฟัด หญิงสาวถึงกับถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วปิดประตูลง “ ใจดำจังคนตระกูลนี้ คุณสรุจก็ใจดำสุด ๆ รู้ทั้งรู้ว่าฉันป่วย ไม่ลงไปกินข้าว เขาก็ยังไปทำงานอีก ไม่คิดจะมาดูดำดูดีฉันเลยเหรอ เชอะ ” หญิงสาวสะบัดก้นงอนไปกระแทกนั่งลงบนเตียงนุ่มสายตาก็มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างคนมีเรื่องให้คิดมากมาย ‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’ ใครอีกล่ะเนี่ย มาเคาะอะไรหนักหนาไม่รู้ เดี๋ยวก็เอาประตูห้องออกเสียหรอก น่ารำคาญ! หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะกระทืบเท้าเดินตรงไปยังประตูห้องด้วยอารมณ์บ่จอย จับลูกบิดประตูแล้วเปิดออก โดยไม่กล่าวอะไรออกไปก่อนเพราะไม่รู้ว่าเป็นใคร “ เป็นอะไรมากไหม ” เสียงทุ้มเสียงที่คุ้นเคยทำให้เธอเงยหน้ามอง อยากจะแสดงความดีใจออกไปผ่านใบหน้าแต่จำเป็นต้องหยุด หักห้ามใขไว้เสียก่อน “ ยังไม่ตายค่า หายใจอยู่ เสียใจด้วยนะคะที่ทำให้คุณผิดหวัง ” เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ เธอพูดเรื่องอะไร ฉันก็แค่ถามอาการปวดท้องของเธอเองนะ ” “ ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก แค่ไม่ได้กินข้าวกินปลาทั้งวันเอง ก็แค่ปวดท้อง ไม่หนักอะไรหรอก จิ๊บจ้อย อะ...อูย ทำไมปวดอีกแล้วเนี่ย ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ ” “ เดี๋ยวก่อน... ” หึก แผนเราได้ผลสินะ “ อะไรอีกล่่ะคะ ” “ เอ่อ...ฉันกลัวเธอจะทรุดหนัก ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา คงเป็นภาระฉันอีก เอ่อ...ฉันคิดว่าเธอควรไปหาหมอนะ ” แค่พูดว่าเป็นห่วงมันยากหนักเหรอฮะ “ ... ” “ จะกินอะไรไหม เดี๋ยวให้ส้มไปซื้อให้ ” “ คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ ถ้าใช่ก็พูดมาตรง ๆ ฉันจะได้รู้ ” และนำไปแซวคุณในภายภาคหน้า ฮ่า ๆ “ ประโยคไหนที่ฉันพูดว่าเป็นห่วงเธอกัน ” ‘ พรึ่บ ’ “ จุ๊บ จ๊วบ ” มือเล็กดึงคอเสื้ออีกฝ่ายให้โน้มหน้าลงมา ก่อนที่ตัวเธอจะเขย่งเท้าแล้วใช้ปากเรียวจุ๊บปากของอีกคนอย่างทีเผลอ “ กรี๊ดดดดด คุณพ่อขา ทำไมยอมให้ป้าคนนั้นจู๋จุ๊บด้วย หนูไม่ยอมนะคะ ” เสียงแปร๋นปรอทแตกดังแทรกขึ้นทันที คนมาเหนืออย่างเธอก็รีบคล้องแขนผู้ชายโชว์ ต่อหน้าต่อตาเด็กน้อยเลย เด็กนั่นกรี๊ดร้องใหญ่เลย สะใจอีช้อยนัก ฮ่า ๆ 🔻_________🔻 นามปากกาธัญญรินทร์
Dernier chapitre
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอ
บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ครืดดด ครืดด(“ สวัสดีครับคุณฉวีวรรณ ”)(“ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่าให้เรียกฉันว่าน้าฉวีก็พอแล้วค่ะ ”)(“ ครับคุณน้าฉวี ไม่ทราบว่างานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ไม่มีหรอกค่ะ งานที่คุณให้สามีฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย ราบรื่นดีมากค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่เมตตาครอบครัวพวกเราด้วยนะคะ ”)(“ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ยังไงคุณน้าภพก็มีความรู้ในด้านนั้น ผมต้องการคนมีฝีมืออยู่แล้วที่จะฝากบริษัทให้ดูแลแทนและอีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าผมเต็มใจให้ครับ ”)(“ ค่ะ ”)(“ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ฉันอยากจะถามว่าช่วงนี้รสาเป็นไงบ้างคะ ”)ตั้งแต่ที่เขาเองรู้ว่ารสาหึง หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ค่อยพูดกับเขาเลย บางครั้งก็หลบหน้าหลบตา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็สั่งส้มและน้ำคนใช้ของบ้านแล้วว่าฝากดูแลรสาด้วย ในช่วงที่เขาทำงานหรือกลับดึก ต้องคอยส่งข้าวส่งน้ำ ถ้าเธอไม่ออกมากินเองไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดแต่ด้วยงานที่รัดตัวและมีปัญหาพร้อมกันในหลาย ๆ ที่ เขาเลยต้องจัดการปัญหานี้ก่อน เพราะเขาทำแค่สองคนพ่อ มันเลยภาระหนักอึ้งหน่อย(“ เอ่อ...