مشاركة

ตอนที่ 3 คู่หมาย

last update تاريخ النشر: 2025-04-15 16:51:58

หลายวันผ่านไป หลังจากรักษาอาการเจ็บป่วยจากการตกน้ำดีขึ้นมากแล้ว

ดรุณีน้อยในวัยแรกสาวกำลังนั่งสำรวจเครื่องใบหน้าที่งดงามของตน กระจกทองแดงบานเล็กในมืออีกข้างที่ถืออยู่สะท้อนความงดงามออกมา จนอดชื่นชมตนเองไม่ได้

คิ้วโก่งเรียวและริมฝีปากสีลูกท้อตามธรรมชาตินั้นดูเข้ากับใบหน้าที่อ่อนหวาน ดวงตาหงส์ที่เคยดูอ่อนหวานและใสซื่อ บัดนี้ดูต่างจากเดิมรวมไปราวกับคนละคน

ชุดกระโปรงสีอ่อนใกล้เคียงกับสีของริมฝีปาก ขับให้ผิวขาวเนียนดูเด่นขึ้นมา การแต่งกายในวันนี้นั้นเป็นไปตามปกติ แต่เสี่ยวชิงกลับรู้สึกว่าคุณหนูของตนเปลี่ยนไปและมีความมั่นใจมากขึ้น “วันนี้คุณหนูของบ่าวงามยิ่งนัก”

“นั่นสิ งามจริงๆ” ฉวนเร่อหลานชมร่างของตนเอง ในวัยยี่สิบสองที่ตนถูกสามีฆ่าได้กลับมาอยู่ในร่างของสาวน้อยวัยสิบเจ็ดเช่นนี้ก็น่ายินดียิ่งนัก

ย่างเข้าสิบแปดหนาวแต่ยังไม่ออกเรือน ดูไปแล้วก็เหมือนกันตนที่ตอนนั้นไม่ยอมใจอ่อนกับบุรุษหน้าไหน กว่าจะออกเรือนก็อายุสิบเก้าแล้ว

“จริงสิเสี่ยวชิง เหตุใดข้ายังไม่ได้ออกเรือน นี่ก็เลยวัยปักปิ่นมานานแล้ว หรือข้าไม่ยอมออกเรือน”

คำถามนั้นทำให้เสี่ยวชิงที่กำลังสางผมให้แก่นางหยุดมือลง แล้ววางหวีไม้ที่สลักลวดลายงามตาไว้พร้อมกับเล่าเรื่องนี้ออกมา

“คุณหนูอยากตบแต่ง แต่รองแม่ทัพหยางเอาแต่หาข้ออ้างในการเลื่อนงานแต่งงานมาสองปีแล้ว” เสี่ยวชิงรู้สึกเห็นใจคุณหนูฉวนเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้

“รองแม่ทัพหยาง...เจ้าหมายถึงหยางหมิงซาน บุตรชายท่านแม่ทัพหยางชิวเมิ่งอย่างนั้นหรือ”

“คุณหนูจำได้แล้ว ใช่เจ้าค่ะ คู่หมั้นของคุณหนูคือรองแม่ทัพหยาง” เสี่ยวชิงยิ้มออกมาด้วยความยินดี

ฉวนเร่อหลานนิ่งไป หนึ่งในคนที่เข้ามาเกี้ยวหลิวอี้เจินในตอนนั้นก็คือเขา คุณชายหยางผู้สุภาพและเงียบขรึมผู้นั้น บัดนี้เป็นถึงรองแม่ทัพแล้วและยังหมั้นหมายกับตนอีก

ตอนนั้นหากไม่ใช่ว่าถังฮ่าวอี้เข้ามาในชีวิตนาง บุรุษที่นางอาจจะเลือกก็คือหยางหมิงซานผู้นี้ เพราะเขาต่างจากบุรุษอื่นเช่นเดียวกันกับถังฮ่าวอี้

ถังฮ่าวอี้เกี้ยวผ่านจดหมาย ในขณะที่เขามาเกี้ยวนางโดยการส่งภาพวาดด้วยหมึกสีดำที่แฝงไปด้วยความหมายที่นางไม่เข้าใจ

และจดหมายของถังฮ่าวอี้ที่น่าสนใจและทำให้ใจเต้นแรงได้มากกว่า จึงไม่สนใจหยางหมิงซานแล้วเลือกบุรุษมากรักและโฉดชั่วมาเป็นสามี

แต่ถึงหยางหมิงซานจะดีชั่วอย่างไร หัวใจที่เจ็บช้ำจากอดีตสามีโฉดชั่วก็ทำให้หลิวอี้เจินในร่างของฉวนเร่อหลานไม่พึงใจที่จะแต่งงานกันบุรุษหน้าไหนทั้งสิ้น

ถังฮ่าวอี้ก็มีอนุถึงสามนางภายในสามปี ทั้งที่ตอนแรกก็แสดงออกถึงการรักมั่นใจเดียว ฉวนเซ่าฉือบิดาของตนในตอนนี้ก็มีอี๋เหนียง[1] ถึงหกนาง

ยังมีมู่ซือซือที่เพิ่งรับเข้ามา แล้วเรียกร้องอยากแต่งเข้าเรือนอีกคน ตั้งใจจะหยามภรรยาเอก และแสดงตัวว่าตนนั้นเป็นที่รักมากกว่าอนุผู้ใด ทำทุกอย่างด้วยเสน่ห์มารยาที่แสนเจ้าเล่ห์

แบบนี้แล้วจะให้นางไว้วางใจบุรุษอย่างรองแม่ทัพหยางและแต่งงานออกเรือนไปได้อย่างไร จะไม่ยอมเป็นภรรยาเอกที่ปล่อยให้สามีมีอนุจนต้องถูกรังแกอย่างชาติที่แล้วแน่

“ดี ให้เขาเลื่อนงานแต่งงานไปเรื่อยๆ ยกเลิกการหมั้นหมายไปเลยก็ดี ข้าจะขอเป็นสาวเทื้อ[2]ไม่ออกเรือนไปไหนเสียดีกว่า” คำพูดกับท่าทางเอาจริงเอาจังนั้นทำให้เสี่ยวชิงประหลาดใจ

ฉวนเร่อหลานรักปักใจต่อหยางหมิงซานตั้งแต่ยังไม่เข้าสู่วัยปักปิ่น ตอนที่ผู้ใหญ่จับให้หมั้นหมายกันเมื่อสองปีก่อน นางนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข ใบหน้างามฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส

เวลาที่ได้ยินผู้ใหญ่กล่าวถึงการเลื่อนงานแต่งงานเพราะหยางหมิงซานใช้ข้ออ้างเรื่องการเตรียมซ้อมรบ นางก็เอาแต่ร้องไห้ไม่กินไม่นอน แต่บัดนี้กลับบอกว่าไม่อยากออกเรือน หรือการตกน้ำจนหยุดหายใจไปชั่วขณะทำให้คุณหนูของตนฟั่นเฟือนไปแล้ว

“แต่ว่า...” เสี่ยวชิงคันปากอยากถามแต่ก็นิ่งเงียบไป

“ว่าอย่างไร แต่ว่าอะไรก็พูดออกมาให้หมด อย่ามัวเก็บไว้ให้ข้าคาใจ” ประโยคที่ดูเหมือนว่าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทำให้เสี่ยวชิงกล่าวถามตามตรง

“แต่ก่อนคุณหนูอยากออกเรือนกับคุณชายหยาง ทุกครั้งที่เขามาที่เรือนก็จะออกมาต้อนรับด้วยตนเองอยู่บ่อยครั้ง เหตุใดวันนี้จึงบอกว่าไม่อยากออกเรือน”

“เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปย่อมแสดงออกว่าไม่ได้เต็มใจหมั้นหมายกับข้า ในเมื่อไม่ได้มีใจต่อกันจะแต่งงานกันไปก็รังแต่จะทำให้ข้าทุกข์ทนจนตรอมใจ หากมีโอกาสข้าจะบอกให้เขาถอนหมั้น”

คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวชิงรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของฉวนเร่อหลาน เพิ่งสังเกตนางหลายส่วนก็พบว่าคุณหนูฉวนในยามนี้ไม่ใช่ดรุณีที่อ่อนแอ และมีใจเด็ดเดี่ยวต่างจากเดิม โดยเฉพาะแววตาที่ดูแข็งกร้าวอย่างคนที่ผ่านเรื่องราวมามาก

เมื่อเห็นว่าสาวใช้คนสนิทเงียบไป ฉวนเร่อหลานก็รู้สึกตัวจึงรีบพูดเสแสร้งไปอีกอย่าง

“แม้ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ข้าก็รู้สึกลึกๆ ว่าข้าโดนกระทำมามากพอแล้ว ทั้งมู่ซือซือที่รังแกและอยากมามีอำนาจในเรือน ทั้งบิดาที่เอาแต่เข้าข้างอนุ  แล้วยังคู่หมั้นที่เลื่อนงานแต่งงานครั้งแล้วครั้งเล่า”

ฉวนเร่อหลานหยุดพูดแล้วลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างแล้วทอดสายตาไปที่สวนหย่อมเล็กๆ ข้างห้องของตน ก่อนจะพูดประโยคที่เหลือออกมา

“เมื่อข้าข้ามพ้นความตายกลับมาได้ ก็ไม่อยากทนให้ใครมารังแก หรือเอารัดเอาเปรียบอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้ข้าจะต้องเข้มแข็งและจะไม่ทนอีกต่อไป”

เสี่ยวชิงเข้าใจความมุ่งมั่นของฉวนเร่อหลาน สิ่งที่นางถูกกระทำมาโดยตลอดคงถึงที่สุดแล้ว จึงได้แปรเปลี่ยนเป็นคนละคนเช่นนี้

“เห็นคุณหนูเข้มแข็งบ่าวก็วางใจ หากมีอะไรให้ช่วยทำคุณหนูอย่าได้รีรอที่จะบอกกล่าว บ่าวยินดีทำเพื่อคุณหนู” ความจงรักภักดีของเสี่ยวชิงที่มีต่อฉวนเร่อหลาน ทำให้นางอดคิดถึงไจ๋ซิ่วไม่ได้ สาวใช้ผู้จงรักต้องตายอย่างทรมานทั้งที่ไม่ได้มีความผิดอันใด

“แล้วเหตุใดข้ากับเขาถึงได้หมั้นหมายกัน”

“เพราะท่านแม่ทัพหยางแห่งอี้โจวอยากผูกไมตรีกับท่านเจ้าเมืองจินโจว หากเกี่ยวดองกันจะทำการอันใดก็ย่อมง่าย” สาวใช้ตอบไปตามซื่อ ก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อตนพูดเรื่องที่ไม่ควรก้าวก่ายออกไป แต่ฉวนเร่อหลานก็ไม่ได้ว่าอะไรนาง

“ถ้าจำไม่ผิด เขาเคยเกี้ยวคุณหนูจากเมืองที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ใช่หรือ คุณชายหยางผู้นั้นน่ะ” ฉวนเร่อหลานกล่าวถามเสียงเรียบ

ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อคิดถึงตอนที่เขาตามเกี้ยวหลิวอี้เจิน หรือจะพูดให้ถูกคือคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิว ตนในอดีต

“เจ้าค่ะ คุณหนูจากสกุลหลิวที่อยู่เมืองข้างๆ นางแต่งงานเข้าบ้านสกุลถัง แต่งงานกับบัณฑิตถัง ตอนนี้นาง...นางป่วยแล้วจากไปอย่างสงบเมื่อหลายวันก่อนนี้เอง สาวใช้ของนางก็ดื่มยาพิษตายตามนางไปด้วย” ฉวนเร่อหลานฟังแล้วก็อดเวทนาตัวเองในอดีตไม่ได้

จากไปอย่างสงบเช่นนั้นหรือที่คนพูดถึงกัน นางตรอมใจเพราะความมากรักของสามี แล้วถูกฆ่าอนุร้ายกาจกับสาวใช้ทรยศฆ่าตายอย่างทรมานต่อหน้าชายโฉดชั่วผู้นั้น จะไปอย่างสงบได้อย่างไรกัน

************************

[1] อี๋เหนียง เป็นคำเรียกอนุภรรยา

[2]  สาวเทื้อ หมายถึง สาวใหญ่ที่ยังไม่แต่งงาน/สาวแก่ทึนทึก

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 30 ตอนจบ

    ในตอนเช้าของวันหนึ่ง ฉวนเร่อหลานมีอาการไม่สู้ดีนัก ใบหน้าของนางซีดเซียวและกินอาหารไม่ลง กินสิ่งใดก็อาเจียนและคลื่นไส้ไปหมด ทำให้หยางหมิงซานไม่ได้ออกไปฝึกซ้อมทหารและปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ สองเจิ้งในการควบคุมดูแลการฝึกซ้อมแทนตน และอยู่ดูแลภรรยาไม่ห่างหมอเฉินผู้มีศักดิ์เป็นท่านลุงของฉวนเร่อหลาน ถูกเชิญให้มาตรวจดูอาการ ทันทีที่ตรวจชีพจรและสอบถามอาการต่างๆ เบื้องต้น รอยยิ้มก็พลันปรากฏขึ้นที่ใบหน้า ทำให้แม่ทัพหนุ่มอยากรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น“ท่านลุงเฉิน ไม่ทราบว่าข้าเป็นอะไรหรือ”“ยินดีด้วย เจ้าตั้งครรภ์อยู่ร่างกายจึงอ่อนแอ เป็นธรรมดา หลังจากนี้พักผ่อนให้เพียงพอ และอย่าสิ่งใดที่หักโหมให้มาก ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ หลังจากนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดี ดื่มยาบำรุง เท่านี้ก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงแล้ว”“ขอบคุณท่านหมอ” หยางหมิงซานกล่าว แล้วขยับไปนั่งกุมมือภรรยาที่นอนอยู่ ในขณะที่หมอเฉินกำลังเขียนใบสั่งยาาเอาไว้ให้ฉวนเร่อหลานเอามือกุมท้องของตน นางกำลังตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก ในที่สุดก็จะได้สัมผัสรสชาติของการเป็นแม่ ไม่คิดเลยว่าแต่งงานเพียงไม่กี่เดือน ตนก็จะมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแร

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 29 ฮูหยินหยาง

    ฉวนเร่อหลานสามารถจัดการเรื่องทุกอย่างในจวนได้อย่างไม่มีที่ติ คนรับใช้ที่ติดตามมาจากสกุลเดิมนั้นมีส่วนหนึ่ง มีคนของหยางหมิงซานส่วนหนึ่ง และได้ซื้อตัวเข้ามาอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งการคัดเลือกนั้นก็เป็นนางที่ทำหน้าที่ด้วยตนเอง เข็ดแล้วกับบ่าวที่คิดคดทรยศ อย่างสืออิน จะต้องหาผู้ที่ซื่อตรงและไว้ใจได้นอกจากนั้นงานบ้านงานเรือนก็เรียบร้อย และเป็นระเบียบ ตั้งกฎของจวนร่วมกันกับหยางหมิงซานผู้เป็นสามี มีความเคร่งครัดเพื่อป้องกันไม่ให้บ่าวในเรือน ทำผิด เพราะโทษที่จะได้รับนั้นเรียกได้ว่าค่อนข้าง หนักหนา“วันนี้นายหญิงลงมือทำอาหารด้วยตนเองอีกแล้ว เช่นนี้แม่ครัวก็สบายไปเลยนะสิเจ้าคะ” เสี่ยวชิงและเสี่ยวหลิงที่กำลังเป็นลูกมืออยู่ในครัว ต่างก็รู้สึก ว่านายหญิงของตน เอาใจสามีบ่อยไปแล้ว“สบายที่ไหนกันเล่า ข้าทำอาหารเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แม่ครัวก็ทำอีกตั้งหลายอย่าง”“แต่อย่างเดียวที่นายหญิงทำ ใช้เวลานานมากเลยนะเจ้าคะ กลับเข้าห้องเถิดเจ้าค่ะ ที่เหลือให้บ่าวทำต่อเอง บ่าวรู้ว่าคุณหนูจะใส่สิ่งใดลงไปบ้าง”“ใช่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง ให้พวกบ่าวช่วยทำต่อเถอะเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลิงเองก็ช่วยเสี่ยวชิงโน้มน้าวให้นายหญิงกลับออกไปพ

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 28 ฤกษ์งามยามดี

    หลังจากที่ผลัดการแต่งงานมาหลายครา ในที่สุด งานแต่งงานระหว่างแม่ทัพหยางคนลูกและบุตรีท่านเจ้าเมืองจินโจวก็เกิดขึ้น ตามฤกษ์ยามที่วางเอาไว้เจ้าสาวแสนสวยอยู่ในชุดสีแดงที่ปักด้วยลวดลายที่ประณีต ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ ทำให้ใบหน้าหวานดูสวยงามและโดดเด่น เครื่องประดับหัวที่หนักอึ้งทำให้ต้องนั่งหลังตรงเพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักเอนไปทางใดทางหนึ่ง“วันนี้คุณหนูของบ่าวงดงามที่สุด” เสี่ยวชิงพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตารื้นปริ่มอยู่เส้นขอบตาด้วยความ ปลื้มปีติ ที่คุณหนูของตนกำลังจะออกเรือน“พอได้แล้ว ข้าจะร้องตามเจ้าแล้ว” ฉวนเร่อหลานอมยิ้ม เกรงว่าน้ำตาจะไหลตามแล้วทำให้ใบหน้าเปรอะเปื้อน ทำให้เสี่ยวชิงรีบกะพริบตาไล่น้ำตาออกไป ไม่ให้ไหลออกมาเมื่อถึงฤกษ์ยามที่เหมาะสม ผ้าคลุมศีรษะของเจ้าสาวก็ถูกวางคลุมบนเครื่องประดับหัว ชายผ้าถูกปิดลงมาจนถึงใบหน้าสวยงามในวันมงคลเจ้าสาวถูกพาไปยังห้องโถงพิธีเพื่อทำตามขั้นตอนตามประเพณีหยางหมิงซานสวมชุดเจ้าบ่าวพิธีการเต็มยศสีแดง เดินทางมารับฉวนเร่อหลานเจ้าสาวของตนถึงที่บ้านเจ้าสาวตามธรรมเนียม จากนั้นจึงไปเคารพศาลบรรพชนของสกุลฉวน พร้อมกับให้หนังสื

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 27 ความจริง

    การมาถึงของนายอำเภอรูปงามทำให้หยางหมิงซานชักสีหน้าออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย และที่น่าโมโหคือฉวนเร่อหลานไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ ใบหน้าที่ดีใจที่เห็นบุรุษอื่นอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งทำให้หัวใจปวดร้าว“ข้าจะแนะนำท่านให้รู้จักกับพี่ยี่หาน” นางหันมาบอกก่อนที่บุรุษนามว่ายี่หานที่เรียกอย่างสนิทสนมนั้นจะเดินเข้ามาถึง‘พี่ยี่หาน’ นางเรียกบุรุษอื่นอย่างสนิทสนมเช่นนั้นได้อย่างไร“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”“อืม” นายอำเภอหนุ่มตอบ มองไปยังหยางหมิงซานยืดอกขึ้นเล็กน้อยอวดหุ่นกำยำราวกับจะข่มขวัญ“พี่ใหญ่ นี่คือรองแม่ทัพหยางหมิงซาน พี่หมิงซาน ผู้นี้คือพี่ชายของข้า ฉวนยี่หาน”บุรุษทั้งสองโค้งศีรษะให้แก่กัน แล้วเผยรอยยิ้มออกมาทั้งคู่ โดยเฉพาะบุรุษร่างกำยำที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าบึ้งตึง เมื่อรู้ว่าบุรุษเจ้าสำอางที่ตนเกือบไม่ชอบหน้าในตอนแรก แท้จริงคือพี่ชายของฉวนเร่อหลาน บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองจินโจว จึงยิ้มออกมา“ได้ยินว่านายอำเภอซีเหอ มีผลงานตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่คิดว่าจะเป็นคนกันเอง”“ข้าก็ได้ยินมาว่าท่านเป็นรองแม่ทัพตั้งแต่อายุยังน้อย และกำลังจะเป็นแม่ทัพประจำที่จินโจว ตอนนี้อยู่ระหว่างรอคำสั่งแต่งตั้ง น่านับถือย

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 26 ไหน้ำส้มแตก

    แปดเดือนผ่านไปในช่วงเหมันตฤดูที่เริ่มมีลมหนาวพัดผ่านมากระทบร่าง ขบวนรถม้าของนายอำเภอซีเหอ เขตเมืองซีเถาของแคว้นกู่ กำลังมุ่งหน้าเข้าไปยังเมืองจินโจวและตรงไปยังจวนของเจ้าเมืองที่ตั้งอยู่ตรงหน้าภายในรถม้าคือนายอำเภอหนุ่มวัยยี่สิบที่มีรูปร่างสันทัด รูปงาม และมีความฉลาดและเที่ยงธรรมจนเลื่อนขั้นได้ด้วยความสามารถ แต่ยังไม่ได้ออกเรือนเนื่องจากยังไม่พบสตรีที่ถูกใจเมื่อรถม้าไปถึงหน้าจวนสกุลฉวน ก็พบว่ามีรถม้าอีกคันมาจอดเช่นเดียวกับตน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจผู้ที่มาเยือน ลงจากรถม้าแล้วให้บ่าวที่ตามมาขนข้าวของเดินเข้าไปด้วยใบหน้าที่อิ่มเอมหยางหมิงซานลงมาจากรถม้า เห็นบุรุษหนุ่มเจ้าสำอางที่รูปงามเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มพร้อมกับข้าวของที่ดูเหมือนเป็นของกำนัล ก็มองด้วยความสงสัยเจิ้งจิ้งเหยาและเจิ้งจิ้งหยวนถือกล่องที่มัดด้วยผ้าแพรสีน้ำเงินคนละกล่อง เดินตามรองแม่ทัพหยางเข้าไปในจวนแล้วก็ต้องชะงักเท้าเมื่อหยางหมิงซานหยุดเดินแล้วถามทหารที่เฝ้ายามอยู่หน้าประตูวันนี้เป็นวันที่ฉวนเร่อหลานอายุครบสิบแปด ทุกปีจะมีเทียบเชิญส่งไปยังตระกูลใหญ่ไม่กี่ที่ เพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างสตรีวัยเดียวกัน เพราะเดิมฉวนเร่อห

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 25 ร่ำลา

    เมื่อรอจนถึงยามซวี[1] บุรุษหน้านิ่งที่คิดว่าจะมาหาก็ยังไม่ได้มาเยือนที่หน้าห้องฉวนเร่อหลานตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายเดินไปหาเสียเอง เพราะพรุ่งนี้เขาต้องนำทหารส่วนหนึ่งคุมรถม้าที่จะไปส่งสกุลเซียวออกนอกแคว้นกู่ และจะถือโอกาสกลับไปร่วมรบที่ชายแดนฝั่งตะวันออกเมื่อเดินพ้นจากเขตเรือนใหญ่กำลังจะเข้าสู่ทางเดินเรือนรับรอง ก็พบว่ารองแม่ทัพหนุ่มก็กำลังเดินมาหาตนเช่นกัน“คุณหนูรอง ท่านจะไปที่ใดยามวิกาลเช่นนี้” พูดแล้วก็หันไปรอบๆ เห็นทหารยามเดินผลัดเวรยามอยู่บริเวณนั้นก็ทำหน้าเคร่งขรึมจนพวกนั้นไม่ได้หันมามองยังพวกตน“ข้าจะ...ไปห้องพระ”“ห้องพระไม่ได้อยู่ในเรือนใหญ่หรอกหรือ” น้ำเสียงนั้นกล่าวถามอย่างรู้ทัน“เป็นเช่นนั้น... สงสัยว่าข้าคิดเรื่องอื่นอยู่จึงเดินเลยมาถึงตรงนี้” สิ้นประโยคที่กลบเกลื่อนความเขินอายนั้น ร่างอรชรก็หันหลังรีบเดินกลับไป ตอนแรกใจกล้าจะมาอวยพรให้คู่หมั้นหมายเดินทางอย่างปลอดภัย แต่พอเจอหน้าก็เขินอายจนทำตัวไม่ถูกเสียอย่างนั้น“ให้ข้าเดินไปส่งท่าน” ฝ่ามือขนาดใหญ่ผายเชิญให้นางเดินไปด้วยกัน ขณะที่เดินไปนั้นต่างคนก็ต่างอมยิ้มน้อยๆ จนมุมปากยกขึ้นอย่างเปิดเผย“พี่หมิงซานยังไม่นอนอีกหรือ พร

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 14 สาวใช้สกุลถัง

    เพียงไม่กี่เสี้ยวพริบตาที่หันไปมองสาวใช้สกุลถัง พอหันกลับมาอีกทีฉวนเร่อหลานก็เดินตรงไปยังร้านขายขนมเปี๊ยะที่อยู่ติดกับร้านขายหมั่นโถวมองดูสืออินที่ยืนถือตะกร้าใส่ผักรอหมั่นโถวที่กำลังห่อใส่ถุงกระดาษอยู่ก็หย่อนอะไรบางอย่างลงไปในตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น“คุณหนู ขนมเปี๊ยะของท่านได้แล้ว” เถ้าแก่ร้านขา

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 13 ไม่ชอบแล้ว

    ผ้าแพรสีม่วงอ่อนชั้นดีที่ถูกตัดเป็นชุดกระโปรงชั้นนอก ถูกนำมาสวมใส่บนร่างอรชรของฉวนเร่อหลานได้อย่างลงตัวผมยาวสลวยที่ถูกมัดส่วนบนเป็นมวยไว้บนศีรษะถูกปักด้วยปิ่นหยกสีขาวที่เรียบง่ายแต่บ่งบอกได้ถึงฐานะที่ไม่ขัดสน“คุณหนูจะออกไปจริงๆ หรือเจ้าคะ คราวนี้ไปเดินเที่ยวตลาดจริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ”“ทำไม เจ้ากลัวข

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 5 ร้อยเล่ห์

    ร่างอรชรนอนอยู่บนตั่งนอนในห้องนอนของตน ท่ามกลางสายตาที่ห่วงใยจากบิดาและมารดาที่นั่งเฝ้าอยู่ในห้อง“หลานหลานยังไม่หายดีแต่ก็ออกไปเดินแบบนั้นจึงเป็นลมหมดสติไป เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกฮูหยิน” เจ้าเมืองฉวนบอกแก่หลี่หงภรรยาเอกของตนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นร้อนใจกับอาการเจ็บป่วยของบุตรสาว“หมดสติหรือโดนกลั่นแกล

  • เกิดใหม่ชาตินี้เป็นดรุณีร้ายกาจ   ตอนที่ 4 แม่ดอกบัวขาว

    เมื่อร่างกายพร้อมแล้วฉวนเร่อหลานก็ไม่รีรอที่จะเอาคืนมู่ซือซือผู้ร้ายกาจเท่าที่ฟังจากเสี่ยวชิงเล่าแล้ว มู่ซือซือผู้นี้เดิมทีเป็นอี้จี[1] ที่บุรุษต่างหมายปอง นางติดตามฉวนเซ่าฉือมาจากต่างเมือง เดิมตกลงกันว่าจะรับไว้เป็นอนุคนที่เจ็ด แต่กลับเป็นที่หลงใหลมากกว่าอนุผู้ใดจนฉวนเซ่าฉือยินยอมจะจัดงานแต่งงาน

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status