ตอนที่ 58

ยามดึก (ประมาณ 22.00 น.) ณ ลานหินหยกกว้างใหญ่ หน้าประตูสวรรค์ทิศใต้

ซู้ดดดดดดดดดดด! หนึบ... หนับ... กรุบ!

เสียงดูดชานมไข่มุกและเสียงเคี้ยวเม็ดแป้งมันสำปะหลังหมักน้ำตาลแดงยังคงดังกึกก้องระงมไปทั่วแปดทิศราวกับฝูงจักจั่นประสานเสียง!

บนเก้าอี้ไม้แกะสลักข้างเคาน์เตอร์หีบสมบัติทองคำ... ‘เวินเชียนฟาน’ ยังคงนั่งตระหง่านกอดรัดเอวคอดของ ‘มะลิ’ ไว้บนตักกว้างแน่นหนาประหนึ่งหล่อติดเป็นเนื้อเดียวกัน มะลินั่งแกว่งขาสบายใจเฉิบ สองมือนับ ‘ไข่มุกเซียนวารี’ และ ‘ศิลาปราณหยกหมื่นปี’ ที่ล้นทะลักหีบใบที่สิบห้า พลางยิ้มแป้นฟันขาวจนแก้มแทบแตก

ทว่า ในวินาทีอันแสนสงบสุขและรวยล้นฟ้านั้นเอง...

กุกกัก... กุกกัก...

มีแรงกระตุกเบาๆ ดึงชายกระโปรงฮั่นฝูสีชมพูของมะลิจากใต้ผ้าคลุมโต๊ะเคาน์เตอร์!

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

มะลิขมวดคิ้วมุ่น นึกว่าเจ้าส้มยักษ์แอบเลื้อยหางมาขอเศษเนื้อย่าง นางจึงค่อยๆ ก้มหน้าชะโงกลงไปมองลอดใต้ผ้าคลุมโต๊ะเคาน์เตอร์หยก...

และแล้ว... ดวงตากลมโตของมะลิก็สบประสานเข้ากับ...

ใบหน้าขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษไหว้เจ้าที่มี ‘ผ้าก๊อซพันแผลสีขาวรอบกบาล’ สวมหมวกฟางใบเก่าปอนๆ และในมือซีดเซียวข้างขวา กำลังถือ ‘พัดเวทมนตร์นรกที่แปะดามด้วยเทปกาวสีเงินวาววับ’!

กริบ...

มะลิตาค้าง ปากอ้าหวอ สัญญาณสมอง 5G เกิดการช็อตฟีลระดับมหาประลัยกัลป์!

(ช... เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!) มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนเซลล์สมองแทบระเบิด (ยมทูตหมายเลข 7! มึงยังไม่ตายเรอะ?! แถมปีนบันไดสวรรค์ขึ้นมามุดหัวอยู่ใต้โต๊ะกูเนี่ยนะ!)

ยมทูตหมายเลข 7 ส่งกระแสจิตลอดไรฟัน กัดฟันกรอดจนกรามสั่นสะท้าน:

(นังหนูมะลิ! ข้าอุตส่าห์ยอมพัดหัก หนีตายกลับไปนอนซดยาต้มในนรก... แต่นี่เจ้าดันปีนขึ้นมาตั้งเตาหมูกระทะบนหัวมหาเทพเนี่ยนะโว้ยยยย! ขืนปล่อยเจ้าไว้คนเดียว เจ้ามิเผลอหลุดปากแฉว่ามาจากปี 2026 จนโดนสภาเซียนถลกวิญญาณเรอะ! ข้าเลยต้องลอบขึ้นมาเป็นหน่วยลบพิรุธให้เจ้านี่ไง!)

(แล้วสภาพหัวมัมมี่ดามเทปกาวนั่นมันคืออะไรคะคุณพี่ยมทูต!) มะลิส่งกระแสจิตสวนกลับไปทันควัน (ขึ้นมาแบบนี้ขืนเซียนจับได้ โดนเผาเป็นผงรอบสองแน่!)

(อย่าเพิ่งมาบ่นเรื่องแฟชั่นข้า! ระวังตัวไว้ให้ดี สภาเซียนจ้องจับผิดเจ้าตาเป็นมัน!)

“ซูเหมย... มีสิ่งใดผิดปกติรึ?”

เปรี๊ยะ!

สุรเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของเวินเชียนฟานดังขึ้นข้างหู! ชินอ๋องสัมผัสได้ถึงคลื่นไอประหลาดใต้โต๊ะ มือหนาอีกข้างดันกระบี่มัจจุราชออกจากฝักทันควัน แผ่รังสีจิตสังหารเหมันต์ทมิฬเสียดแทงทะลุผ้าคลุมโต๊ะลงไปทันที!

ยมทูตใต้โต๊ะสะดุ้งเฮือก ขนหัวลุกชันชี้ฟ้า รีบยกมือขึ้นกุมประสานทำท่าคารวะ ส่งกระแสจิตประจบสอพลอผ่านเนื้อผ้า:

“ข... ข้าน้อยเป็นเพียงเซียนฝึกหัดกิ๊กก๊อกขอรับท่านอ๋อง! ข้าน้อยเป็นแฟนคลับมรรคาเตาไฟของพระชายา แอบมุดมาเก็บกวาดเศษขี้เถ้าใต้เคาน์เตอร์ขอรับ! อย่าฟันกบาลข้าเลยนะขอรับ!”

มะลิสะดุ้งตัวโยน รีบเอามือตะปบแขนแกร่งของสามีไว้แน่น “คุณพี่ขา! ใจเย็นๆ ค่ะ! ไม่มีอะไรค่ะ แค่เซียนฝึกหัดตัวเล็กๆ มาช่วยเก็บกวาดเฉยๆ ค่ะ อย่าเพิ่งชักดาบ เดี๋ยวลูกค้าตกใจหนีหมด!”

เวินเชียนฟานปรายตามองลอดใต้โต๊ะ แววตาคมกริบประดุจพญาอินทรีหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงเซียนฝึกหัดหน้าซีดที่สวมหมวกฟางและบาดเจ็บ ชินอ๋องจึงยอมลดไอเย็นลง ทว่าแขนแกร่งยังคงรวบเอวมะลิไว้แน่นขึ้นไปอีก

ยามดึกแก่ๆ (ประมาณ 23.30 น.) ณ หน้าเคาน์เตอร์หีบสมบัติทองคำ

ขณะที่การค้าขายกำลังดำเนินไปอย่างเมามัน... วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ก็บังเกิดขึ้น!

ตึง!

ฝ่ามือเหี่ยวย่นของ ‘เซียนเฒ่าโต๊ะสาม’ ตบลงบนเคาน์เตอร์หยกดังสนั่น!

เซียนเฒ่าผู้นี้มีตบะหกพันปี หนวดเครายาวเฟิ้ม ดวงตาปูดโปน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและจู้จี้จุกจิก เดินชี้นิ้วสั่งการเอะอะโวยวายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสุดขีด:

“นี่แม่นางซูเหมย! ข้าจ่ายศิลาผลึกทิพย์ไปแล้ว เหตุใดเนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าจานที่ห้าของโต๊ะข้า ถึงได้ช้ากว่าโต๊ะสี่ตั้งครึ่งเค่อห๊ะ?! ข้าบำเพ็ญตบะมาหกพันปี ข้าต้องได้กินก่อนพวกเซียนชั้นผู้น้อยสิ! ซ้ำร้าย... ชานมไข่มุกกระบอกที่สองของข้า ทำไมเจ้าเด็กหัวล้านนั่นถึงไม่ยอมมาเติมให้ข้าทันที! ข้าสั่งให้เจ้าลัดคิวให้ข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะกินเนื้อแกะย่างอีกสิบจาน และชานมไข่มุกอีกสามถัง ข้าไม่รอคิวแล้ว!”

กริบ...

เหล่าเซียนที่กำลังนั่งเคี้ยวหมูกระทะรอบข้าง ต่างพากันหันมามองด้วยความอึดอัดใจ แต่ไม่มีใครกล้าห้ามเพราะเซียนเฒ่าผู้นี้เป็นถึงผู้อาวุโสแห่งสภาเซียน

มะลิที่เหน็ดเหนื่อยจากการคุมเตา ต้อนรับลูกค้า และนับเงินมาตั้งแต่เย็น... เส้นประสาทแห่งความอดทนพลันตึงเปรี๊ยะ!

สัญชาตญาณฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ และตัวแม่สายเหวี่ยงลูกค้าประสาทแดกปี 2026 ที่เกลียดลูกค้าขี้วีนแซงคิวเข้าไส้... พลันขาดผึงลงในเสี้ยววินาที!

หมับ!

มะลิผุดลุกขึ้นยืนบนตักชินอ๋อง สองมือเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้น ชี้นิ้วตรงไปที่หน้าผากของเซียนเฒ่าโต๊ะสาม แล้วแผดเสียงใสแจ๋ววีนแตกกลางลานสวรรค์ด้วยความดังระดับร้อยยี่สิบเดซิเบล!

“เรื่องมากนักนะคะพี่ชายแก่! ร้านนี้เปิดระบบคิว มีตาสองข้างก็หัดดูคิวบ้างสิคะ! คนอื่นเขาจ่ายศิลาเซียนเหมือนกัน เขายังนั่งรออย่างมีมารยาทเลย! จะมาอ้างตบะหกพันปีแซงคิวคนอื่นได้ยังไงคะคุณลุง! ทำตัวเป็นมนุษย์ป้าขี้แซงคิวแบบนี้ ระวังหนูจะโทรแจ้ง ‘สน.’ ให้ส่งเจ้าหน้าที่มารวบตัว ลากเข้าห้องขัง แล้วริบใบอนุญาตเซียนของพี่ชายทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!”

กริบ... กริบ... กริบ...

ความเงียบงันระดับมหาเอกภพหยุดหมุนพลันเข้าปกคลุมทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้า!

Dead Silence กลางลานประตูสวรรค์ทิศใต้!

มหาปราชญ์เคราขาวที่กำลังใช้หลอดไม้ไผ่ดูดชานมไข่มุกคำโต... ถึงกับชะงักค้าง ลูกตาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า เม็ดไข่มุกเหนียวหนับติดค้างอยู่กลางลำคอดัง...

แค่ก! อ่อก! แอ้ก!

มหาปราชญ์สำลักชานมจนหน้าดำหน้าแดง ไอโขลกๆ สองมือรีบทุบอกตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองมะลิด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ตื่นตระหนก และยำเกรงสุดขีด!

เหล่าเซียนนับพันคนหยุดเคี้ยวหมูกระทะพร้อมกัน ตะเกียบทองคำค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ!

มหาปราชญ์เคราขาวค่อยๆ ก้าวโซเซเข้ามาหน้าเคาน์เตอร์ สองมือสั่นระริกยกขึ้นกุมเคราขาว สุรเสียงแหบพร่าเอ่ยถามด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด:

“ส... สน. งั้นรึ?! แม่นางซูเหมย... มหาองค์กร ‘สน.’ ที่เจ้าเพิ่งเอ่ยนามอันศักดิ์สิทธิ์นี้ออกมา... คือ ‘สำนักเทวะดึกดำบรรพ์’ หรือ ‘สำนักมหาคุมกฎสูงสุดแห่งบรรพกาล’ จากแดนสุริยันใดกันรึ?! เหตุใดข้าผู้มีตบะเก้าพันปี ท่องทั่วเก้าชั้นฟ้าและสามภพ... จึงมิเคยได้ยินนามอันน่าเกรงขามและทรงอานุภาพถึงขั้น ‘ลากเข้าห้องขัง ริบใบอนุญาตเซียน’ เช่นนี้มาก่อนเลย!”

มะลิ: “...!!”

วินาทีนั้น... สัญญาณสมอง 5G ของมะลิเกิดอาการไฟช็อตระเบิดตูมตามระดับโรงไฟฟ้าลัดวงจร!

ใบหน้าน่ารักแข็งทื่อ ม่านตาขยายกว้างจนเป็นอัมพาต เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก!

(เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)

มะลิตะโกนกรีดร้องในหัวจนเส้นเลือดในกะโหลกแทบระเบิดเป็นผุยผง!

(กูหลุดด่าคำว่า ‘สน.’ ออกไปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป!! สถานีตำรวจปี 2026 โว้ยยยยยยย! บนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าพันปีดึกดำบรรพ์นี่มันจะมี สน. กับห้องขังได้ยังไงวะอีมะลิ๊! โดนจับได้แน่คราวนี้ โดนตราหน้าว่าเป็นแม่มดต่างมิติแล้วลากไปขังคุกสวรรค์แน่ๆ กูตายยยยยยยยยย!)

