บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บ

บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

ชีวิตเธอไม่เคยเสียดายอะไรเท่านี้มาก่อน เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอให้คุณสรุจมานอนด้วยก็จริง แต่เธอลืมไปว่าตัวเองเป็นประจำเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากแอบจุ๊บเขาในตอนที่เขาหลับเอง

ช่วงนี้เธอมีบางอย่างที่ต้องทำในทุกวัน วันละหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือหัดขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งมันก็คือความคิดของคุณสรุจเขา

เขาอยากให้เธอขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น แล้วคอยไปรับไปส่งยัยหนูเส้นดายทุกวัน เธอไม่เข้าใจเลยทั้งที่เธอก็ขับรถเก๋งเป็น ทำไมไม่ให้ขับ

วันต่อมา...

ครืดด ครืดด

เป็นเช้าที่แสนสดใสแน่นอน ถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ นี่อะไร เล่นโทรมาตอนเช้าอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณสรุจจะเป็นใครไปอีกล่ะ ไม่รู้วันนี้จะใช้ให้เธอทำอะไรอีก คงไม่ใช่จะให้ไปส่งลูกของเขาที่โรงเรียนแล้วนะ เธอเพิ่งขับหัดขับมอเตอร์ไซค์เอง ยังขับไม่แข็งเลย มันยังส่ายไปมาอยู่เลยนะ

(“ ฮาโหลลลล ”)

(“ นี่แกยังไม่ตื่นเหรอ ฉันสอนแกว่าไงฮะ ไปอยู่บ้านคนอื่นตื่นให้เร็ว ๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกต่อว่าหรือถูกนินทาลับหลังว่าไม่มีใครสั่งใครสอนอะ ”)

(“ แม่เหรอ ”)

(“ ก็ใช่นะสิ แหม่ ๆ ไปยังไม่ถึงเดือนเลย แกลืมแม่คนนี้แล้วเหรอ ”)

(“ โหแม่ ทำไมเพิ่งโทรมาตอนนี้ล่ะ แหม่ ๆ พอหนูไม่อยู่แล้วไม่คิดถึงกันเลยนะ ลืมหนูแล้วเหรอ ”)

(“ มือถือแกไม่มีตังค์เหรอ ”)

(“ ถามทำไมอะ แม่จะเติมให้หนูเหรอ แม่ใจดีจัง หนูรักแม่ที่สู๊ดด ”)

(“ เปล่า ฉันไม่ได้จะเติมให้ แค่อยากถามว่า ทำไมแกไม่โทรมาหาฉันเองล่ะ ทั้งที่เงินในมือถือก็มี พอไกลบ้านแล้วลืมครอบครัวทันทีเลยนะแก ”)

(“ ไม่ได้ลืม แต่หนูคิดไม่ทัน ทุกวันคือวุ่นวายมาก ”)

(“ อยู่ที่นั่นเป็นไงบ้าง แกสบายดีหรือเปล่า มีใครรังแกหรือเปล่า พ่อแม่คุณสรุจชอบแกไหม ”)

(“ จะว่าสบายก็สบายนะแม่ งานครัวไม่ต้องทำอะไร หนูนอนอย่างเดียว หิวก็ไปหาอะไรกินในครัว ”)

(“ โอ๊ย อายเขาตาย ทำไมแกถึงสอนไม่จำนะ ”)

(“ แม่อย่าเพิ่งบ่นหนู แม่ควรรู้ไว้ก่อนนะว่าแม่คุณสรุจเขาไม่ชอบหนู หนูก็ไม่กล้าเสนอหน้าไปให้เห็นบ่อย ๆ หรอก นี่ถ้าไม่ติดว่าหนูชอบคุณสรุจไปแล้วนะ หนูคงบินกลับบ้านเราแล้วแหละ ”)

(“ เขาไม่ชอบแกเพราะอะไร ทำไมแกไม่ปรับปรุงตัว แล้วทำให้เขาชอบล่ะ ”)

(“ แม่คุณสรุจมีคนในใจแล้วที่จะให้เป็นลูกสะใภ้อะ ”)

(“ แบบนี้ก็งานยากนะสิ ”)

(“ ก็ไม่เท่าไรหรอกค่ะ คุณสรุจไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นและพ่อคุณสรุจท่านก็ใจดีกับหนูด้วยค่ะ ”)

(“ รู้แบบนี้ ฉันค่อยเบาใจหน่อย ”)

(“ แม่เป็นห่วงหนูละซิ ”)

(“ ไม่ให้ห่วงแก แล้วจะให้ห่วงหมาที่ไหนล่ะ ยัยนี่ ”)

(“ ก็แค่พูดออกมาว่า เป็นห่วงแค่นั้นแหละ หนูก็ดีใจแล้ว ”)

(“ อืม ”)

(“ อืมอะไรคะ ”)

(“ เป็นห่วง ”)

(“ ฮะ อะไรนะคะ หนูได้ยินไม่ชัดเลย ”)

(“ ยัยนี่ได้คืบจะเอาศอกนะ ”)

(“ ฮ่า ๆ หนูคิดถึงแม่นะ รักแม่ที่สุด ”)

(“ อืม แค่นี้แหละ ฉันจะไปตลาด ไว้จะโทรหาใหม่ ”)

(“ ค่ะ บ๊าย ”)

หลังจากวางสายจากผู้เป็นแม่ ก็ทำให้รู้ว่า กำลังใจจากแม่นี่ดีจริง ๆ เลยนะ ทำให้เธอมีแรงฮึบสู้ แต่ตอนนี้ยังง่วงอยู่อีกขอนอนต่อแล้วกัน 

คร้อกฟี้ ZZzzz

โรงยางแผ่น

“ ผมได้ข่าวว่าคุณสรุจพาคู่หมั้นมาอยู่ที่นี่ด้วย ”

“ อืม แล้วไง ”

“ แล้วทำไมไม่พาคุณเขามาที่นี่บ้างล่ะครับ พวกเราก็อยากเห็นนะ ”

“ ฉันคิดว่าเธอคงไม่ชอบ เพราะกลิ่นมันไม่อำนวย ”

“ ก็จริง ผู้หญิงเขาก็ชอบกลิ่นดอกไม้ กลิ่นลาเวนเดอร์ อะไรแบบโน้นแหละเนอะ ใครมันจะชอบที่แบบนี้เนอะ ก็ว่าอยู่ทำไมผมถึงหาเมียไม่ได้สักที ฮ่า ๆ ”

“ เอาไว้ฉันจะพาเธอมาแนะนำให้พวกนายรู้จัก วันนี้พวกนายก็ทำงานไป ตอนเที่ยงเดี๋ยวฉันเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวป้าสายหยุด ”

“ เย้ ขอบคุณครับคุณสรุจ ” สรุจเพียงแค่มาตรวจงานเฉย ๆ 

ตอนแรกที่พ่อแม่มาตั้งถิ่นฐานที่นี่ ครอบครัวเขามีเพียงธุรกิจร้านอาหารเล็ก ๆ แต่พอทำนานเข้า ลูกค้าเยอะ ลูกค้าต่างชาติก็มีเพราะแถวที่ทำร้านอาหารก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวด้วย เลยขยายสาขาปลีกย่อย

พอมีเงินครอบครัวเขาก็กว้านซื้อที่ดินและโรงงานเก่า ๆ ที่กำลังจะรื้อทิ้ง มารีโนเวทใหม่และทำธุรกิจให้เข้ากับพื้นที่ นั่นก็คือ โรงยางแผ่น มีเลี้ยงปลา กุ้ง หอยด้วย ครอบครัวเขาค่อย ๆ สร้าง จนตอนนี้มีสวนปาล์มห้าสิบไร่ สวนยางพาราอีกร้อยไร่ 

ทุกที่จะมีลูกจ้างหมด ครอบครัวเขาเลยอยู่กันสบายแล้ว มีเขากับพ่อและน้องชายที่ต่างสลับกันมาตรวจ มาดูแล แต่ตอนนี้น้องชายเขาไปดูแลธุรกิจที่ภาคกลางแทนเขาแล้ว ที่นี่เลยมีแค่เขากับพ่อที่สลับกันไปดูแล

“ สอง ”

“ ครับคุณสรุจ ”

“ คืนนี้ฉันจะไปช่วยกรีดยางด้วย รอฉันด้วยนะ ”

“ ได้ครับ คืนนี้พวกเราจะไปเผารังผึ้งด้วยครับ ว่าจะเอาน้ำหวานมันขายด้วย ”

“ ที่ไหนเหรอ ”

“ รังผึ้งอยู่ที่สวนยางของคุณสรุจนั้นแหละครับ สวนที่ติดกับสวนปาล์มเลย ”

“ อ่อ ฉันขอไปกรีดยางสวนอื่นนะ ฉันกลัวแมลงพวกนี้จะต่อยเอา ”

“ ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกไอ้แปดให้ว่าคุณสรุจจะไปช่วยกรีดยาง ”

“ ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ ฝากนายดูแลแทนฉันด้วยนะ ”

“ ครับ ”

โรงเพาะเห็ด

กำไรไม่มาก แต่เขาก็อยากเพาะเห็ดขายด้วย วันนี้เขาแวะเวียนเข้ามาดูเห็ดฟางที่กำลังงอก และเห็ดนางฟ้าที่เบ่งบานเต็มที่ พร้อมจะเก็บไปขายได้แล้ว

“ น้าเพ็ญครับ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง เห็ดขึ้นดีไหมครับ ”

“ ดีมากเลยค่ะคุณสรุจ มีให้เก็บทุกวัน ว่าแต่คุณสรุจจะเอากลับบ้านไหมคะ ”

“ ให้ฉันถุงหนึ่งก็ได้น้าเพ็ญ ”

“ ค่ะ ”

“ แล้วนั่นใส่ถุงไปไหนเหรอครับ ”

“ ยายกุ้งท้ายวัดสั่งไว้ค่ะ ”

“ อืม ๆ ”

“ ส่วนเรื่องบัญชีรายรับ คุณสรุจไปถามยัยแก้มได้เลยนะคะ น้าขอตัวไปส่งเห็ดก่อน วันนี้มีหลายออร์เดอร์เลยค่ะ ”

“ ครับ ”

ครืดดด ครืดดด

เขาก้มมองชื่อที่ขึ้นโชว์หราบนหน้าจอ ก่อนจะกดรับสาย

(“ ว่าไง ”)

(“ คืนนี้กินต้มแซ่บได้เลยนะคะ ”)

(“ อะไรของเธออีก ฉันยุ่งอยู่ ”)

(“ ประจำเดือนรสาหมดแล้วนะคะ ”)

(“ ก็ดีแล้ว เธอจะได้ไม่บ่นว่าปวดท้องอีก ”)

(“ คืนนี้จะมานอนกับรสาอีกไหมคะ ”)

(“ คงไม่ได้ ฉันมีธุระ ”)

(“ กลางค่ำกลางคืนมีธุระอะไรกับใครที่ไหนคะ ”)

(“ ฉันไม่ได้ว่างเหมือนเธอก็แล้วกัน ”)

(“ รสาก็ไม่อยากจะนอนอ้างว้าง ทำตัวว่าง ๆ ไปวัน ๆ หรอกนะคะ คุณน่ะควรจะมาหารสาบ่อย ๆ รสาจะได้ไม่ว่าง ”)

(“ เฮ้อ รีบไปกินข้าวเถอะ สมองเธอจะได้ไม่ว่างคิดเรื่องไร้สาระ ”)

(“ ชิ ไม่รู้ให้ฉันมาเป็นคู่หมั้น หรือไม้กันหมากันแน่ ดูคุณไม่สนใจฉันเลยอะ ”)

(“ งั้นเธอแต่งตัวรอเลย เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปจับปลา ”)

(“ ไม่เอา แดดแรงมาก รสาไม่ชอบ ”)

(“ นั้นไง พอชวนเธอก็บ่ายเบี่ยง ”)

(“ ชวนไปดูหนัง ฟังเพลง กินข้าว อะไรแบบนี้สิค่ะ รสาไปแน่นอน ”)

(“ สิ้นเปลืองจริง ๆ ”)

(“ คุณอย่าขี้งกสิ ”)

(“ ตอนเย็นหลังเส้นดายเลิกเรียนเดี๋ยวฉันจะพาไป ”)

(“ จริงนะคะ ”)

(“ อืม แต่ตอนนี้เธอไปช่วยแม่ฉันทำอะไรบ้าง ”)

(“ ได้ค่ะ ”)

(“ บ่ายโมงอย่าลืมไปหัดขับรถกับส้มด้วยนะ ”)

(“ ได้ค่ะ จุ๊บ ๆ ”)

ปลายสายวางไป แต่สมองเขากลับนึกถึงกลิ่นกายที่หอมกรุ่นของหญิงสาว กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นดอกไม้ที่หอมจาง ๆ ลอบแตะจมูกเขาทุกคืน เกือบทำให้ความอดทนเขาหมดไป เพราะมันยั่วเกิน แต่ดีที่เขาหนักแน่นพอ

ตอนเย็น

รสาแต่งตัวสวย ๆ รอแล้ว จังหวะนั้นมีรถของใครไม่รู้แล่นเข้ามาในรั้วบ้าน พอจอดสนิท ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออกเผยให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ร่างกายค่อนข้างอวบและส่วนสูงไม่มาก เดินลงไปเปิดประตูอีกข้างให้เด็กลงมา นั่นก็คือ เส้นดาย

“ หรือผู้หญิงคนนี้จะเป็นครูประจำชั้นของเส้นดายกัน ”

“ เส้นดายจ๋า หนูไปแต่งตัวเร็ว เดี๋ยวพ่อสรุจกลับมาจะพาพวกเราไปเที่ยวห้าง ” รสาเอ่ยขึ้น

“ น้ากิ่งไปด้วยกันนะคะ ”

หญิงสาวมองหน้าผู้หญิงอีกคนทันที นี่นะเหรอหนูกิ่งของว่าที่แม่ผัว เหอะ เธอมีอะไรจะต้องกลัวอีก เรื่องหน้าตาเธอชนะขาดลอยเลยนะ ส่วนเรื่องความสูงก็ไม่ต้องพูดถึง เธอข่มได้แน่นอน เหอะก็ว่าอยู่ ทำไมคุณสรุจคิดแค่น้องสาว หน้าตาบ้าน ๆ แบบนี้นี่เอง

“ อ่อ คุณกิ่งเองเหรอคะรสาคิดว่าเป็นครูประจำชั้นของเส้นดายเสียอีก เสียมารยาทแล้วค่ะ ”

“ สวัสดีค่ะพี่รสา วันนี้ได้เจอตัวจริงสักที น่ารักมากเลยค่ะ ” 

มันก็แน่อยู่แล้วปะ ไม่ต้องอิจฉาหรอก ยังไงหล่อนก็สวยสู้ไม่ได้หรอก นอกเสียจากว่าไปตายแล้วเกิดใหม่ ฮ่า ๆ

“ สวัสดีเช่นกันค่ะ ได้ยินเส้นดายพูดถึงบ่อย ๆ ไม่คิดว่าคุณกิ่งตัวจริงจะ..น่ารักเหมือนกันนะคะเนี่ย ” แหวะ ฝืนใจพูดอะไรแบบนี้พะอืดพะอมฉิ-หายเลยอ่า

“ โอ๊ย น่ารักสู้พี่รสาไม่ได้หรอกค่ะ เอ่อ...หนูเส้นดายขา สวัสดีคุณน้ารสาหรือยังคะ ”

“ ... ” ไม่พูดแต่พนมมือไหว้ ถือว่าเด็กยังไว้หน้าเธออยู่ แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองแก่ยังไงไม่รู้ เพราะโดนอีกฝ่ายที่ดูว่าหน้าตาจะมีอายุมากกว่าเธอ เรียกเธอว่าพี่เสียแล้วสิ

“ เอ่อ...ถ้ามันไม่เป็นการเสียมารยาท รสาอยากถามถึงอายุของคุณกิ่งได้ไหมคะ ”

“ ได้ค่ะ ฉันอายุ 25 ปีแล้วค่ะ ”

เอิ่ม ยี่สิบห้าจริงดิ หน้าตาปล่อยสามสิบแล้วนะเนี่ย โอ๊ย ทำไมเธอถึงนิสัยไม่ดีนะ บลูลี่คนอื่นอยู่ได้ ฮ่า ๆ 

“ เอ่อ...รสาอายุแค่ 22 เองค่ะ ”

“ อะ...อ้าวเหรอ แฮะ ๆ อย่างนั้นก็ต้องเป็นน้องรสาสินะ ”

“ ค่ะ คุณพี่กิ่งง ” กิ่ง ก้าน ใบ ชะ ชะ ใบ ก้าน กิ่ง มาเป็นเพลงเชียร์เลยวุ้ย ฮ่า ๆ

พอส่งเด็กเข้าบ้าน กิ่งก้านรู้สึกอับอายเล็กน้อยที่ออกตัวเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ ทั้งที่อีกฝ่ายมีอายุน้อยกว่าตนเองเสียอีก เธอถึงกับขอตัวกลับบ้านในทันที

“ ฮาย ม้ายคิดว่ามันอีสวยพันนี้ ตาย ๆ กูติสู้มันได้พรือวะ จิ๊ กูควรจะไปทำหน้าใหม่ม้ายหนิ ไอยา มันสูงเหมือนกับเปรต แลกูอยู่มั้งต่ะเหมือนคนแคระ ฮาย ” กิ่งก้านระบายอารมณ์ใส่พวงมาลัยรถอย่างเคียดแค้น

🔻________🔻

นามปากกาธัญญวรินทร์

** แปลใต้เป็นกลาง

 [[ ม้ายคิดว่ามันอีสวยพันนี้ ตาย ๆ กูติสู้มันได้พรือวะ : ไม่คิดว่ามันจะสวยแบบนี้ ตาย ๆ กูจะสู้มันได้ยังไงวะ ]]