คุณสรุ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 18 หึง
บทที่ 18 หึงเช้าตรู่รสาตื่นมาด้วยความสดใส หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เพราะเธอเล่นจุ๊บคนที่นอนใกล้ ๆ ไม่ได้พักเลยไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็แทบจะไม่มีที่ติ ใบหน้าที่ปราศจากหนวดเครา สะอาดสะอ้าน สิวสักเม็ดแทบจะหาไม่เจอ“ ทำอะไรของเธอ ใกล้กันเป็นต้องฉวยโอกาสตลอด ”เธอที่เอาปากของตัวเองไปแตะปากหนาพอดี สายตาคมก็เบิกกว้าง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้วน“ ก็ปากคุณมันน่าจุ๊บอ่า ใครจะอดใจไหวกันเล่า ”“ หายดีแล้วใช่ไหม ”“ ก็ยังมีเพลีย ๆ อยู่บ้างค่ะ ”“ งั้นก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ”“ คงงั้น ”@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์“ ใครซื้ออมยิ้มให้ พ่อบอกแล้วไงว่าไม่ให้กิน ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย ” น้ำเสียงดุดังลั่น เด็กตัวน้อยเริ่มสั่นเพราะความกลัว“ คนที่ซื้อให้หนูก็น้ารสาไงคะ ”อ้าว แล้วไง เด็กคนนี้ก็ดันมากินโชว์หราอยู่หน้าบ้านพอดิบพอดีเลย“ เธอซื้อให้เส้นดายเหรอ ฉันก็เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่ามันไม่มีประโยชน์ ทำไมเธอถึงไม่ฟังบ้าง ” คราวนี้เขาหันมาดุเธอ“ แหม่ เล็กน้อยเองค่ะ แค่สองสามอัน ฟันไม่ทันพุหรอกค่ะ ”“ ไม่ใช่สามสองอันค่ะคุณพ่อ น้าเขาซื้อให้หนูเป็นสิบ ๆ อันเลย หนูกินไปห้าอันแล้วค่ะ ”อ้า
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 17 ต้องการคุณ
บทที่ 17 ต้องการคุณห้างสรรพสินค้า“ คุณพ่อขา หนูขอซื้ออมยิ้มได้ไหมคะ ” เด็กน้อยที่จับมือหนาของคนเป็นพ่อดึงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะใช้แขนเล็กยื่นออกไปทิศทางของร้านขนมเด็ก พร้อมใช้นิ้วชี้ไป“ ไม่ได้ครับ พ่อบอกแล้วไงว่าให้กินของที่มีประโยชน์ เดี๋ยวฟันก็ผุหรอก ”“ หนูกินแล้วจะกลับไปแปรงฟันทันทีเลยค่ะ นะคะ ๆ หนูไม่ได้กินนานมากแล้ว ” ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตาปริบ ๆ“ ไม่ได้ครับ ” คนเป็นพ่อไม่ได้ใจอ่อนเลย“ ให้หนูเส้นดายกินสักนิดเถอะ คุณก็อย่าเคร่งเกินไปสิ สงสารเด็ก นาน ๆ ครั้งเองค่ะ เดี๋ยวพอกลับบ้านไปรสาจะพาเส้นดายไปแปรงฟันเองค่ะ ”หญิงสาวที่ยืนฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ก็พูดแทรกในทันที เพราะเธอก็เคยผ่านวัยเด็กมาย่อมรู้ดี ว่าถ้าต้องการจะกินอะไรก็จะกินให้ได้ อีกอย่างเป็นเด็กแค่ครั้งหนึ่งเอง พอโตขึ้นเด็กเขาจะรู้เองแหละว่าควรกินมันอีกไหม“ คุณไม่รู้อะไร ก็อย่าพูดดีกว่า ” ดูท่าวันนี้บรรยายกาศไม่ดีเสียแล้วสิ พูดแค่นี้ ต้้องขึ้นเสียงใส่กันด้วยเหรอ ? เหอะ!“ ก็แค่อมยิ้มอันเดียวเองเนอะ เส้นดาย ” เธอหันไปพูดกับเด็กแทน“ หนูไม่กินแล้วค่ะ ของไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลย คุณพ่อพาหนูไปเล
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บ
บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชีวิตเธอไม่เคยเสียดายอะไรเท่านี้มาก่อน เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอให้คุณสรุจมานอนด้วยก็จริง แต่เธอลืมไปว่าตัวเองเป็นประจำเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากแอบจุ๊บเขาในตอนที่เขาหลับเองช่วงนี้เธอมีบางอย่างที่ต้องทำในทุกวัน วันละหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือหัดขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งมันก็คือความคิดของคุณสรุจเขาเขาอยากให้เธอขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น แล้วคอยไปรับไปส่งยัยหนูเส้นดายทุกวัน เธอไม่เข้าใจเลยทั้งที่เธอก็ขับรถเก๋งเป็น ทำไมไม่ให้ขับวันต่อมา...ครืดด ครืดดเป็นเช้าที่แสนสดใสแน่นอน ถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ นี่อะไร เล่นโทรมาตอนเช้าอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณสรุจจะเป็นใครไปอีกล่ะ ไม่รู้วันนี้จะใช้ให้เธอทำอะไรอีก คงไม่ใช่จะให้ไปส่งลูกของเขาที่โรงเรียนแล้วนะ เธอเพิ่งขับหัดขับมอเตอร์ไซค์เอง ยังขับไม่แข็งเลย มันยังส่ายไปมาอยู่เลยนะ(“ ฮาโหลลลล ”)(“ นี่แกยังไม่ตื่นเหรอ ฉันสอนแกว่าไงฮะ ไปอยู่บ้านคนอื่นตื่นให้เร็ว ๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกต่อว่าหรือถูกนินทาลับหลังว่าไม่มีใครสั่งใครสอนอะ ”)(“ แม่เหรอ ”)(“ ก็ใช่นะสิ แหม่ ๆ ไปยังไม่ถึงเดือนเลย แกลืมแม่คนนี้แล้วเหรอ ”
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะ
บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะโรงพยาบาลเพียงเวลาไม่นาน รสาก็ตื่นขึ้นหลังจากที่หมอมาตรวจ เธอทำเอาเขาใจหายใจคว่ำไปหมด แต่มันกลับกลายว่าพีคไปกว่าที่ีิีิคิดเสียอีก“ อื้ม ~ ” รสาส่งเสียงเบา ๆ แล้วเปลือกตาค่อย ๆ เริ่มขยับ ก่อนจะกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชิน แล้วหันมามองหน้าเขา“ ระ...รสา ยังไม่ตายใช่ไหมคะ ” สิ่งที่เธอถามหลังจากตื่นทำเอาเขาเผลอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“ อืม ”“ ละ...เลือดนั้นที่ออกมา เพราะรสาแท้งจริงเหรอคะ ” ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ดวงตาใสซื่อสั่นระริก“ ทำไมเธอคิดว่าตัวเองแท้งล่ะ ”“ ... ” หญิงสาวนิ่งไป“ ใครเป็นพ่อเด็กเหรอ ”“ ... ” ใบหน้านวลเศร้ามองมองสำรวจใบหน้าเขา“ ฉันกับเธอ เรายังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ เธอท้องกับใครเหรอ ”“ เออใช่ จริงด้วยแฮะ แล้วรสาจะท้้องได้ยังไง งั้น...อูย อ่อ ตอนเช้าที่หน่วงท้อง คงไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาหรอกนะ ”“ ใช่ ประจำเดือนเธอมา ”สิ้นเสียงของสรุจ ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายในทันที ทำไมหัวสมองทึบแบบเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้นะ ทำไมไม่นึกเอะใจตั้งแต่ทีแรก“ งั้นรสาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ อูย เจ็บจัง ” มือเล็กนำ
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 14 แn้ง