ยามดึกแก่ๆ ณ หน้าเคาน์เตอร์หีบสมบัติทองคำ

ขณะที่มะลิกำลังยืนเหงื่อแตกพลั่ก ลิ้นแข็งจนพูดไม่ออก สองตากะพริบปริบๆ ทำท่าเหมือนจะช็อกเป็นลมคาตักสามี...

หมับ!

มือซีดเซียวของยมทูตหมายเลข 7 จากใต้ผ้าคลุมโต๊ะ ยื่นออกมายิกเนื้อต้นขาของมะลิอย่างแรงดัง หมับ!

(นังหนู! สติโว้ยยยยยยยย!) ยมทูตส่งกระแสจิตแผดเสียงลั่นหัวมะลิอย่างบ้าคลั่ง (อย่าเพิ่งช็อก! แถเดี๋ยวนี้! แถน้ำขุ่นๆ เอาตัวรอดก่อน! ฟังบทที่ข้าจะบอกเดี๋ยวนี้!)

ทว่า ยังไม่ทันที่มะลิจะได้อ้าปากพูด...

พรึ่บ!

‘ทูตสวรรค์หัวล้าน’ ผู้มีกบาลเตียนโล่งควันฉุย และเปี่ยมล้นไปด้วยสัญชาตญาณแห่งการคอร์รัปชันเพื่อปากท้อง กลัวว่าร้านหมูกระทะจะโดนปิดแล้วตนเองจะอดกินข้าวฟรีสามมื้อ... ก็รีบกระโดดผลุงออกมาจากข้างเตาถ่านทันควัน!

ทูตสวรรค์หัวล้านยืดอก ผายมืออย่างสง่างาม สะบัดพัดขนนกขึ้นฟ้า ประสานมืออธิบายก้องลานประตูสวรรค์ทิศใต้ด้วยสุรเสียงฉะฉาน ทรงพลัง และน่าเชื่อถือระดับสิบดาว:

“มหาปราชญ์โปรดสดับ! เหล่าเซียนทุกท่านโปรดฟังให้แจ้งชัด!”

ทูตสวรรค์หัวล้านสูดลมหายใจลึก ดวงตาวาววับดั่งนักวิชาการผู้รู้แจ้ง:

“นามอันศักดิ์สิทธิ์ ‘สน.’ ที่ท่านอาจารย์เตาไฟเพิ่งเอ่ยนามออกมานั้นไซร้... หามิใช่สำนักเซียนธรรมดาสามัญไม่! แต่มันคือพระนามย่อแห่งศาสตร์ลับชั้นสูงสุดของมรรคาเตาไฟ... ย่อมาจาก ‘สำนักปราบเสนียดแห่งมรรคาเตาไฟ (Supreme Neutralizer of Sins)’ ขอรับ!!”

กริบ...

คำว่า ‘สำนักปราบเสนียดแห่งมรรคาเตาไฟ’ ดังก้องสะท้อนไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้า!

มหาปราชญ์เคราขาวและเหล่าเซียนเบิกตากว้าง: “ส... สำนักปราบเสนียดแห่งมรรคาเตาไฟงั้นรึ?!”

จังหวะนั้นเอง ยมทูตหมายเลข 7 ในชุดเซียนฝึกหัด ก็ค่อยๆ โผล่เพียงครึ่งหน้าขึ้นมาจากขอบโต๊ะเคาน์เตอร์ ยกพัดดามเทปกาวสีเงินขึ้นมาโบกพัดวึ่บๆ ช่วยเสริมบทส่งลูกคู่อย่างไหลลื่น:

“ถ... ถูกต้องแล้วขอรับมหาปราชญ์!” ยมทูตดัดเสียงใส “ตามกฎเกณฑ์โบราณแห่งมรรคาเตาไฟ ผู้ใดที่บังอาจก่อกวนความสงบในวงหมูกระทะ แซงคิวผู้อื่น หรือทำตัวเป็นเสนียดจัญไรแห่งก้นครัว... ผู้นั้นกำลังก่อ ‘มลทินบาปแห่งก้นครัว’! และจะต้องถูก ‘สน.’ ส่งเจ้าหน้าที่เทวะมารวบตัว ลากไปขังไว้ในห้องขังไร้รสชาติ ให้ลิ้นชาดิก สูญเสียต่อมรับรส และอดกินอาหารทิพย์รสเลิศไปแปดพันปีขอรับ!”

มะลิที่เพิ่งดึงสติกลับคืนมาได้ รีบพยักหน้ารัวๆ เร็วยิ่งกว่าไก่จิกข้าวสาร!

“ใช่ค่ะ! ตามนั้นเป๊ะเลยค่ะคุณตาเคราขาว!” มะลิรีบปรับสีหน้าให้ขึงขัง ดุดัน น่าเกรงขามดั่งมหาปราชญ์เตาไฟตัวจริง “สน. สำนักปราบเสนียดแห่งมรรคาเตาไฟค่ะ! ร้านหนูมีมาตรฐานระดับสากล ไม่ยอมให้ใครมาทำตัวเป็นเสนียดแซงคิวทำลายบรรยากาศการกินเด็ดขาดค่ะ!”

กริบ...

มหาปราชญ์เคราขาวและเหล่าเซียนนับพันคน ยืนนิ่งอึ้ง ตกตะลึงงันไปสามวินาทีเต็มๆ...

ก่อนที่ดวงตาของมหาปราชญ์จะสว่างวาบไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างหาที่สุดมิได้!

ตุบ!

มหาปราชญ์เคราขาวถึงกับทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง สองมือประคองม้วนคัมภีร์ใบลานและพู่กันทองคำขึ้นมา บันทึกอักษรลงไปอย่างเร่งรีบ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลพรากอาบสองแก้ม!

“ล้ำลึกยิ่งนัก! ล้ำลึกสะท้านฟ้าดินโดยแท้!” มหาปราชญ์แหงนหน้าขึ้นฟ้า รำพึงรำพันด้วยความปีติยินดี “มรรคาเตาไฟช่างมีวินัยและกฎเกณฑ์เคร่งครัดยิ่งกว่ากฎสวรรค์! ‘สน.’ สำนักปราบเสนียดแห่งมรรคาเตาไฟ... ช่างเป็นมหาองค์กรที่เปี่ยมล้นไปด้วยเมตตาธรรมและความยุติธรรม! การจัดคิวคือการตัดกิเลส การรอคอยคือการบำเพ็ญเพียร!”

มหาปราชญ์หันขวับไปตวาดใส่เซียนเฒ่าโต๊ะสามตาเขียวปั๊ด: “ไอ้เซียนเฒ่าไร้ยางอาย! เจ้าเกือบทำให้พวกเราต้องแปดเปื้อนเสนียดแห่งเตาไฟจนโดน สน. ลงทัณฑ์แล้วหรือไม่! ไสหัวกลับไปนั่งรอคิวที่โต๊ะเดี๋ยวนี้!”

“ข... ข้าสำนึกผิดแล้วขอรับ! อย่าแจ้ง สน. มาจับข้าเลยนะขอรับ!” เซียนเฒ่าหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก รีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปนั่งกุมมือเรียบร้อยที่โต๊ะทันที!

เหล่าเซียนรอบข้างต่างพากันคุกเข่าประสานมือคารวะมะลิด้วยความศรัทธาสูงสุด: “ขอน้อมคารวะท่านอาจารย์เตาไฟและมหาสำนัก สน. ขอรับ!”

มะลิ: “...!” (ยืนเหงื่อตก ยิ้มแหะๆ ยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน)

(รอดตายหวุดหวิดกู... แถจนสภาเซียนกราบไหว้ สน. ได้เนี่ย มีกูคนเดียวในจักรวาลแน่ๆ!)

เวินเชียนฟานที่กอดเอวนางอยู่ด้านหลัง หลุดยกยิ้มละมุนละไม แววตาคมกริบมองภรรยาด้วยความทึ่งระคนเอ็นดู อ๋องหนุ่มโน้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูนางเสียงพร่า:

“ยอดดวงใจของข้า... วาจาของเจ้าช่างคมคายและล้ำลึกยิ่งนัก สยบได้แม้กระทั่งมหาปราชญ์เก้าพันปี”

“แหม... คุณพี่ก็ชมเกินไปค่ะ แฮะๆ!” มะลิหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน