เหยาเฟยคนงาม

ภายใต้ร่มเงาไม้แสงแดดรำไร สายลมเย็นๆพัดผ่าน ใบไม้พลิ้วไหวตามแรงลม เหยาเฟยสตรีหน้าตางดงามรูปร่างบอบบาง สวมอาภรณ์สีเขียวสดใสกำลังนั่งท่ามกลางมวลดอกไม้พูดคุยหยอกเย้าอยู่กับนางกำนัลของตน

หลิงฮุ่ยจ้องมองใบหน้าของเหยาเฟยด้วยความชื่นชม ปากน้อยๆส่งเสียงเจื้อยแจ้วได้ยินชัดเจนว่า

“เหยาเฟยเพคะ พระองค์ทรงงดงามขนาดนี้ ขนาดหม่อมฉันที่เป็นสตรีด้วยกันยังหลงใหล ทำไมพระองค์ไม่เสด็จไปหาฮ่องเต้ล่ะเพคะ ฮ่องเต้น่าจะโปรดปรานพระองค์ไม่มากก็น้อย”

เหยาเฟยเอื้อมมือเรียวไปบีบแก้มหลิงฮุ่ย กล่าวอย่างเอ็นดู“เจ้าก็พูดไป เจ้าก็รู้ว่าฝ่าบาทไม่ทรงโปรดสตรี ต้องให้ข้าทำอย่างไรให้ฝ่าบาทมาสนใจข้าดีล่ะ”

“ชายหนุ่มอย่างไรก็ต้องแพ้สัญชาตญาณของบุรุษเพศอยู่ดีเพคะ อาจจะต้องพยายามปลุกมันบ่อยๆเท่านั้นเอง”

หลิงฮุ่ยโน้มตัวไปแนบกาย พูดกึ่งกระซิบข้างหูของเหยาเฟย มือน้อยพลางเล่นม้วนปอยผมของนาง

‘ผู้หญิงสนิทกันขนาดนี้ฉันแอบขนลุกจริงๆ’

เถียนจิ้งหลานในร่างเสี่ยวหู่นอนบิดตัวอย่างขี้เกียจอยู่ในกอหญ้า แล้วค่อยๆลุกตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงจากการลุกดัง ‘สวบ’ ทำให้สตรีทั้งสองนางหันหน้ามามอง

“อุ๊ย แมวน้อยน่ารักจัง เหมียวๆ มานี่มา ”

เสียงหวานใสของเหยาเฟยส่งเสียงเรียก นางขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งคุกเข่า มือทั้งสองก็กวักเรียกเสี่ยวหู่ให้มาหานาง

‘ฉันไปหาเธอก็ได้’ “เหมียวๆๆ” แมวน้อยส่งเสียงรับคำพร้อมเดินเข้าไปหานาง

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆก็ถูกมือคู่นั้นอุ้มไปอยู่บนตักลูบหัวเกาคางอย่างเบามือ

“แรงอีกๆ” “เหมียวๆๆ” เสี่ยวหู่ขยับหัวหาท่าที่สบายที่สุดและโถมตัวใส่ฝ่ามือนั้นครางเบาๆ

“เพอร์ๆๆ”

หลิงฮุ่ยเอื้อมมือไปลูบหลังเสี่ยวหู่ “เจ้าเหมียวตัวนี้เหมือนจะเป็นแมวของฝ่าบาทนะเพคะ เหยาเฟยไม่ลองอุ้มไปคืนฝ่าบาทล่ะเพคะ จะได้เริ่มทำความสนิทกับพระองค์” นางพลันละมือจากหลังของเสี่ยวหู่ไปลูบที่ต้นขาเหยาเฟยแทน

“เจ้าแผนการจริงนะ ได้ ข้าจะลองไปดู แต่เจ้าต้องไปกับข้าด้วย”

ใกล้ถึงยามสนธยา ภายในตำหนักเหอเซิ่งฮ่องเต้กำลังปรึกษาราชกิจกับราชครูหม่า หม่าหมิงเจ๋อ ราชครูหนุ่มรูปงาม ผู้ซึ่งตกเป็นจำเลยในเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าเป็นคู่ชายตัดแขนเสื้อของฮ่องเต้

ราชครูหนุ่มเอื้อนเอ่ยริมฝีปากบาง ขณะหยิบกาน้ำชาขึ้นมาเทใส่ถ้วย “กระหม่อมว่าวันนี้แค่นี้ก่อนดีไหมพะย่ะค่ะ เหมือนฝ่าบาทจะมีแขกคนสำคัญมาหา” ดวงตาเรียวยาวแอบแฝงด้วยอารมณ์ขัน

“ท่านจมูกดีจริงนะ เจิ้นช่างโชคดีที่มีราชครูมากด้วยความสามารถ”

ฮ่องเต้กล่าวด้วยใบหน้าเฉยชา แต่น้ำเสียงเหน็บแนมคู่สนทนากลายๆ

“มิได้ๆ ว่าด้วยความสามารถในการได้กลิ่นของกระหม่อม มิอาจสู้ฝ่าบาทได้” ราชครูหม่าปั้นหน้านิ่งตอบกลับ สะกดกลั้นรอยยิ้มไม่ให้เปิดเผยออกมา

กล่าวยังไม่ทันขาดคำ ร่างของเฉิงกงกงก็เข้ามารายงาน

“เหยาเฟยเสด็จมาหาฝ่าบาทพะย่ะค่ะ เอ่อ เหยาเฟยทรงอุ้มเสี่ยวหู่มาด้วยพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ตอบเฉิงกงกงอย่างไม่ต้องคิด “ให้นางรออยู่นอกตำหนัก” พลันกล่าวกับราชครูหม่าเชิงออกคำสั่งด้วยเสียงเข้มว่า

“หม่าหมิงเจ๋อเจ้าไม่อยู่เล่นกับเสี่ยวหู่ก่อน ไม่ได้เจอหน้าท่านนาน เดี๋ยวเสี่ยวหู่จำเจ้าไม่ได้”

ราชครูหนุ่มได้ฟังก็คิ้วกระตุก มุมปากยกยิ้ม ตอบด้วยเสียงเรียบ “กระหม่อมดูแลเสี่ยวหู่แทนฝ่าบาทเอง ฝ่าบาททรงสนทนากับเหยาเฟยนานๆได้เลยพะย่ะค่ะ”

เมื่อฮ่องเต้เสด็จถึงสวนด้านหน้าของตำหนักเหอเซิ่งก็ทอดพระเนตรเห็นเหยาเฟย พระสนมคนงามกำลังอุ้มเสี่ยวหู่อย่างแนบแน่น

“หม่อมฉันเหยาเฟยคารวะฝ่าบาทเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี”

“พระสนมไม่ต้องกล่าวยืดยาวขนาดนี้ เจิ้นไม่ถือ”

ฮ่องเต้ทำมือให้นางลุกขึ้น แล้วย่างพระบาทเข้าไปเพื่อรับเสี่ยวหู่จากมือนาง “เสี่ยวหู่ตัวหนัก เดี๋ยวเจิ้นอุ้มเอง เจ้าอุ้มเสี่ยวหู่มานาน คงเหนื่อยไม่น้อย กลับตำหนักไปพักผ่อนเถิด”

ฮ่องเต้รับเสี่ยวหู่แล้วกระชับเข้าอ้อมแขนอันแข็งแรง พลันหันตัวเดินกลับเข้าตำหนัก ปล่อยให้เหยาเฟยและนางกำนัลยืนนิ่งอย่างงุนงง

“โอ้ย ฉันอึดอัดนะ” “เหมียวๆๆ” เสี่ยวหู่แหกปากร้องพร้อมดิ้นจะลงจากอ้อมอกของฮ่องเต้

“เจ้าตัวดี เหม็นอีกแล้ว” ฮ่องเต้ไม่สนใจเสียงโวยวายของเสี่ยวหู่ แต่กลับยื่นเจ้าแมวน้อยส่งให้กับขันทีอัน

“เจ้าพาไปอาบน้ำที”

ราชครูหม่าเดินเข้ามา ยื่นมือเรียวงามไปลูบหัวเสี่ยวหู่

“ไม่เจอกันนานนะเสี่ยวหู่ กลิ่นหอมบนตัวเจ้าแรงทีเดียว”พูดจบพลางทำจมูกฟุดฟิด แล้วหันหน้าไปกล่าวกับฮ่องเต้

“กระหม่อมคิดว่าฝ่าบาทจะคุยกับเหยาเฟยนานกว่านี้”

“นี่ก็หลายประโยคแล้ว” สายตาเย็นชาของฮ่องเต้มองกลับไปยังราชครูหนุ่ม

“นึกไม่ถึงว่านางจะกล้าหาญมาถึงตำหนักเจิ้น”

“นางก็แค่อยากมาหาพระสวามีนาง ผิดตรงไหน” “เหมียวๆๆ” เสี่ยวหู่เถียงแทนเหยาเฟย ไม่ทันจะโต้แย้งจบก็ถูกขันทีอันอุ้มไปอาบน้ำ

“เสี่ยวหู่คุยเก่งมากกว่าเดิมนะพะย่ะค่ะ” สายตาเอ็นดูของราชครูมองตามเสี่ยวหู่ที่ถูกอุ้มออกไปข้างนอก

“เหมือนสตรีขี้บ่นไม่มีผิด” ฮ่องเต้เอ่ยพลางถอนหายใจ

“เจ้าช่วยเจิ้นสอดส่องด้วยละกัน ขนาดแมวของเจิ้นยังแปลกไปเลย”

“รับทราบ กระหม่อมขอลากลับก่อนพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ตอบรับด้วยสายตา มองตามหลังของราชครูไป ดวงตาหงส์หลุบต่ำ คิ้วขมวดราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง