บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอ

บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

ครืดดด ครืดด

(“ สวัสดีครับคุณฉวีวรรณ ”)

(“ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่าให้เรียกฉันว่าน้าฉวีก็พอแล้วค่ะ ”)

(“ ครับคุณน้าฉวี ไม่ทราบว่างานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ”)

(“ ไม่มีหรอกค่ะ งานที่คุณให้สามีฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย ราบรื่นดีมากค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่เมตตาครอบครัวพวกเราด้วยนะคะ ”)

(“ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ยังไงคุณน้าภพก็มีความรู้ในด้านนั้น ผมต้องการคนมีฝีมืออยู่แล้วที่จะฝากบริษัทให้ดูแลแทนและอีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าผมเต็มใจให้ครับ ”)

(“ ค่ะ ”)

(“ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”)

(“ ฉันอยากจะถามว่าช่วงนี้รสาเป็นไงบ้างคะ ”)

ตั้งแต่ที่เขาเองรู้ว่ารสาหึง หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ค่อยพูดกับเขาเลย บางครั้งก็หลบหน้าหลบตา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็สั่งส้มและน้ำคนใช้ของบ้านแล้วว่าฝากดูแลรสาด้วย ในช่วงที่เขาทำงานหรือกลับดึก ต้องคอยส่งข้าวส่งน้ำ ถ้าเธอไม่ออกมากินเอง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดแต่ด้วยงานที่รัดตัวและมีปัญหาพร้อมกันในหลาย ๆ ที่ เขาเลยต้องจัดการปัญหานี้ก่อน เพราะเขาทำแค่สองคนพ่อ มันเลยภาระหนักอึ้งหน่อย

(“ เอ่อ...คุณสรุจ คุณสรุจ ”)

(“ อ่าครับ...ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับรสาเลยครับ งานรัดตัว แต่คุณน้าสบายใจได้ว่ารสาสบายดีครับ ”)

(“ ฉันเชื่อว่ารสาสบายกายแต่คงไม่ค่อยสบายใจ ”)

(“ รสาบอกอะไรคุณหน้าหรือเปล่าครับ ผมต้องขอโทษด้วย ผมเอาใจผู้หญิงไม่เก่งเสียด้วยสิ รสาคงจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ”)

(“ รสาน่ะ เอาใจไม่ยากหรอกค่ะ เราแค่ทำตามที่เธอต้องการ แค่นั้นแหละ เธอก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ”)

(“ แต่บางเรื่องที่รสาต้องการมันมากเกินไปสำหรับผมด้วยนะครับ ”)

(“ เกินไปสำหรับคุณคงไม่ใช่เรื่องเงินหรอกใช่ไหมคะ ฉันคิดว่าสั่งสอนลูกไปอย่างดีแล้วนะอย่าใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยน่ะ ”)

(“ ไม่ใช่เรื่องเงินครับ แต่เป็นเรื่อง เอ่อ... ”)

(“ ยัยรสาคงไม่ใช้ให้คุณสรุจไปสอยดวงดาวบนฟ้ามาให้เธอหรอกนะคะ เพราะยัยรสายิ่งบ๊อง ๆ อยู่ฉันกลัวว่าจะพูดอะไรที่ไร้สาระออกไป ”)

(“ ไม่ใช่ครับ ”)

(“ หรือจะเป็นเรื่องกินค่ะ แต่ยัยรสาไม่ค่อยจะกินเยอะนะ เธอมักจะบอกว่าต้องรักษาหุ่น น้ำหนักลดยากจะตาย ”)

(“ ไม่ใช่เรื่องการกินครับ...แต่เป็นเรื่อง...เอ่อ คือว่าเธออยากได้ตัวผมครับ ”)

(“ เหอะ คิดว่าเรื่องอะไร ฮ่า ๆ ”)

(“ ... ”)

(“ เอ่อ...ขออภัยที่เสียมารยาทนะคะ ยัยรสานี่ก็นะ สงสัยจะรุกแรงไปหน่อย อุ้ย ยัยรสานี่เสียมารยาทมาก ๆ เลย จะว่าไปอาจจะเป็นฉันเองที่สั่งสอนไม่ดี ต้องขอโทษคุณสรุจด้วยนะคะ ”)

(“ ไม่เป็นไรครับ อาจจะเป็นผมที่ทำตัวเยอะเกินไปก็ได้ อาจจะหวงเนื้อหวงตัวเกินหน้าเกินตาไป ”)

(" ไม่หรอกค่ะ คุณน่ะทำถูกต้องแล้ว แต่ยัยรสาเป็นประเภทที่พอรู้จุดอ่อนของใครเป็นแบบไหน ยัยนั่นก็หยอกล้อแบบนั้น อย่าถือสาเธอเลยค่ะ อีกอย่างยัยรสาเป็นคนที่ทะเล้นสุด ๆ ขี้เล่นไปเรื่อย ”)

(“ ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขออนุญาตวางสายนะครับ ”)

(“ ค่ะ คุณอย่าถือสาเธอเลยค่ะ ”)

(“ ครับ ”)

ทะเล้น ขี้เล่น อันนี้เขาพอมองออก แต่ไอ้เรื่องทะลึ่ง หรือฉวยโอกาสกับเขาในบางเวลา อันนั้นไม่จริงจังด้วยเหรอ แบบนั้นก็เปลืองตัวเปล่าน่ะสิ ทั้งที่เธอเป็นผู้หญิงนะ มันต้องมีความเสียหายมากกว่าเขาที่เป็นผู้ชายอีกนะ

ตอนเย็น

ใจเย็นไม่ไหวแล้วเว้ย! ไป ๆ มา ๆ เธอน่าจะประสาทกินก่อนที่เขาจะมาง้อเสียอีกกระมัง

ถามจริง แกล้งโง่หรือไม่รู้จริง ๆ ว่าคนตัวเล็กกะทัดรัดคนนี้ แกล้งงอน เอ้ย งอนเขาอยู่นะ

คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ เย็นชาชะมัด หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว เขาไม่เห็นว่าเธอผิดปกติบ้างเหรอ คนที่เคยร่าเริงและชอบแทะโลมตัวเขา กลายเป็นหลบหน้าหลบตาเขาและแทบจะไม่อยากพูดกับเขาแล้วอะ

หญิงสาวนอนอืดบนเตียงพลิกตัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย เธอใช้ชีวิตทั้งสัปดาห์อยู่แต่ในห้องมากกว่าสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกเสียอีก ทั้งที่มันทั้งเสียเวลาและเสียสุขภาพจิต แต่เธอก็ยังคอยเขา วันแล้ววันเล่า

ถ้าเขาเข้ามาพูด มาง้อสักนิด ป่านนี้เธอคงจะคืนดีและกลับเป็นปกติแล้ว 

เฮ้อ ~ หมายความว่าแผนนี้มันเสียระบบ มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ เห้อ~

‘ ก๊อก ๆ ’

หญิงสาวที่กำลังทึ้งหัวตัวเองอยู่ กลับหยุดชะงักแล้วเงยหน้ามองนาฬิกา ก็เห็นเป็นเวลาอาหารแล้ว สงสัยพี่ส้มจะเอาอาหารมาส่ง

หญิงสาวลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู แต่คนที่ยืนถือถาดอาหารอยู่กลับกลายเป็นคนที่เธอด่าทอในใจเมื่อกี้

“ อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่อาบน้ำตั้งแต่เช้า ” สายตาคมมองจากหัวจรดเท้า

“ ไม่ได้อาบตั้งแต่เมื่อวานแล้วมั้ง ” พูดจบก็ยื่นมือไปดึงถาดใส่อาหาร แต่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย ดันให้เธอหลีกทาง แล้วเขาก็เดินเข้ามาในห้องของเธอ

“ ไปอาบน้ำสิ แล้วมากินข้าวกินปลา ฉันซื้อขนมมาฝากเธอด้วยนะ ”

อีตาบ้าคนนี้ รู้แล้วเหรอว่าเธอเป็นอะไร วันนี้มาแปลก มีเวลามาคุยด้วยหรือไง

“ ฉันไม่ได้สั่ง ไม่อยากกินขนมอะไรของคุณหรอกค่ะ ”

“ ทำไมในห้องร้อนจัง ”

เขาไม่ได้โต้กลับในสิ่งที่เธอพูดไป แต่เขากลับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองลง ทีละเม็ด ทีละเม็ด หัวใจดวงน้อยก็สั่นระริก

กรี๊ด เขาคิดจะทำอะไรเธอหรือเปล่าเนี่ย ไม่นะ ไม่น่า อย่า งื้อ ~ เธอยังไม่พร้อมอ่า น้ำท่ายังไม่อาบเลย งื้อ ~ หยุดเดี๋ยวนะ ทำไม ทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าเธอด้วยนะ ก็รู้อยู่ว่าเธอเป็นคนที่มีความอดทนต่ำ ถ้ามีสิ่งยั่วยุ เธอก็ตบะแตก ซึ่งเธอไม่มีความอดทนกับร่องอกแกร่งที่ขาวแยงตาเลยแม้แต่น้อย

“ คะ...คุณจะทำอะไร ” เขาปลดกระดุมเพียงสามเม็ด เท่านั้นมันก็เกินพอแล้วไหมล่ะ ไม่สิต้องปลดอีก อ๊ากก!!!

“ ฉันก็แค่ร้อน เธอเป็นอะไร ทำไมหน้าแดง คิดอะไรอยู่ ” ชายหนุ่มตรงหน้าเดินมาใกล้อย่างช้า ๆ

“ ฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ”

หญิงสาวรีบชิงวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยอาการใจเต้น ตึกตัก ๆ ใบหน้านวลก็เริ่มร้อนผ่าว

‘ ก๊อก ๆ ’

เขาแปลก ๆ แล้วนะ ขนาดอยู่ในห้องน้ำยังจะมาเคาะเรียกอีก

“ เธอลืมผ้าเช็ดตัวน่ะ ”

“ ในห้องน้ำมีค่ะ ”

“ เธอยังไม่เอาชุดเข้าไปเปลี่ยนเลยนะ ”

“ ฉันอาบน้ำเสร็จ คุณก็ออกจากห้องไปสิ จะได้ไม่เห็นฉันโป๊อะ ”

“ ฉันจะรอกินข้าวพร้อมเธอ รีบอาบน้ำเถอะ ”

นี่ไง ที่ว่าเขาแปลกไปจริง ๆ เพราะเขาควรจะห้ามเธอใส่แค่ผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำสิ เขาเป็นคนที่หวงตัวเอง และกลัวเห็นเธอโป๊ต่อหน้าต่อตาที่สุด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

หญิงสาวได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง ถึงได้รู้ว่าเขาออกไปแล้ว เธอจึงได้ออกมา ความจริงเธอแค่ท่วงเวลาเอง น้ำท่าอาบเสร็จไปนานแล้ว เธอแค่รู้สึกไม่ชินกับท่าทางของเขาในตอนนี้เอง ไม่ใช่ว่าไม่พร้อมเสียตัว พร้อมนานล่ะค่ะ อุ้ย ๆ คือแบบว่า ถ้ามันมีจังหวะแบบ บรรยากาศพาไป ก็ได้อยู่นะ อิอิ

“ อะ...อ้าว คะ...คุณยังไม่ไปอีกเหรอ ? ฉันได้ยินเสียงเปิดประตูนี่น่า ” เขายืนรอหน้าประตูห้องน้ำเลย

“ ฉันคิดว่าเธอกำลังหลบหน้าฉันไง เลยต้องทำวิธีนี้ เธอถึงจะออกมา “ อ้าว เสียรู้เขาจนได้

“ ใครหลบหน้าคุณ ไม่มีสักหน่อย ” พูดพร้อมไหวไหล่เล็กน้อย แล้วเดินไปใกล้เตียง

“ เธอนั้นแหละ อย่าแกล้งทำเหมือนไม่รู้ รีบไปแต่งตัวเถอะ ” เขาเดินมาสมทบ

“ ไม่แต่ง ถ้าคุณไม่ยอมก็ออกไปสิ ฉันไม่ได้จับตัวคุณไว้สักหน่อย ”

พูดไป เมื่อเจอสถานการณ์จริง แอบหวั่นใจอยู่นะ รู้สึกประหม่ายังไงไม่รู้เมื่อสายตาเขาปะทะร่างบางของเธอ

“ ถ้าเธอชอบแบบนั้น ฉันก็ไม่ว่า รีบไปกินข้าวเถอะ ฉันหิวแล้ว ” เอาแล้ว ๆ

“ แต่ฉันโป๊อยู่นะ คุณมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ไหมเนี่ย ”

“ ถ้าเธอไม่อาย ฉันก็ไม่อายเพราะไม่ใช่เรือนร่างของฉัน ”

“ คุณต้องการอะไร บอกมาดี ๆ คุณทำแบบนี้ ฉันตกใจนะ ”

“ ก็ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าเธองอนนานเกินไป เลยจะมาคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ” เขาพูดจบเดินไปที่โต๊ะที่มีอาหารวางอยู่ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก

“ อ่อ งั้นคุณก็รู้ตั้งแต่ทีแรกแล้วสิว่าฉันงอนอะ ” เธอก็เดินไปตรงหน้าเขาเพื่อจะต่อว่า แต่แล้วมันก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด ผ้าเช็ดตัวที่พันกายไว้หลุดลงต่อหน้าต่อตาเขาทันที

“ เฮ้ย ” พอผ้าหลุด พวกเขาทั้งคู่ก็อุทานพร้อมกัน แต่เขาไวกว่ารีบก้มหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาคลุมเธอไว้ในทันที กลายเป็นว่าเขาทั้งคู่ใกล้ชิดกัน

“ ปล่อยมือคุณก่อนสิ ”

“ เธอก็จับผ้าแล้วผูกปมก่อนสิ ”

“ ทำไม่ได้ ”

“ ทำไม อยากอ่อยฉันเหรอ ”

“ มือคุณวางอยู่บนเต้าฉันนะสิ ” สายตาคมก้มมอง ก่อนจะเบิกตากว้าง ปล่อยมือจากผ้าทันที แต่แล้วผ้าที่ยังไม่ได้ผูกปมก็หลุดหลุ่ยอีกครั้ง แต่มือหนาเหมือนจะอยากคว้าผ้าให้ทัน แต่กลายเป็นโฟกัสผิดจุด ดันไปโดนจุดสำคัญเข้า 

อ้ายยย ทำไง งื้อ ~ ป่าอ้อยก็ดก ยังไม่ได้กำจัดทิ้งเลย อายไหมล่ะ แง่ ๆ

“ เฮ้ย...ฉัน...ขะ...ขอโทษ ” มือหนาปล่อยมือ ผ้าลงไปกองกับพื้นทันที

“ ไหน ๆ ก็ไหนแล้ว ฉันคงไม่มีอะไรจะต้องอายหรือปิดคุณอีก ในเมื่อเห็นหมดแล้ว แถมมือคุณยังแต๊ะอั๋งน้องสาวฉันอีก คุณต้องรับผิดชอบฉันเดี๋ยวนี้ ”

“ ระ...รับผิดชอบอะไร ”

ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก พร้อมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ใบหน้าเขาตอนนี้ไม่สามารถละสายตาไปได้เลย แถมจมูกก็ยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากสิ่งตรงหน้าอีก

🔻___________🔻

นามปากกาธัญญวรินทร์