ตอนที่ 51

ยามโหย่วแก่ๆ (ประมาณ 17.45 น.) ณ ลานกว้างหน้าวังชินอ๋อง เมืองหลวงต้าซิง

ครืนนนนนนนนนน!! เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

สุรเสียงกึกก้องกัมปนาทสะท้านฟ้าดินดังกดทับลงมาจากเก้าชั้นฟ้า!

น่านฟ้าเหนือมหานครต้าซิงที่เคยปลอดโปร่ง พลันมืดมิดลงดั่งเวลาราตรีกาลมาเยือนก่อนเวลา เมฆาสีม่วงคล้ำปนทองคำม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นพายุหมุนขนาดมหึมาบดบังแสงสุริยันจนดับมืด อัสนีบาตสายฟ้าสีม่วงทองคำแท้ฟาดเปรี้ยงปร้างลงบนยอดหอคอยกำแพงเมืองหลวงจนเศษศิลาแลงแตกกระจายร่วงกราว!

มวลเมฆาดำทมิฬแหวกแยกออกเป็นสองฝั่ง...

เผยให้เห็น ‘กองทัพเรือรบเทวะทองคำหนึ่งร้อยลำ’ ลอยตระหง่านลดหลั่นกันลงมาเป็นรูปขบวนปิดล้อมฟ้าดิน! เรือรบแต่ละลำสร้างจากศิลาหยกเทวะและทองคำโบราณ แผ่รังสีพลังกดดันศักดิ์สิทธิ์ระดับสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากดทับลงมาจนพื้นดินเมืองหลวงสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหว!

บนหัวเรือรบลำมหึมาใจกลางทัพ... ปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเกราะเทวะสีครามเข้มของ ‘ขุนพลอัสนีบาตแปดทิศ’ แผ่รังสีสังหารระดับแม่ทัพสวรรค์ขั้นสูงสุด สองมือคลี่ม้วนโองการสวรรค์สีทองคำ ตวาดสุรเสียงก้องกังวานสะท้านวิญญาณคนทั้งเมือง!

“มดปลวกในแดนมนุษย์จงสดับ!”

เสียงตวาดดังก้องสะท้านแก้วหูจนชาวบ้านนับหมื่นที่กำลังถือจานเนื้อแกะย่างทรุดเข่าลงกุมขมับ ร้องระงมด้วยความหวาดผวา!

“นังหญิงแพศยาผู้ปรุงอาหารล่อลวงเซียน! เจ้าบังอาจปล่อยไอควันเนื้อสัตว์และเพลิงนรกขึ้นไปทำลายฌานตบะหมื่นปีแห่งแดนเซียนเบื้องบน ซ้ำยังล่อลวงผู้คุมกฎให้กลายเป็นกบฏทรยศ!”

ขุนพลอัสนีบาตตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมลงมายังลานหน้าวัง:

“จงคุกเข่า มอบ ‘กระทะทองคำ’ และยอมจำนนต่อทัณฑ์สวรรค์สลายวิญญาณเสียโดยดี มิฉะนั้น... ข้าจะสั่งถล่มเมืองต้าซิงให้กลายเป็นทะเลเพลิงเดี๋ยวนี้!”

ทว่า... ณ หน้าเตาปิ้งย่าง VIP ลานหน้าวังชินอ๋อง

ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนขี้เถ้าถ่านฟุ้งกระจาย หยดน้ำฝนเม็ดแรกเริ่มหยดลงกระทบตะแกรงเหล็กร้อนๆ ดัง ฉ่า!

มะลิที่กำลังถือแปรงจุ่มเนยสดค้างอยู่... ค่อยๆ ลดแปรงลงช้าๆ

ใบหน้าน่ารักที่เคยยิ้มแป้น บัดนี้คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปมแน่น! ดวงตากลมโตลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงแห่งความหงุดหงิดระดับทะลุจุดเดือด!

มะลิสะบัดผ้ากันเปื้อน สองมือเท้าสะเอว แหงนหน้าขึ้นไปมองเรือรบเทวะหนึ่งร้อยลำบนฟ้า แล้วแหกปากด่าสวนขึ้นไปด้วยความดังระดับร้อยยี่สิบเดซิเบล!

“พี่ชายบนฟ้านั่นใครคะ! ว่างมากเหรอคะ!”

กริบ...

เสียงตะโกนของมะลิดังแหวกม่านพายุจนทหารสวรรค์บนเรือรบสะดุ้งโหยง!

“ดูตาม้าตาเรือบ้างสิคะ! คนเขากำลังตั้งเตาปิ้งย่างเนื้อแกะแจกชาวบ้านอยู่แท้ๆ ปล่อยเมฆฝนดำปี๋มาบังแดดทำไมห๊ะ!” มะลิชี้หน้าขุนพลอัสนีบาตตรงๆ “ลมพัดขี้เถ้าปลิวลงจานเนื้อแกะหมดแล้วเนี่ย! ถ้าฝนตกลงมาเตาถ่านร้อยเตาของฉันดับ ใครจะรับผิดชอบค่าเสียหาย! อยากกินก็ร่อนเรือลงมาต่อคิวข้างล่าง อย่ามาลอยลำทำตัวเป็นเจ้าถิ่นเกะกะขวางฟ้าแถวนี้!”

ขุนพลอัสนีบาตแปดทิศ: “...!!”

แม่ทัพสวรรค์ผู้สูงส่งถึงกับตาถลน กรามค้าง อ้าปากค้างจนแทบหลุด!

‘น... นังมดปลวกนี่! กองทัพสวรรค์ร้อยลำยกพลลงมาประหาร... แต่นางกลับเป็นห่วงเตาถ่านดับงั้นรึ?!’

“สามหาววววววววววววว!!”

ขุนพลอัสนีบาตแผดเสียงคำรามลั่นฟ้าด้วยความเดือดดาลขั้นสูงสุด!

“เปิดค่ายกลทัณฑ์สวรรค์สลายวิญญาณ!! สังหารนังมดปลวกนี่ให้สิ้นซาก!!”

ครืนนนนนนนนนนนน!! วูบบบบบบบบ!

เรือรบเทวะทั้งหนึ่งร้อยลำเปล่งประกายแสงสีทองคำเจิดจ้า ม่านพลังค่ายกลศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์ชั้นฟ้าสูงสุด แผ่ขยายออกเป็นรูปตาข่ายฟ้าดิน แรงกดดันเทวะอันบริสุทธิ์และหนักหน่วงดุจมหาบรรพตสิบล้านลูก ทับถมลงมายังลานหน้าวังชินอ๋องทันที!

เปรี๊ยะ! โครมมมมม!

พื้นหินศิลาแลงหนาสองคืบแตกร้าวละเอียดเป็นแนวยาว ทหารเกราะทองคำและชาวบ้านนับร้อยคนถึงกับเข่าทรุด กระอักลมหายใจติดขัด!

“ท... ท่านอาจารย์เตาไฟ!”

ทูตสวรรค์หัวล้านควันฉุยที่ยืนอยู่ข้างเตา รีบสะบัดพัดขนนกขึ้นต้านรับแรงกดดัน “ข้าจะช่วยต้านม่านพลังให้ขอรับ... อั่ก!”

ทว่า แรงกดดันของค่ายกลร้อยเรือรบเทวะรุนแรงเกินไป! ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ซัดเปรี้ยงเข้าใส่ร่างของทูตสวรรค์หัวล้าน จนร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกโคนเสาหินวังชินอ๋องดัง โครม! สลบเหมือดคาที่!

และหลังต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปสิบก้าว...

“เชี่ยแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววว!!”

ร่างทิพย์ของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่แอบเกาะกิ่งไม้ดูอยู่ ถึงกับขนหัวลุกชันชี้ฟ้าจนหมวกยมทูตกระเด็นหลุด!

