บทที่ 13 ภารกิจนี้‘ล้มเหลว’

บทที่ 13 ภารกิจนี้‘ล้มเหลว’

สรุจรีบเดินไปอุ้มลูกสาว พาไปยังห้องนอนด้วยหัวใจที่ยังว้าวุ่นเพราะโดนขโมยจุ๊บเป็นครั้งที่สองแล้ว 

ชายหนุ่มอึ้งกับคู่หมั้นสาวมาก ๆ ทำไมถึงกล้าทำและมักจะเริ่มก่อนเสมอ ทั้งที่เธอเป็นผู้หญิงควรสงวนท่าทีบ้าง ที่เขาไม่ตอบโต้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีหรือหวงเนื้อหวงตัว แต่เขาให้เกียรติเธอต่างหากล่ะ เขาไม่อยากเป็นคนฉวยโอกาส ทั้งที่เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน เขาก็มีเลือดเนื้อเชื้อไข เขามีความรู้สึก เขามีความต้องการเหมือนมนุษย์ทั่วไปนั้นแหละ แต่เขาทำได้เพียงหักห้ามใจตนเองไว้ก็แค่นั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

อาหารหลากหลายแปลกตาถูกเสิร์ฟมาบนห้องนอนที่เธอพักอยู่ พร้อมคู่หมั้นสุดหล่อที่มานั่งเฝ้า จับตามอง

“ ขอบคุณนะคะ ” พูดจบหยิบช้อนส้อม แล้วมองอาหารที่อยากกิน แต่ก็แทบจะไม่มี ไม่รู้จักชื่ออาหารตรงหน้าเลย กินไปรสชาติจะถูกปากหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ รีบกิน ฉันมีงานต้องทำอีก ”

“ คุณก็ไปทำสิ ” หาทางไล่เขาไปก่อน เดี๋ยวจะเสียใจแย่ถ้ารู้ว่าเธอจะไม่กินกับข้าวตรงหน้า

“ เดี๋ยวเธอก็เอาไปเททิ้งอีก ” รู้ด้วยแฮะ

“ ฉันหิวเหมือนกัน ทำไมต้องทิ้งด้วยเล่า คุณรีบไปทำงานเถอะ ” เอาวะเพื่อผู้ชาย ยอมกินก็ได้

“ รีบกิน เดี๋ยวฉันจะพาไปทะเล ”

“ ไปเที่ยวเหรอคะ ” วางช้อนลง แล้วทำหน้าดีใจ

“ ไปทำงาน ”

“ อ้าว ไม่ไปหรอก ร้อนจะตาย ”

“ ถ้าบอกว่าไปเที่ยวล่ะ เธอจะไปไหม มันร้อนเหมือนกัน ”

“ ไปค่ะ ฉันอยากเห็นทะเลใต้ ทะเลอันดามัน ”

“ ที่นี่ทะเลอ่าวไทย ”

“ เหรอคะ แย่จัง คิดว่าจะได้ดูน้ำทะเลใส ๆ เสียอีก ”

“ เอาไว้ว่าง ๆ จะพาไป ”

“ จริงนะคะ ”

“ อืม ”

“ วันนี้ว่างไหม พาไปหน่อย ”

“ เธอนี่นะ ก็ํฉันบอกอยู่นี่ไงว่าไม่ว่าง ”

“ ชิ ”

หญิงสาวเลือกแต่ปลาในน้ำแกงกินจนเสร็จ ก็รีบแต่งตัวเพื่อจะออกไปแว้น ใช่ฟังไม่ผิด เพราะคุณสรุจจะพามอเตอร์ไซค์ไป

เธอคงต้องโบ๊ะกันแดดให้ฉ่ำ ๆ เลย เดี๋ยวจะดำหมด คนยิ่งสวย ๆ ผิวพรรณดีอยู่

12 : 30 น.

โห ขับรถผ่าเที่ยงมาเลย ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย กว่าจะถึงที่หมายเกือบไหม้เกรียมเหมือนตอไม้แหนะ

“ หวัดดีค่า นายหัว พาใครมากันนั้น ” เริ่มเลย สำเนียงใต้ก็เริ่มรัว ๆ มา รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ก็ยังเสนอหน้าฟังอยู่จนจบนะ

“ นี่รสา คู่หมั้นผมครับป้าเพียน ” เขานี่มันน่ารักเนอะ พูดบอกแนะนำไม่กั๊กเลย

“ อ่อ ๆ อยู่สวยนะ เป็นเด็กที่ไหนนั้น ไม่เหมือนเด็กแถวบ้านเราเลย ” ‘อยู่สวย’ คือยังไง สวยใช่ไหม ?

“ เธอเป็นคนภาคกลางครับ ว่าแต่ลุงยุคอยู่ไหมครับ ”

“ อยู่ ๆ หลังบ้าน ปล้ำอยู่กับวัวทั้งวันแล้วนายหัวเห้อ ”

ฮะ...ปะ..ปล้ำกับวัว อุ้ยตายว้ายกรี๊ด ลุงปล้ำวัว แล้วทำไมป้าไม่ไปห้ามล่ะเนี่ย หรือมันจะหมายถึงการผสมพันธ์ุวัวกันแน่

“ เธอจะรอตรงนี้ไหม หรือจะไปหลังบ้านกับฉัน ”

“ เอ่อ...คุณสรุจคะ คุณ...จะไปปล้ำแม่วัวด้วยเหรอคะ ? ”

“ หึ เธอนี่นะ ฉันจะบอกให้ ปล้ำของคนใต้ หมายถึงยุ่งกับสิ่ง ๆ นั้น ไม่ได้หมายความว่าปล้ำอีกแบบที่เธอเข้าใจ ”

“ อ่อ แฮะ ๆ ” แก้เก้อด้วยการเอามือเกาที่ท้ายทอย

“ ไปไหม หลังบ้าน ฉันมีเรื่องจะคุยกับลุงยุคพอดี ”

“ อย่าไปเลยอีนุ้ย หลังบ้านป้าหมิ่นขี้วัว ”

“ หมิ่น ? ” เธอเลิกคิ้วสูงมองหน้าคุณสรุจในทันที

“ เหม็นขี้วัว ”

“ อ่อ ๆ ฉันรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ คุณไปเถอะ ”

“ อืม ฉันจะรีบไปรีบมา ”

“ ค่ะ ”

“ มา ๆ ลูกสาวคนสวยมานั่งตรงแคร่หน้าบ้านป้าก่อน ”

อ้าว ก็พูดภาษากลางได้หนิ ทำไมป้าไม่พูดตั้งแต่แรกล่ะ ไม่เป็นไรครั้งนี้ให้อภัยได้เพราะป้าชมว่าเธอสวย

“ ค่ะ ”

“ หนูเป็นคู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานของนายหัวเหรอ ”

“ ค่ะป้า ”

“ หนูผิวพรรณดีจัง ” มือเหี่ยวย่นที่ดูสาก ๆ ของป้าเพียนยื่นมาลูบไล้แขนเรียวของเธอเบา ๆ

“ แฮะ ๆ หนูโบกโลชั่นบำรุงผิวทุกวันเลยค่ะป้า ว่าแต่ป้าอยู่บ้านกับลุงแค่สองคนเหรอคะ”

“ ป้ามีลูกสาวหนึ่งคนแต่เรียนอยู่ในเมืองโน่น เสาร์อาทิตย์ถึงจะกลับมาสักครั้ง ”

“ อ่อค่ะ ”

“ หนูอายุเท่าไหร่แล้วลูก ”

ตอนแรกว่าคนใต้ต้องน้ำเสียงห้วน ขึงขังทุกคน แต่พอได้มาสัมผัสจริง ๆ มันก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ แค่คำที่เรียกแทนเธอว่าลูก ก็ทำให้รู้ว่ามันก็อบอุ่นดีนะ

“ ยี่สิบสองแล้วค่ะ ”

