ตอนที่ 50

ยามเซินแก่ๆ สู่ยามโหย่ว (ประมาณ 16.30 น.) ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง ทอดยาวสู่ถนนสายหลักเมืองหลวงต้าซิง

หลังจากมะลิเขินจนตัวบิดกับมุก ‘ของหวานรอบดึก’ ในโกดังเสบียง... วิญญาณตัวแม่สตรีทฟู้ดและอินฟลูเอนเซอร์สายรีวิวปี 2026 ก็เข้าสิงร่างทันควัน!

“ไม่ได้การค่ะคุณพี่!” มะลิเท้าสะเอว สองตาวาววับชี้นิ้วสั่งการกลางลานหน้าวัง “เสบียงแน่นเอี๊ยดสิบโกดังขนาดนี้ ขืนเก็บไว้เฉยๆ เนื้อก็แห้ง เครื่องเทศก็ชืดหมดสิคะ! ยุคนี้มันยุคสร้าง Personal Branding ค่ะคุณพี่! ลือกันนักใช่ไหมว่าฉันเป็นอนุตัวกาลกิณี... วันนี้ฉันจะเปลี่ยนคำด่าให้กลายเป็นเสียงเคี้ยวเนื้อแกะกร้วมๆ ให้ลั่นเมืองหลวงเลยคอยดู!”

เวินเชียนฟานยืนกอดอก มุมปากหยักยกยิ้มตามใจสุดชีวิต “ตามใจเจ้า... อยากทำสิ่งใด ข้าพร้อมหนุนหลังเจ้าทุกประการ”

“ทหารเกราะทองคำกับพ่อครัวร้อยแคว้นฟังทางนี้ค่ะ!” มะลิควักโทรโข่งมโน แหกปากสั่งการลั่นลาน “ตั้งรางเตาถ่านดินเผายาวขนานไปตามถนนหน้าวังร้อยเตาเดี๋ยวนี้! แล่เนื้อแกะแดนเหนือสองหมื่นตัว หมักเนยสด พริกหม่าล่า ฮวาเจียว และผงยี่หร่าให้เข้าเนื้อ เสียบไม้ยาวสิบห้านิ้วให้ไวเลยค่ะ! วันนี้เปิด ‘มหาเทศกาลเนื้อแกะย่างเสียบไม้หมื่นลี้ กินฟรีไม่อั้น ฉลองพระชายาเอกคืนถิ่น!’ แจกชาวเมืองทุกคนไม่อั้นจนกว่าพุงจะแตก!”

“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!”

ทหารเกราะทองคำและพ่อครัวร้อยแคว้นขานรับเสียงกึกก้องปานกองทัพออกรบ!

เพียงครึ่งชั่วยาม... ถนนสายหลักหน้าวังชินอ๋องพลันแปรสภาพกลายเป็น ‘ถนนคนเดินสายปิ้งย่างที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์สามภพ’! เตาถ่านยาวเหยียดร้อยเตาถูกจุดไฟแดงฉ่า กลิ่นถ่านไม้ผสานกลิ่นเนยสดและเครื่องเทศหม่าล่าเริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วทั้งพระนคร

ชาวเมืองต้าซิงที่ตอนแรกแอบซุบซิบนินทาว่าอนุซูเป็นตัวหายนะ บัดนี้พอได้กลิ่นเนื้อแกะย่างเนยลอยไปแตะจมูกถึงหัวกะไดบ้าน...

โครกคราก... จ๊อกกกกกกกก!

“ม... แม่เฒ่า! ข้าได้กลิ่นสวรรค์อันใดกัน!”

“กลิ่นเนื้อแกะย่าง! วังชินอ๋องแจกเนื้อแกะย่างฟรีไม่อั้น!”

“วิ่งสิโว้ยยยยยยย! ช้าหมดอดกินนะเฟ้ย!”

ชาวเมืองนับหมื่นชีวิตต่างพากันแห่กรูถือชามถือถาดมาต่อแถวยาวเหยียดเป็นกิโล! ขุนนางเฒ่าสามคนที่เพิ่งฟื้นจากอาการช็อกหมดสติคาลานพิธีเมื่อเช้า พอได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยผ่านหน้าต่างจวน ก็รีบถีบก้นบ่าวรับใช้ให้ออกไปต่อแถวแย่งชิงของกินกับชาวบ้านอย่างไม่คิดชีวิต!

ทุกคนที่ได้กัดเนื้อแกะย่างคำแรก... ผิวนอกกรอบเกรียมฉ่ำซอสหม่าล่า เนื้อในนุ่มชุ่มฉ่ำไขมันเนยละลายในปาก ถึงกับทรุดเข่าลงร้องไห้พรากๆ สรรเสริญพระชายาเอกดั่งเทพธิดาแห่งความอิ่มหนำลงมาโปรดปฐพี!

ณ หน้าเตาย่างใหญ่ VIP ลานหน้าวังชินอ๋อง

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาา!!

ควันสีขาวอมส้มส่งกลิ่นหอมฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นเป็นลำยักษ์ มะลิสวมผ้ากันเปื้อน สองมือถือแปรงจุ่มเนยสดผสมพริกหม่าล่าทาลงบนเนื้อแกะเสียบไม้นับร้อยไม้อย่างคล่องแคล่ว

ทว่า... ข้างเตาไฟ VIP นั้น ปรากฏร่างในชุดเกราะเทวะไหม้เกรียม กบาลล้านเลี่ยนเตียนโล่งควันฉุย!

‘ทูตสวรรค์ผู้คุมกฎแห่งเก้าชั้นฟ้า’ กำลังยืนสองขาหนีบแน่น น้ำลายสอไหลย้อยทะลักเป็นสายน้ำตก สองตาจ้องเขม็งมองเนื้อแกะย่างที่กำลังหยดไขมันลงบนเตาถ่านตาเป็นมัน!

“ท... ท่านอาจารย์เตาไฟขอรับ...” ทูตสวรรค์กลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! ลิ้นแตะริมฝีปากแห้งผาก “กลิ่นเนื้อสัตว์หมักผงทิพย์นี้... เหตุใดจึงทรมานวิญญาณเซียนถึงเพียงนี้ขอรับ ข้าขอชิมสักไม้... ไม่สิ สักห้าสิบไม้ได้หรือไม่ขอรับ!”

มะลิหรี่ตามองคนหัวมะนาว ยิ้มกริ่มมุมปากอย่างมีเลศนัย สวมวิญญาณหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการปี 2026 ทันที!

“อยากกินห้าสิบไม้ใช่ไหมคะพี่ชายหัวมะนาว?” มะลิเคาะพัดขนนกกับขอบเตาดัง เป๊าะ! “ของฟรีไม่มีในโลกค่ะ! เตาถ่านมันเริ่มร้อนไม่ทันใจลูกค้าแล้ว อยากเปิดโควตากินเนื้อแกะย่าง... เอา ‘ลมปราณเซียนเก้าสวรรค์’ ของพี่ชาย มาช่วยเป่าเร่งเตาถ่านให้ไฟคุสม่ำเสมอเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

“ได้เลยขอรับ! ข้าจะเร่งไฟให้แรงดั่งเพลิงสวรรค์เดี๋ยวนี้พะยะค่ะ!”

ทูตสวรรค์ไม่รอช้า สองมือสะบัดพัดขนนก รวบรวมลมปราณเซียนบริสุทธิ์เก้าชั้นฟ้า เป่าลมปราณเทวะลงสู่รางเตาถ่านดินเผาทันที!

ฟู่วววววววววววววววววว!!

ลมปราณเซียนแทรกซึมเข้าสู่ก้อนถ่านไม้ ก่อเกิด ‘นวัตกรรมเตาปิ้งย่างเทวะ’ ถ่านไม้คุแดงฉ่าไร้ควันดำ ความร้อนแผ่กระจายสม่ำเสมอระดับสวรรค์ชั้นฟ้า ส่งผลให้ไขมันเนื้อแกะหยดลงกระทบถ่านดัง ฉ่าาาาาาาาาา! กลิ่นหอมระเบิดฟุ้งกระจายรุนแรงขึ้นกว่าเดิมสิบเท่าตัว!

และข้างๆ เตานั้น...

“แง่มมมมมมมมมมมมมมม!”

‘เจ้าส้มยักษ์’ หรือพยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง นอนอ้าปากกว้างขนาดเท่าประตูบ้าน สองตาหลับพริ้มอย่างสบายอารมณ์ อาชูยืนบนบันไดลิง ใช้คีมเหล็กยักษ์กวาดเนื้อแกะย่างลงคอเจ้าส้มคำละยี่สิบไม้ดัง ง่ำๆๆ! หางเก้าเส้นของสัตว์เทพสะบัดพัดโบกเป็นจังหวะ ดูดซับควันเนื้อย่างที่กำลังลอยขึ้น แล้วผลักดันส่งลำควันให้พุ่งทะยานสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งปล่องควันโรงงานอุตสาหกรรม!

“กินเยอะๆ นะเจ้าส้ม เป่าควันขึ้นฟ้าไปเลยลูก อย่าให้ควันเข้าตาแม่!” มะลิหัวเราะร่า

“ฟี้... เหมียวววว~” เจ้าส้มครางออดอ้อน สะบัดหางพัดควันสุดแรงเกิด

เวินเชียนฟานขยับร่างสูงใหญ่เข้ามายืนประกบด้านหลังมะลิ มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาว บรรจงซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากมนของนางอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบทอดมองนางด้วยความรักใคร่หวานเชื่อม

มะลิเป่าเนื้อแกะย่างไม้อวบๆ ให้คลายร้อน แล้วหันกลับมายื่นจ่อริมฝีปากเขา “คุณพี่ขา อ้าปากค่ะ! เนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าฉ่ำๆ คำแรกของเตา VIP ประธานบริษัทต้องได้ชิมก่อนค่ะ!”

เวินเชียนฟานก้มลงงับเนื้อแกะย่างเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ กลิ่นเนื้อนุ่มละมุนและรสชาติเผ็ดชาแตกซ่านในโพรงปาก ชินอ๋องสบตานาง แววตาวาววับเปี่ยมล้นไปด้วยประกายเย้าหยอก ก่อนจะโน้มหน้ากระซิบชิดริมหูนางเสียงทุ้มพร่า

“เนื้อแกะรสเลิศสมคำร่ำลือ... แต่ ‘ของหวานรอบดึก’ ที่เจ้าสัญญาไว้ ข้ายังคงตั้งตารอยิ่งกว่าสิ่งใด ยอดดวงใจของข้า”

เปรี้ยง!

มะลิสะดุ้งวาบ แก้มเนียนเห่อร้อนแดงแจ๋เป็นลูกตำลึงสุกทันควัน! มะลิเอาศอกถุ้งเอวแกร่งของชินอ๋องไปทีหนึ่งแก้เขิน

“คุณพี่บ้า! คนเยอะแยะ พูดจาอะไรเนี่ยคะ! ไปช่วยอาชูป้อนเนื้อเจ้าส้มเลยไป๊!”

ชินอ๋องหลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างมีความสุข แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ทว่า... ในวินาทีอันแสนรื่นเริงนั้นเอง...

เหนือม่านเมฆาเก้าชั้นฟ้า ณ ตำหนักหยกสวรรค์ (แดนเซียนเบื้องบน)

ลำควันเนื้อแกะย่างเนยสดคลุกพริกหม่าล่าและผงยี่หร่า ที่ถูก ‘ลมปราณเซียนของทูตสวรรค์’ และ ‘แรงพัดหางเก้าเส้นของพยัคฆ์ทมิฬ’ ผลักดันหนุนส่ง... มันมิได้ลอยหายไปในอากาศ!