บทที่ 14 แn้ง09 : 57 น.รถยนต์ของสรุจก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาไม่ลืมหยิบข้าวกล่องที่สั่งทำกลับมาบ้าน เพราะวันนี้คนที่บ้านลาบ้าง ป่วยบ้าง คงไม่มีคนทำกับข้าวแน่ ๆหลังจากที่นำอาหารไปให้พ่อกับแม่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเอาไปให้คู่หมั้น ที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง‘ ก๊อก ๆ ’“ ที่รักมาแล้วเหรอคะ หิ้วอะไรมาด้วยคะเนี่ย เข้ามาในห้องก่อนสิค่ะ ” คำว่าที่รักถึงยังไม่ชินแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่รู้สึก“ ฉันซื้อข้าวมาให้ รับไปสิ ”“ อุ้ยตาย เจ็บจัง อึก ทำไมเจ็บแบบนี้ ” ร่างบางทำหน้าเหยเกพร้อมเดินถอยหลังเข้าห้องไป มือเล็กนั้นกุมตรงอกซ้าย เขาจำเป็นต้องเข้าไปดู“ เจ็บอะไร ตรงไหน ไปหาหมอไหม ” เขาเข้าไปประชิดตัวเธอ“ งื้อ ~ เจ็บจริง ๆ คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ มันแดงหรือเปล่า อูย ทำไมเจ็บแบบนี้ ”“ ไหนขอฉันดูหน่อย ”“ เอามือคุณมาสิค่ะ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือไป หญิงสาวจับมือเขาไปวางตรงอกซ้ายที่เต้นตึกตักตึกตัก“ ได้ยินเสียงหัวใจรสาไหม ที่บอกว่ารักคุณ ” แค่นั้นแหละ เขาถึงกับดึงมือกลับมา ถูกหลอกจนได้“ เล่นอะไรของเธอเนี่ย ” เขาเริ่มถอยห่าง เธอก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้“ ฮ่า ๆ หยอก ๆ เองค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 13 ภารกิจนี้‘ล้มเหลว’
บทที่ 13 ภารกิจนี้‘ล้มเหลว’สรุจรีบเดินไปอุ้มลูกสาว พาไปยังห้องนอนด้วยหัวใจที่ยังว้าวุ่นเพราะโดนขโมยจุ๊บเป็นครั้งที่สองแล้ว ชายหนุ่มอึ้งกับคู่หมั้นสาวมาก ๆ ทำไมถึงกล้าทำและมักจะเริ่มก่อนเสมอ ทั้งที่เธอเป็นผู้หญิงควรสงวนท่าทีบ้าง ที่เขาไม่ตอบโต้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีหรือหวงเนื้อหวงตัว แต่เขาให้เกียร
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 11 หนูจะเอาแต่ใจ
บทที่ 11 หนูจะเอาแต่ใจพอกลับมาถึงบ้าน ทุกคนต่างพากันเข้าห้องครัว คงมีแค่เธอที่รีบเดินเข้าห้องนอน เพราะกลัวโดนใช้ ฮ่า ๆ คนขี้เกียจเท่านั้นแหละที่จะหาวิธีเอาตัวรอดได้อย่างแนบเนียน‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’อะไรเนี่ย ไม่ทันได้หลับสักงีบก็มีีคนมาตามแล้ว เฮ้อ ~จะเล่นกันตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยเหรอ ว่าที่แม่ผัว
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 10 ต้องสวยกี่เมตร
บทที่ 10 ต้องสวยกี่เมตรหญิงสาวนิ่งฟังไม่ได้ต่อปากต่อคำ ซึ่งเธอกำลังเกรงใจอีกฝ่ายอยู่ แต่ถ้าเป็นแม่ของเธอเองป่านนี้เธอคงขาดใจ เถียงคำไม่ตกฟากไปเสียแล้ว“ แม่ครับ ค่อยเป็นค่อยไปสิครับ อีกอย่างเธออายุเพียงยี่สิบสองเองนะครับ ให้เธอค่อย ๆ เรียนรู้ไปก่อนก็ได้ ”“ อายุน้อยไม่ใช่ปัญหาหรอก ดูแม่เป็นตัวอย่า
อ้อนรักพ่อเลี้ยงเดี่ยว บทที่ 9 ไม่ปลื้ม
บทที่ 9 ไม่ปลื้มพอท้องฟ้าเริ่มสว่าง พ่อตัวดีก็ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าในทันทีไม่เข้าใจเลย ถ้าจะสายสักนิดมันจะเป็นไรไป ก็แค่กลับบ้านเอง ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ปะ@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์บ้านของเขาก็ใหญ่โตตามที่คิดไว้นะ แต่ดู ๆ ไประแวกนี้ก็คงมีแค่บ้านเขานี่แหละที่ดูจะใหญ่กว่าหลังอื่น มี
Vous vous intéresseriez aussi à
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.8K Vuesท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา146.0K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat139.1K Vuesโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.3K Vuesประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน292 Vuesสัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love
Opalz.Natthaphat54 Vuesเมียลับอุ้มรัก
ณิการ์187 Vuesเพลิงอัครา (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY32 Vues