“ งั้นเรียนจบแล้วสิ ”

“ ค่ะ ” ใครจะกล้าพูดว่าไม่ได้เรียนต่อล่ะ อายเขา

หลังจากนั้นคุณสรุจก็เดินมา แล้วพาเธอขึ้นมอเตอร์ไซค์แว้นต่อไป จนเห็นทะเลที่เลียบชายฝั่ง เพียงไม่นานก็ถึงที่หมายปลายทาง มีชาวประมงยืนอยู่ใกล้เรือ พอเห็นคุณสรุจก็รีบเดินมายกมือไหว้

“ คนนี้รสา คู่หมั้นฉันเอง ” เขาไม่มีแม้แต่จะกั๊กเลย ป่าวประกาศไปทั่วว่าเธอเป็นคู่หมั้นคู่หมาย ทำไมน่ารักแบบนี้นะ ><

“ ไอยา คู่หมั้นนายหัวอยู่สวยจัง งามพลับ ๆ แม่เฮ้ย ”

ปวดหัวจัง แปลไม่ออกแต่รู้ว่าถูกชม ก็เขินสิค่ะ ว่าแต่คำว่า‘งามพลับ ๆ’ คงไม่ใช่งามเหมือนเครื่องบินที่บินดังพลับ ๆ หรอกนะ

หลังจากที่คุณสรุจคุยงานจนเสร็จก็พาเธอไปกินข้าวร้านริมหาด สั่งแต่ของแพง ๆ มากิน

“ ที่นี่บรรยากาศดีนะคะ ”

“ อืม พรุ่งนี้ตอนเย็นเธอไปรับเส้นดายที่โรงเรียนหน่อยนะ ”

“ คะ ? ให้ฉันไปรับลูกสาวคุณเหรอ ? ”

“ อืม ”

“ มันจะดีเหรอคะ ลูกคุณยิ่งไม่ชอบฉันอยู่ด้วย ”

“ เพราะแบบนี้ไง คุณยิ่งต้องทำ พรุ่งนี้ผมจะให้เงินคุณ ตอนเลิกเรียนคุณให้คนขับรถพาไปร้านไอติม แค่นั้นแหละ ลูกสาวผมก็ชอบคุณแล้ว ” มันจะง่ายปานนั้นเชียว

“ ก็ได้ค่ะ ” ไม่ลองไม่รู้ เอาใจเด็กไปก่อนแล้วกัน เพราะยังไงเราก็หวังจะเคลมพ่อเขาอยู่แล้ว ฮ่า ๆ

@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์

กว่าจะถึงบ้านก็ตะวันตกดินพอดี เพราะหลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็พาขี่รถเล่นกินลมชมวิวต่อ ยามเย็นริมทะเลบรรยากาศมันจะดีมาก ๆ กินลมเพลินไปหน่อย เลยกลับช้า ตอนนั่งรถกลับก็หวังผลกำไรทั้งที่ไม่ได้ลงทุน โดยการอิงแอบแนบซบหลังแกร่ง มือเล็กก็โอบเอวหนาซะแน่น ไม่ได้กลัวตกรถ แต่แค่อยากแตะอั๋ง ลูบไล้แค่นั้นเอง

“ พากันไปไหนมา ลูกเต้าร้องหาแล้วเนี่ย ” เสียงของคุณป้าสิริว่าที่แม่ผัวดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเราสองคนผัวเมีย เอ้ย ไม่เป็นไร ๆ แอบใช้ในใจ ไม่มีใครรู้สักหน่อย ฮ่า ๆ

“ ผมพารสาไปคุยงานมาครับ ว่าแต่เส้นดายอยู่ไหนเหรอ ”

“ หนูกิ่งพาขึ้นห้องไปนอนแล้ว ร้องหาแต่แก แม่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยโทรหาหนูกิ่งให้มาปลอบ ”

“ งั้นรสาขอตัวก่อนนะคะคุณป้า ” 

หญิงสาวรีบปลีกตัวออกมาทันทีเพราะอยากเห็นหน้าหนูกงหนูกิ่งอะไรนั่น

“ เธอจะรีบไปไหน ทำไมไม่บอกฉัน ”

“ คะ ? ” จู่ ๆ เขาก็มาจับข้อมือเล็กรั้งให้หยุด

“ เธอบอกแค่แม่ แต่ไม่ได้เอ่ยถึงฉัน ”

“ ก็คุณยืนอยู่ด้วยไง เลยเลือกจะบอกแค่ผู้ใหญ่ ยังไงคุณก็ได้ยินอยู่แล้วนี่ ”

“ ครางหลังจะไปไหน ทำอะไร เธอต้องบอกฉันด้วย ”

“ โอ...โอ๋ โอ ละหน้อ เพลงนี้มันร้องยังไงแล้วเนี่ย ฉันขอตัวก่อนนะคะคุณสรุจ ฉันอยากอาบน้ำแล้ว บ๊าย ” 

หวังจะรีบชิ่งเพราะเผลอพูดคำว่าโอออกไป เคยังไม่มาเพราะไหวพริบดีเลยเบรกหัวทิ่มซะก่อน กลายเป็นแถไปเรื่อยซะงั้น ไอ้เรามันก็เก่งพอตัวเนอะ

“ เดี๋ยวก่อน เธอลืมอะไรหรือเปล่า ”

“ ฮั่นแน่ ชอบโดนจุ๊บก็ไม่บอกแหม่ ๆ พ่อคนปากแข็ง จะ...อุ้บ ” ปากเรียวยื่นไปหวังจะจุ๊บแก้มแต่โดนฝ่ามือหนายื่นมาปิดปากเสียก่อน

“ เธอลืมกระเป๋าต่างหากล่ะ ยัยบื่อ ” เขาพูดจบยื่นกระเป๋ามาให้แล้วเดินจากไป โธ่ คิดว่าจะให้จุ๊บเสียอีก

รสาเดินเข้าห้องตัวเองในทันที ไม่อยากไปส่องหนูกิ่งอะไรนั่นแล้ว เลยรีบมาอาบน้ำเตรียมตัวนอนแทน

วันต่อมา...

ครืดดด ครืดดด

ใครโทรมาแต่เช้าล่ะเนี่ย เฮ้อ ต้องแหกขี้ตาตื่นอีกแล้ว จะบ้าตาย

(“ ฮัลโหลสวัสดีค่ะ ถ้าเป็นพี่มิจกรุณากดหนึ่ง แต่ถ้าไม่ใช่กรุณารอสักครู่ เพราะเจ้าของเบอร์นี้กำลังบิดขี้เกียจอยู่ ”)

(“ ... ”)

ปลายเสียงนิ่งเงียบไป คงไม่ใช่มิจฉาชีพล่ะมั้ง

(“ ฮัลโหลปลายสายต้องการเรียนสายกับใครมิทราบ จะคุยกับคนสวยกดหนึ่ง จะคุยกับนางฟ้ากดสองค่า ”)

จะดูสิว่าเบอร์แปลกนี้จะยอมทนฟังเรื่องราวไร้สารของเธอไปอีกนานแค่ไหน

(“ เลิกไร้สาระสักทีเถอะรสา ฉันโทรหาเธอเพื่อจะคุยธุระนะ รู้ไหมว่ามันเสียเวลาชะมัดเลย ”)

(“ คุณสรุจเหรอ แหม่ ๆ แอบเอาเบอร์โทรฉันมาจากไหนคะเนี่ย ”)

(“ เรื่องนั้นมันไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือเธอรีบลุกจากที่นอนไปเตรียมอาหารเช้าให้เส้นดายเดี๋ยวนี้เลย ”)

(“ เดี๋ยวนะ มันไม่ใช่หน้าที่ฉันสักหน่อยนะคะ ”)

(“ วันนี้แม่ฉันป่วย ส้มกับน้ำลากะทันหัน ส่วนป้าแป้นไปงานแต่ง ”)

(“ บังเทิงเลยทีนี้ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ แกล้งกันใช่ไหมคะเนี่ย ”)

(“ ไม่มีใครอยากแกล้งเธอหรอกเธอคิดมากไปเองต่างหากล่ะ ”)

(“ แล้วทำไมคุณไม่ทำให้ลูกสาวคุณกินเองล่ะ ”)

(“ ฉันออกมาทำงานตั้งแต่เช้ามืดแล้ว เพิ่งรับสายพ่อเมื่อกี้เองถึงได้รู้ว่าไม่มีคนทำอาหารเช้าให้เส้นดายเลย ”)

(“ กรรมเลยตกมาที่ฉันเหรอคะ ”)

(“ ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ ”)

ตู๊ด ๆ ปลายสายวางไปทันทีโดยที่ไม่ร่ำลา

เฮ้อ ในเมื่อเตรียมตัวเตรียมใจจะมาเป็นแม่เลี้ยงของเส้นดายแล้วนี่ มันก็คงหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนี้ไม่ได้ 

หญิงสาวลุกจากที่นอนแล้วเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ ก็รีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเข้าครัว กินอาหารสำเร็จรูปไปก่อนแล้วกัน ตอนเช้าก็ต้องกินโจ๊ก ทำไข่ดาวด้วยดีกว่า เด็กคงจะชอบ

หลังจากนั้นก็เอาน้ำร้อนที่เดือดใส่โจ๊กคัพ แล้วทอดไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุก เยาะน้ำแม็กกี้นิดหน่อย

“ มาแล้วเหรอ นั่งสิ เดี๋ยวพี่เอาอาหารเข้าให้กิน ”

“ ป้าไม่ใช่พี่ ”

ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกติดว่าที่ผัว แม่จะตบสั่งสอนแล้วนะเด็กน้อย คำก็ป้า สองคำก็ป้า ไม่รู้เหรอว่าคนที่ไม่อยากแก่ ฟังแล้วมันเจ็บใจอ่า

“ นี่อะไร “

“ ก็โจ๊กไง หนูเส้นดายเห็นเป็นแฮมเบอร์เกอร์หรือไง ”

“ ฉันไม่กินโจ๊ก ป้าไม่รู้เหรอ ”

“ ถ้าไม่บอกพี่จะรู้เหรอว่าเส้นดายไม่กิน บนหน้าผากเส้นดายก็ไม่เห็นจะเขียนไว้นี่ว่าไม่กินโจ๊กอะ ” เจ้าแม่เริ่มประทับทรงแล้วนะ

“ หึก ” เด็กน้อยเริ่มไม่พอใจ

“ งั้นกินข้าวกับไข่ดาวก็ได้ ”

“ ยี๋ ฉันไม่ชอบไข่แดงไม่สุก มันเหม็นคาว “

“ เรื่องมากจริง ๆ ”

“ ว่าฉันเหรอ ”

“ เปล่า พี่แค่พูดลอย ๆ เผื่อแมวตัวไหนจะยอมรับ ”

“ กรี๊ด ๆ ไม่กงไม่กินมันแล้ว คอยดูฉันจะฟ้องคุณพ่อ ว่าป้าปากเหม็น พูดไม่เข้าหู ฮึก ”

“ พูดไม่เข้าหู หรือสมองไม่รับฟังล่ะจ้ะ ลูกจ๋า ” รสาพูดเสียงดังลอย ๆ

เด็กน้อยโกรธฟึดฟัดแล้วเดินกระทืบเท้าออกจากครัวไป แต่เพียงชั่วครู่ ร่างของเด็กน้อยเดินกลับมาพร้อมแลบลิ้นใส่เธอ ก่อนจะพูดว่า 

“ ภารกิจนี้ล้มเหลว อย่าหวังว่าจะได้คุณพ่อของฉันไปเป็นสามี ยัยป้าแก่ ” เดี๋ยวปั๊ดเลย! ยัยเด็กนี้

🔻_________🔻

นามปากกาธัญญวรินทร์