แต่มันกลับรวมตัวเป็นเสาควันเวทมนตร์ พุ่งทะลวงผ่านรอยแยกมิติที่ทูตสวรรค์เปิดทิ้งไว้เมื่อวาน... พุ่งดิ่งเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ตำหนักหยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างแม่นยำระดับ 4K!

วูบบบบบบบบบบบ!

กลุ่มควันสีขาวอมส้มอบอวลตลบไปทั่วท้องพระโรงหยกขาวอันศักดิ์สิทธิ์!

ณ ที่แห่งนั้น... เหล่ามหาเซียนชั้นสูงนับร้อยคนที่นั่งขัดสมาธิเข้าฌานลึก บำเพ็ญตบะตัดกิเลส ตัดรัก โลภ โกรธ หลง มานับหมื่นปี จู่ๆ รูจมูกเซียนพลันกระตุกกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

ฟุดฟิด... ฟุดฟิด!

“กลิ่น... กลิ่นอันใดกัน?!” มหาปราชญ์เคราขาวลืมตาโพลง จมูกสูดกลิ่นควันเข้าเต็มปอด

ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา... อาหารของเซียนบนสวรรค์มีเพียง ‘ลูกกลอนลมปราณรสขี้เถ้า’ กับ ‘น้ำค้างจืดชืด’! พวกเขาไม่เคยรู้จักรสชาติของเนื้อย่างไฟ ไม่เคยรู้จักความหอมมันของเนยสด ไม่เคยรู้จักความเผ็ดร้อนสะท้านวิญญาณของพริกหม่าล่าและยี่หร่า!

กลิ่นเนื้อแกะย่างเตาถ่านร้อนๆ พลันกระชากสติและตบะฌานหมื่นปีของเหล่าเซียนจนแตกกระจายดั่งกระจกตกกระทบหิน!

โครกคราก... จ๊อกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เสียงท้องร้องคำรามของเหล่ามหาเซียนนับร้อยดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านวิมานเซียน! เสียงดังสนั่นยิ่งกว่าฟ้าร้องกลางพายุ! น้ำลายสอไหลย้อยทะลักออกจากมุมปากมหาปราชญ์ หยดแหมะๆ เปรอะเปื้อนเคราขาวอันงามสง่าจนเปียกชุ่ม!

“อ๊ากกกกกก! ตบะฌานข้าแตกซ่านแล้ว!” “กลิ่นเนื้อย่างอันใดกัน เหตุใดจึงเย้ายวนจิตวิญญาณถึงเพียงนี้!” “ข้าหิวเหลือเกิน... ข้าทนกินลูกกลอนขี้เถ้ามาหมื่นปีเพื่อสิ่งใดกันนนนน!”

เหล่าเซียนนั่งตัวสั่นงันงก กลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! เอื๊อก! ระงมไปทั่วตำหนัก!

บนบัลลังก์หยกสูงสุด... ‘มหาเทพผู้ปกครองแดนเซียน’ ลืมตาโพลง พระหัตถ์ที่ถือคัมภีร์เทวะสั่นระริก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสูดกลิ่นควันเนื้อแกะย่างเนยสดเข้าไปเต็มปอด กระเพาะอาหารเทวะบิดเกร็งจนแทบสำลัก น้ำลายสอขึ้นมาเต็มกระพุ้งแก้มจนมหาเทพต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อกใหญ่! เพื่อรักษามาดผู้สูงส่ง!

“เงียบเดี๋ยวนี้!!” มหาเทพแผดสุรเสียงก้องสะท้านตำหนัก พยายามสะกดจิตใจอย่างหนักหน่วง “ผู้คุมกฎที่เจิ้นส่งลงไปสืบเรื่องไอปีศาจหายหัวไปไหน?! ไหนมันส่งนกกระเรียนมารายงานว่าแดนมนุษย์มีแต่มหาปราชญ์เตาไฟผู้บรรลุธรรม แล้วไฉนจึงมีกลิ่นเนื้อย่างล่อลวงวิญญาณลอยมารบกวนเบื้องบนเช่นนี้!”