(กฎสวรรค์ของจริงจาก สวรรค์ชั้นฟ้าชั้นสูงสุด โว้ยยยยยยยยยย! ขืนมะลิโดนค่ายกลเทวะสลายวิญญาณตรงนี้ นางขิตรอบสอง... ข้าโดนท่านพญายมถลกหนังต้มในกระทะทองแดงแปดแสนล้านปีแน่ๆ! ยอมไม่ได้เด็ดขาดดดดด!)

ด้วยความลนลานกลัวตายขั้นสุดยอด ยมทูตหมายเลข 7 กระชาก ‘พัดเวทมนตร์นรก’ ออกมา ร่ายมหาเวทบิดเบือนมิติสุดแรงเกิด!

“พายุหมุนนรกกลับทิศ... จงดูดกลืนสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ลงดินเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยยยยย!!”

ฟิ้วววววววววววววววววว!!

กระแสลมนรกสีทองแดงพุ่งทะยานออกจากปลายพัด หมายจะเบี่ยงทิศทางสายฟ้าเหมือนที่เคยทำตอนทอดปาท่องโก๋...

ทว่า... ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!

เปรี๊ยะ... เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

พลังของกฎสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแห่งชั้นสูงสุด บริสุทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ และอยู่เหนือเขตอำนาจของมิตินรกภูมิ!

คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวทองฟาดเปรี้ยงเข้าใส่กระแสลมนรกจนแตกกระจายดั่งเศษแก้ว! ก่อนที่ลำแสงทัณฑ์สวรรค์จะทะลวงฟาดลงบน ‘พัดเวทมนตร์นรก’ เข้าอย่างจัง!

เป๊าะ!!

พัดเวทมนตร์คู่ชีพของยมทูต... หักสะบั้นออกเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตา!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!!”

ยมทูตหมายเลข 7 กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว แรงสะท้อนของกฎสวรรค์กระแทกเข้าสู่วิญญาณจนยมทูตกระอัก ‘เลือดวิญญาณ’ สีม่วงเข้มออกมาคำโต! ร่างทิพย์โปร่งแสงเริ่มแตกร้าวและจางลงอย่างรวดเร็ว!

(พัดหักแล้ววววว! กฎสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เกินไป... พลังนรกใช้ไม่ได้ผล! ขืนข้าอยู่อีกวิเดียว วิญญาณข้าแตกดับแน่!)

วูบบบบบบบบ!

ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด แรงสะท้อนของมิติได้ดูดร่างทิพย์ของยมทูตหมายเลข 7 วาร์ปหนีเตลิดกลับสู่มิตินรกเพื่อรักษาชีวิตในเสี้ยววินาที!

และในวินาทีนั้นเอง...

ประกายแสงสีทองแดงที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันและ ‘พรดวงแข็ง’ รอบตัวมะลิ... พลันดับวูบลงอย่างสมบูรณ์!

ณ หน้าเตาปิ้งย่าง VIP

บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก...

กลิ่นอายความตายอันแท้จริงที่ปราศจากตัวช่วย ปราศจากแต้มบุญ และปราศจากยมทูตคอยปัดเป่า พุ่งเข้าปะทะร่างของมะลิเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทะลุมิติมา!

มะลิชะงักกึก ลมหายใจสะดุด ร่างกายแข็งทื่อ สัญชาตญาณสิ่งมีชีวิตกรีดร้องเตือนภัยว่า... นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป!

บนหัวเรือรบหลัก ขุนพลอัสนีบาตแปดทิศเห็นมะลิยืนโดดเดี่ยวไร้เกราะกำบัง จึงแสยะยิ้มอำมหิต สองมือรวบรวมสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า หลอมรวมเป็น ‘หอกอัสนีบาตสังหารเทวะ’ ขนาดยักษ์เท่าลำต้นตาล ประกายสายฟ้าสีม่วงทองคำหมุนวนหวีดร้องแหลมสูงเสียดแก้วหู!

“ตายเสียเถิด นังมดปลวก!!”

ฟิ้วววววววววววววววววววววววววววววววว—!

หอกอัสนีบาตยักษ์ถูกขว้างดิ่งลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วแสง! แหวกอากาศจนเกิดสุญญากาศ พุ่งตรงดิ่งเข้าสู่กลางแสกหน้าของมะลิในระยะไม่ถึงสิบก้าว!

ความเร็วระดับที่สายตามนุษย์ไม่อาจกะพริบ... มะลิตาเบิกกว้าง ขยับขาหนีไม่ทันแม้แต่เสี้ยวเซนติเมตร!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง!

ฟึ่บ!!

เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมดำขลิบทองคำ พุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ามาขวางหน้ามะลิไว้ในพริบตาเดียว!

‘เวินเชียนฟาน’ ไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว!

ชินอ๋องชัก ‘กระบี่มัจจุราช’ ออกจากฝัก ระเบิดลมปราณเหมันต์ทมิฬขั้นสูงสุดเท่าที่ชีวิตเคยมีมา สุรเสียงคำรามลั่นปานพญามังกรคลั่ง!

“กำแพงเหมันต์ทมิฬสะท้านภพ!!”

ครืนนนนนนนนนนนนนน!!

ปราการน้ำแข็งสีดำมะเมื่อมขนาดมหึมาหนาสามวา ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าชินอ๋อง ปะทะเข้ากับหอกอัสนีบาตเทวะตรงๆ!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านแผ่นดินสองมหาทวีป! คลื่นกระแทกอัดระเบิดพื้นศิลาแลงแตกลอยละลิ่ว!

ทว่า... อานุภาพของหอกทัณฑ์สวรรค์จาก สวรรค์ชั้นฟ้าชั้นสูงสุด รุนแรงเกินกว่าเนื้อหนังและลมปราณมนุษย์จะต้านทานได้ไหว!

เพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

กำแพงน้ำแข็งทมิฬแตกกระจายเป็นผุยผง! คลื่นสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีม่วงทองคำทะลวงฟาดเปรี้ยงเข้าใส่แผ่นเกราะอกของเวินเชียนฟานเต็มเหนี่ยว!

อั่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

แรงปะทะมหาศาลซัดกระแทกจนเวินเชียนฟานกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต!

พรวดดดดดดดดดดดดด!!

ละอองโลหิตสีแดงชาดร้อนผ่าว สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อเกราะสีดำ... และหยาดเลือดอุ่นๆ ส่วนหนึ่ง สาดกระเซ็นเปรอะลงบนพวงแก้มเนียนและหลังมือของมะลิที่ยืนอยู่ข้างหลัง!

เสื้อเกราะศึกศิลาทมิฬของชินอ๋องแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม ควันสายฟ้าไหม้เกรียมลอยกรุ่นออกมาจากร่าง สองแขนที่กุมกระบี่สั่นระริก เส้นเลือดปูดโปนแทบแตก...

ทว่า...

สองขาแกร่งของพญามัจจุราชแห่งต้าซิง ยังคงปักหลักมั่นดั่งเสาหินค้ำฟ้า!

เขาไม่ยอมถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว... และไม่ยอมคุกเข่าลงต่อหน้าทัพสวรรค์แม้แต่นิ้วเดียว!

เวินเชียนฟานกัดฟันแน่นจนเลือดซึมตามไรฟัน ค่อยๆ หันใบหน้าคมคายที่เปรอะคราบเลือดกลับมามองมะลิ แววตาคมกริบที่เคยมืดมน บัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่ ความทะนุถนอม และความหวงแหนสุดขั้วหัวใจ

ชินอ๋องยกมือหนาที่สั่นเทาขึ้นเบาๆ สุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยปลอบโยนนางท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำราม:

“อย่ากลัว... ตราบใดที่ลมหายใจของข้ายังไม่สิ้น... จะไม่มีผู้ใดแตะต้องเจ้าได้ ยอดดวงใจของข้า”

เปรี้ยง!

บนเรือรบเทวะ ขุนพลอัสนีบาตแสยะยิ้มเย้ยหยัน เงื้อหอกสายฟ้าเล่มที่สองขึ้นมา:

“พญามัจจุราชแห่งแดนมนุษย์รึ? ช่างโง่เขลานัก! คิดว่าเนื้อหนังมนุษย์ของเจ้าจะต้านทัณฑ์สวรรค์ได้กี่ครา! หอกเล่มต่อไปนี้... จงตายตกไปพร้อมกันเสียเถิด!”

ณ วินาทีนั้นเอง...

เวลาในโลกของมะลิพลันหยุดหมุน...

มะลิยืนนิ่งค้าง... ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกยกขึ้นแตะคราบเลือดอุ่นๆ บนแก้มของตนเอง...

เลือดของเวินเชียนฟาน...

บุรุษผู้สูงส่งเหนือคนนับหมื่น บุรุษผู้ยอมถอดเสื้อเกราะมานั่งแกะกุ้งมังกรให้ บุรุษที่ยอมตามใจนางทุกอย่าง ปอกผลไม้ให้กิน คอยซับเหงื่อให้ และยอมทิ้งทิฐิทุกประการเพียงเพื่อให้นางมีความสุข...

บัดนี้... เขากำลังยืนกระอักเลือด หลั่งโลหิต และเอาชีวิตเข้าแลกเพียงเพื่อเป็นโล่กำบังเศษสายฟ้าให้แก่นาง!

ความหวาดกลัวในจิตใจของสาวปี 2026... พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นในเสี้ยววินาที!

เหลือเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวที่บีบคั้นหัวใจ... และเพลิงโทสะอันบ้าคลั่งที่ปะทุเดือดท่วมอก!

(กล้าดียังไง...)

(พวกมึงกล้าดียังไง... มาทำร้ายสามีของกู๊วววววววววววววววววววว!!)

เปรี๊ยะ... ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

หัวใจของมะลิเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึกสะท้านเอกภพ! สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บบริสุทธิ์ที่หลับใหลอยู่ในกาย พลันตื่นรู้และระเบิดปะทุเดือดตามอารมณ์ความรู้สึกขั้นสูงสุด!

วูบบบบบบบบบบบบบบบ! ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ดวงตากลมโตของมะลิแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีทองคำสุกปลั่งเจิดจ้าดั่งดวงสุริยัน! รังสีมังกรทองโบราณระเบิดพวยพุ่งออกจากร่างของนาง พุ่งทะยานสูงเสียดฟ้า ฉีกกระชากค่ายกลทัณฑ์สวรรค์ของเรือรบร้อยลำจนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!

หมับ!!

มะลิเอื้อมมือไปคว้าด้าม ‘กระทะทองคำมังกรแท้’ ที่วางอยู่ข้างเตาขึ้นมาแน่นหนา!

ประกายแสงมังกรทองจากตัวนางไหลทะลักเข้าสู่ผิวกระทะทองคำ จนลวดลายมังกรขดรอบขอบกระทะส่งเสียงกู่ร้องคำรามก้องสะท้านฟ้าดิน!

มะลิก้าวเท้าไปข้างหน้า ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เคียงข้างชินอ๋อง แววตาสีทองคำดุดัน อำมหิต และพร้อมจะล้างผลาญทุกสรรพสิ่ง ตวัดสายตาจ้องเขม็งขึ้นไปยังกองทัพสวรรค์บนฟ้า!

มะลิชี้นิ้วที่เปื้อนเลือดขึ้นฟ้า แผดเสียงคำรามลั่นเมืองหลวงต้าซิงด้วยเพลิงโทสะระดับล้างสามภพ!

“กล้าดียังไงมาทำร้ายสามีของฉัน... กองทัพสวรรค์หน้าไหน วันนี้ฉันจะเอาขอบกระทะฟาดกบาลพวกแกให้แตกยับคาท้องฟ้าเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยยยยยยยยย!!”

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!