EP.10 อยู่ต่อหรือพอแค่นี้

         เวลาเดียวกันพาทิศทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงด้วยความรู้สึกหงุดหงิด มีบางอย่างคอยรบกวนจิตใจของเขา สายตาที่ตัดพ้อและดวงหน้าหม่นเศร้าที่กลายเป็นเพื่อนสนิทของเดือนอ้ายในระยะหลังมานี้ทำให้เขาไม่อยากคิดถึง ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า เพราะทุกครั้งที่เห็น มักจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในความรู้สึก คงเป็นความคิดฝ่ายดีที่บอกให้เขาทำบางสิ่งที่ถูกต้องกว่าที่เป็นอยู่ ทว่าอีกใจยังค้าน และบอกกับเขาว่าเดือนอ้ายได้รับทุกอย่างที่หล่อนต้องการแล้ว และเขาจะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับหล่อนให้ต้องเดือดเนื้อร้อนใจอีก

         ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากตนเองเอาไว้เมื่อเผลอปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิด เขามักหวนคะนึงย้อนไปเมื่อหนึ่งปีก่อน รอยยิ้มอ่อนหวานสดใสของใครบางคนกระตุกใจของเขาเข้าอย่างจัง เขารู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูจนถลำใจพาตัวเข้าใกล้ชิด ครั้นตรวจสอบประวัติของหญิงสาวอย่างละเอียด จึงได้รู้ว่าหล่อนเหลือญาติเพียงคนเดียวคือน้องชาย ซึ่งเวลานี้ก็กลายเป็นนักโทษในเรือนจำแห่งหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้เขาอึ้งและตะขิดตะขวงใจไม่น้อย ทว่าความน่ารักของหล่อนกลับยึดเหนี่ยวเขาเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ในที่สุดก็ก้าวข้ามกฎเหล็กของตนเองคือไม่ยุ่งกับคนในปกครอง มองข้ามข้อด้อยและตำหนิใหญ่หลวงเกี่ยวกับน้องชายของหล่อนไปเสียชั่วคราว

         แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่ากลับเกิดขึ้น

         หล่อนท้อง ท้องยังไง...

         ความคิดเลื่อนลอยถูกฉุดรั้งไว้แค่นั้น ดึงเขาให้กลับมาเป็นพาทิศคนเดิมอีกครั้ง คนที่ไม่พร้อมจะเป็นพ่อและสามีของใครทั้งนั้น

         ชายหนุ่มเสยผมลวกๆ แล้วสลัดเสื้อคลุมออกจากร่าง เดินตรงไปหยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่แล้วกลับขึ้นเตียง บอกตัวเองว่าหลับให้สนิทเพื่อพรุ่งนี้จะได้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับใครบางคนแล้วเย็นชาให้ถึงที่สุด ถ้าหล่อนทนได้ก็ทนไป

         พาทิศล้มตัวลงนอน ปิดเปลือกตาลงอย่างที่สั่งกับตัวเอง ทว่ามันไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น เพราะเมื่อเปลือกตาปิดลง ภาพดวงหน้าเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำของเดือนอ้ายก็ผุดขึ้นมารบกวนจิตใจไม่หยุดหย่อน ทำให้เขาต้องลืมตาโพลงอีกครั้ง ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ผุดนั่ง นึกอยากเดินไปที่ห้องของหล่อน แล้วกระชากมาเขย่าให้สะใจ แล้วก็...ทำอย่างที่ควรทำ

         ไหนๆ ก็เป็นผัวเมียกันแล้ว หล่อนควรทำหน้าที่บนเตียงไม่ใช่หรือ...

         ไม่! อีกใจร้องค้าน เขาจะไม่แตะต้องหล่อนอีกเป็นอันขาด ที่ผ่านมาถือเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตแล้ว อย่าหาเรื่องปวดหัวให้ตัวเองอีกเลย

         คิดได้แบบนั้นก็ทิ้งตัวนอนอีกครั้ง กว่าจะหลับก็ล่วงเข้าวันใหม่

        

เดือนอ้ายแพ้ท้องหนักมากเมื่อเข้าเดือนที่สี่ หญิงสาวซูบผอมลงจนสาวใช้ต่างมองด้วยความเป็นห่วง ผู้หญิงตัวเล็กที่เข้ามาอยู่ในฐานะภรรยาของลูกชายเจ้าของบ้าน ในท้องมีทายาทตัวน้อย แต่กลับไม่ได้รับความเหลียวแลใดๆ ทั้งนั้นจากคนในครอบครัว เดือนอ้ายมักถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง และทุกครั้งพวกตนจะได้เห็นสีหน้าเหม่อลอยและหมองเศร้าของหญิงสาวเสมอ เป็นเช่นนั้นนับแต่วันแรกที่ย่างเท้าเข้ามาจนถึงวันนี้ และอาจจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป...

         “ไม่ยุบเลย” อรมองข้าวต้มปลาในชามกระเบื้องสีขาวที่หน่อยยกไปเสิร์ฟเดือนอ้าย

         “เฮ้อ” หน่อยถอนหายใจยาว พลางหันไปมองคนที่นั่งเหงาอยู่บนเก้าอี้ริมระเบียงด้วยสายตาสงสาร

         “น่าเป็นห่วงมาก หน้าเซ้าเศร้า ดวงตาไม่มีความสุขเลยสักนิด ตอนแรกๆ ก็พอมีน้ำมีนวล อยู่มาอยู่ไปดันผอมลงกว่าเก่า แถมยังแพ้ท้องหนักอีก” เปรยพลางส่ายหัว

         “คิดมากนั่นแหละ ไม่มีใครสนใจเลยสักคน คุณผู้ชายก็นานๆ กลับ คุณผู้หญิงก็ไม่ได้ให้ความรักความเอ็นดู ยิ่งคุณพริกนี่แล้วใหญ่ หน้ายังไม่อยากมองเลย”

         ไก่เปรยไปพร้อมกับมือที่ขยับเช็ดเคาน์เตอร์ทำอาหารไปพลาง

         “อาการแบบนี้เขาเรียกว่าตรอมใจ น่าเป็นห่วงนะ ฉันกลัวว่าจะแท้งเอา” อรเปรยออกมาเบาๆ สายตายังไม่คลาดจากร่างบอบบางแทบจะปลิว

         “คนท้องสามเดือนกว่าเหลือตัวแค่นี้ โธ่เอ๊ย ทำไมคุณๆ ถึงใจไม้ไส้ระกำกันนักนะ”

         หน่อยบ่นอุบ คนเรา ต่อให้ไม่ชอบใจกันแค่ไหน แต่ก็ควรมีแก่ใจถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันบ้าง ไม่ใช่ปล่อยปละละเลย ราวกับมีอยู่แต่ไร้ตัวตนในสายตาของเจ้านายทั้งสาม

         “โดยเฉพาะคุณพริก” ไก่ยื่นหน้าไปกระซิบกระซาบ “หลังๆ นี้มีข่าวกับสาวๆ ถี่มาก คุณอ้ายคงเห็นข่าวนั่นแหละ แต่พูดอะไรไม่ได้เลย”

         ขณะที่สามสาวกำลังกล่าวถึงเดือนอ้ายด้วยความสงสารอยู่นั้น คนถูกกล่าวถึงก็ถอนหายใจยาว มือเรียววางบนหน้าท้องที่ยื่นออกมาเพียงเล็กน้อยเลื่อนลูบไปมาเบาๆ

         ดวงหน้าที่เคยงดงามยามนี้ดูอ่อนโรยและซีดเซียว ต่างจากคนที่ควรจะสมบูรณ์เปล่งปลั่งเพราะกำลังเป็นแม่คน

         สิ่งเหล่านั้นอาจเป็นเพราะเดือนอ้ายกำลังคิดทบทวนทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาอย่างถี่ถ้วน ทั้งถามตนเองซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี อยู่ต่อหรือพอแค่นี้...