เหล่าเซียนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครตอบได้

“เปิดกระจกส่องภพ!” มหาเทพตวาดสั่งการด้วยเพลิงพิโรธปนความหิว “เจิ้นจะดูด้วยตาตนเอง ว่าเบื้องล่างมันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้น!”

มหาเทพสะบัดแขนเสื้อ เบิก ‘กระจกส่องภพสะท้อนวิญญาณ’ ม้วนอากาศเปิดฉายภาพแดนมนุษย์เบื้องล่างกลางอากาศแบบ 4K Ultra HD ทันที!

วูบบบบบบบบบบ!

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของมหาเทพและเหล่าเซียนทั้งสภา...

มันมิใช่ภาพการบำเพ็ญตบะของมหาปราชญ์เตาไฟ... แต่มันคือภาพของ ‘ทูตสวรรค์ผู้คุมกฎแห่งเก้าชั้นฟ้า’!

ในสภาพกบาลล้านเลี่ยนเตียนโล่ง ดำมะเมื่อมควันฉุยดุจลูกมะนาวเผาไฟ กำลังนั่งยองๆ สองมือถือไม้เนื้อแกะย่างสิบไม้ แทะเนื้ออย่างตะกละตะกลาม ปากมันแผล็บ ซดน้ำมันงา น้ำตาไหลพรากด้วยความฟินระดับบรรลุธรรม พลางสะบัดพัดขนนกช่วยเป่าเตาถ่านให้สตรีร่างกลมพองอย่างประจบสอพลอ!

“อ้ามมมมม! อร่อยเหลือเกินขอรับท่านอาจารย์เตาไฟ! กรอบนอกนุ่มใน ฟินระดับสวรรค์ชั้นเก้าสิบเก้า!” เสียงของทูตสวรรค์ดังสะท้อนผ่านกระจกส่องภพอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!

กริบ...

ทั่วทั้งตำหนักหยกสวรรค์ตกอยู่ในความเงียบงันระดับเอกภพหยุดหมุน...

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เส้นเลือดที่ขมับสองข้างของมหาเทพปูดโปนเต้นตุบๆ ดั่งภูเขาไฟระเบิด! มหาเทพตบโต๊ะหยกสวรรค์พังทลายละเอียดเป็นผุยผง!

“ไอ้... ไอ้เซียนทรยศไร้ยางอายยยยยยยยยยยยยย!!”

มหาเทพแผดเสียงคำรามลั่นจนวิมานเซียนสั่นสะเทือนปานจะถล่มลงมา!

“เจิ้นส่งมันลงไปปราบไอปีศาจ... แต่มันกลับยอมหัวล้าน ไปนั่งแทะเนื้อแกะย่างตามตูดมนุษย์! ซ้ำยังส่งฎีกาเท็จมาหลอกลวงข้า!”

มหาเทพชี้พระหัตถ์ลงไปยังภาพเบื้องล่าง แววตาเปล่งประกายเพลิงพิโรธปนความริษยาในรสชาติเนื้อย่าง:

“ถ่ายทอดโองการสวรรค์! ระดม ‘กองทัพขุนพลอัสนีบาตแปดทิศ’! ยกทัพเรือรบเทวะทองคำหนึ่งร้อยลำ บุกดิ่งลงสู่เมืองต้าซิงเดี๋ยวนี้! ไปจับตัวไอ้เซียนทรยศหัวล้าน... ยึดกระทะทองคำ และลากตัวนังหญิงผู้ปรุงอาหารขึ้นมาลงทัณฑ์บนสวรรค์ (และบังคับให้มันย่างเนื้อแกะให้เจิ้นกิน) เดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยย!!”

“น้อมรับบัญชาสวรรค์พะยะค่ะ!!”