ตอนที่ 59

ยามอิ๋นปลายๆ สู่ยามเหม่า (ประมาณ 05.00 น.) ณ ซุ้มก้นครัว ประตูสวรรค์ทิศใต้

แสงเงินแสงทองแห่งรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้าเก้าชั้นฟ้า เมฆาสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ อาบย้อมไปด้วยประกายแสงตะวันสีส้มอบอุ่น

ทว่า... บนลานหินหยกหน้าประตูสวรรค์ทิศใต้ บรรยากาศกลับมิได้เงียบสงบดั่งวิมานเซียนทั่วไปแม้แต่น้อย!

หมูกระทะและเนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าถูกกวาดเกลี้ยงเตาตั้งแต่ก่อนหน้านี้หลายชั่วยาม เตาถ่านหนึ่งร้อยเตาเริ่มมอดดับลง ทว่าเหล่ามหาเซียนนับพันคนกลับยังคงนั่งปักหลักออแน่นขนัด ไม่ยอมเหาะเหินกลับวิมานตนเองแม้แต่คนเดียว! แต่ละคนนั่งกุมท้องที่เริ่มส่งเสียงประท้วง ตาละห้อยมองชะเง้อมาทางซุ้มครัวราวกับฝูงลูกนกรอแม่ป้อนหนอน

“แม่นางซูเหมย... เนื้อย่างหมดแล้วจริงหรือ?” มหาปราชญ์เคราขาวนั่งถอนหายใจยาว “กระเพาะอาหารเซียนของข้าที่เพิ่งเปิดตื่นรู้... ยามนี้มันเริ่มทวงถามหาไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟอีกคราแล้วนะแม่นาง!”

“ใช่แล้วขอรับอาจารย์เตาไฟ!” เซียนโต๊ะห้าตะโกนเสริม “เช้าตรู่เช่นนี้ หากมิได้สิ่งใดเคลือบกระเพาะ ข้าคงต้องอกแตกตายแน่แท้!”

บนตั่งไม้หน้าเคาน์เตอร์... มะลิที่เพิ่งสร่างจากอาการใจหายใจคว่ำเรื่องมุก สน. หันไปสบตากับชินอ๋องที่ยังคงกอดรัดเอวนางไว้แน่น

สัญญาณสมอง 5G ของอดีตตัวแม่สายสตรีทฟู้ดและอินฟลูเอนเซอร์ปี 2026 ทำการประมวลผลกลยุทธ์ Cross-Selling รอบเช้าด้วยความเร็วแสง!

(หึๆๆ... หมูกระทะย่อยหมดแล้วสินะพวกตาแก่! เช้าตรู่แบบนี้มันต้องเจอคอมโบเซ็ตอาหารเช้าในตำนานของสตรีทฟู้ดเมืองไทยหน่อยเป็นไง!)

หมับ!

มะลิผุดลุกขึ้น ยืนเท้าสะเอวบนตักสามี ชี้นิ้วสั่งการดั่งแม่ทัพใหญ่:

“พี่โม่เฟิง! อาชู! ตั้งเตากระทะทองคำใบใหญ่ เทน้ำมันงาบริสุทธิ์ท่วมครึ่งกระทะเดี๋ยวนี้ค่ะ! แล้วตั้งหม้อต้มทองเหลืองใบยักษ์ข้างๆ เร่งไฟให้เดือดพล่าน!”

“รับทราบเจ้าค่ะคุณหนู!” อาชูและโม่เฟิงวิ่งวุ่นอย่างคล่องแคล่ว

มะลิกวาดสายตามองฝูงเซียนที่นั่งรอ ประกาศก้องลานสวรรค์ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ:

“ท่านเซียนทุกท่านไม่ต้องกังวลค่ะ! หมูกระทะรอบดึกจบไป... แต่รอบเช้าเราเปิดต่อทันที! ขอต้อนรับสู่นวัตกรรมมื้อรุ่งอรุณ: ‘ปาท่องโก๋ทองคำทอดกรอบสูตรอัสนีบาต’ เสิร์ฟคู่กับ ‘น้ำเต้าหู้ถั่วเหลืองทิพย์ทรงเครื่องงาดำน้ำตาลอ้อย’ และ ‘นมข้นหวานเคี่ยวนมแพะโบราณ’ ค่ะ!”

“ป... ปาท่องโก๋ทองคำกับน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องงั้นรึ?!” เหล่าเซียนเบิกตากว้าง พลางกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก!

จังหวะนั้นเอง ยมทูตหมายเลข 7 ในชุดเซียนฝึกหัด กบาลพันผ้าก๊อซสีขาว ถือพัดดามเทปกาวสีเงิน ก็ค่อยๆ มุดคลานเข่าออกมาจากใต้โต๊ะเคาน์เตอร์ ย่องไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกคอ สวมบทบาทเด็กเสิร์ฟช่วยอาชูยกถาดน้ำเต้าหู้หน้าตาเฉย พลางแอบส่งกระแสจิตลอดไรฟันมาหามะลิ:

(นังหนู! ข้าช่วยเจ้าเนียนยกของเสิร์ฟแล้วนะเว้ย กอบโกยสมบัติพวกเซียนหน้าโง่พวกนี้ให้หมดตัวไปเลย!)

(จัดไปค่ะคุณพี่ยมทูต! รอบนี้ฟันกำไรแปดแสนเท่าแน่นอน!) มะลิส่งกระแสจิตตอบพลางหัวเราะร่าในใจ

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

แป้งสาลีหมักยีสต์โบราณถูกดึงยืดเป็นคู่ ประกบติดกันตรงกลางด้วยหยดน้ำ แล้วหย่อนลงสู่กระทะทองคำน้ำมันเดือดพล่าน!

พริบตาเดียว แป้งปาท่องโก๋ก็พองฟูฟ่องขึ้นมา ผิวนอกเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม กรอบนอก นุ่มใน ไม่อมน้ำมัน กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งทอดเตาฟุ้งกระจายไปแตะจมูกเหล่าเซียนจนเคลิ้มฝัน!

ข้างๆ กัน... หม้อต้มน้ำเต้าหู้ถั่วเหลืองทิพย์เดือดพล่าน ส่งควันสีขาวหอมละมุน มะลิตักน้ำเต้าหู้ข้นๆ ใส่ชามกระเบื้องหยก โรยหน้าด้วยงาดำคั่วหอมกรุ่น เม็ดบัวสวรรค์ ข้าวบาร์เลย์ และหยอดน้ำตาลอ้อยแท้สีอำพันลงไปหนึ่งช้อนพูนๆ!

“ชุดเบิกรุ่งอรุณชุดแรก... ขอเชิญมหาปราชญ์เคราขาวค่ะ!” มะลิผายมือ

มหาปราชญ์เคราขาวที่นั่งรอจนหนวดสั่น รีบสาวเท้าเข้ามาหน้าเคาน์เตอร์ สองมือสั่นระริกประคองชามน้ำเต้าหู้และจานปาท่องโก๋คู่สีทองอร่ามที่เสิร์ฟพร้อมถ้วยนมข้นหวานเยิ้มๆ

“กินอย่างไรหรือแม่นางซูเหมย?” มหาปราชญ์เอ่ยถามเสียงสั่น

“จุ่มปาท่องโก๋ลงในถ้วยนมข้นหวานให้ชุ่มฉ่ำ กัดคำโตๆ แล้วยกชามน้ำเต้าหู้ขึ้นซดตามเลยค่ะคุณตาเคราขาว!” มะลิแนะเคล็ดลับ

มหาปราชญ์ทำตามทันที มือเหี่ยวย่นหยิบปาท่องโก๋คู่สีทอง จุ่มลงในนมข้นหวานสีขาวนวลจนเยิ้มฉ่ำ ก่อนจะอ้าปากกว้างกัดลงไปเต็มแรง!

กร๊อบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

เสียงความกรอบของผิวนอกแตกกระจายลั่นสะท้านประตูสวรรค์ทิศใต้! เผยให้เห็นเนื้อแป้งนุ่มหนึบฟูโปร่งด้านใน ความหวานมันกลมกล่อมของนมข้นหวานแทรกซึมเข้าสู่เนื้อแป้ง ละลายในปากดั่งปุยเมฆ!

มหาปราชญ์ไม่รอช้า ยกชามน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องอุ่นๆ ขึ้นจรดริมฝีปาก ซดดัง...

ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

กระแสน้ำเต้าหู้ถั่วเหลืองทิพย์ร้อนกำลังดี ผสานความหวานละมุนของน้ำตาลอ้อย ความหอมลึกซึ้งของงาดำคั่ว และความหนุบหนับของเม็ดบัว... พลันพุ่งทะลวงผ่านลำคอ เข้าชะโลมกระเพาะอาหารและเส้นชีพจรวิญญาณทั้งแปดทิศในเสี้ยววินาที!

กริบ...

เปรี๊ยะ... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ตบะเซียนเก้าพันปีของมหาปราชญ์ระเบิดสะท้านฟ้าดินเป็นรอบที่สาม! ร่างกายของมหาปราชญ์สั่นสะท้านดั่งต้องสายฟ้าฟาด น้ำตาเซียนสีทองคำบริสุทธิ์ไหลพรากอาบสองแก้มเปรอะเคราขาว!

ตุบ!

มหาปราชญ์ทรุดตัวลงคุกเข่า สองมือชูชามน้ำเต้าหู้ขึ้นฟ้า แหงนหน้าร้องไห้โฮด้วยความปีติยินดีสุดขีด:

“อ๊าาาาาาาาาาาาากกกกกกกส์! มรรคาแห่งหยินหยางอันบริสุทธิ์!” มหาปราชญ์กรีดร้องทั้งน้ำตา “ปาท่องโก๋คู่สีทองที่แนบชิดกันดั่งหยินและหยาง กรอบนอกนุ่มในดั่งสัจธรรมฟ้าดิน! ผสานกับสายธารธาราบริสุทธิ์แห่งน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องที่ขับไล่ความหนาวเหน็บยามรุ่งอรุณ! หมื่นปีที่ผ่านมา... ข้าทนดื่มแต่น้ำค้างจืดชืดไปเพื่อสิ่งใดกันนนนนน!!”

“ข้าเอาด้วย! ข้าขอสามชุด!”

“ข้ามีศิลาผลึกเพลิงหมื่นปี เอาไปเลยแม่นาง ข้าขอปาท่องโก๋ห้าคู่!”

“ข้ามีกำไลหยกเทวะเก้าสี แลกน้ำเต้าหู้ถังหนึ่งเดี๋ยวนี้!”

มหกรรมแย่งชิงอาหารเช้าปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! เหล่าเซียนนับพันคนต่างพากันล้วงย่าม ควักเอาของวิเศษชิ้นสุดท้าย ศิลาปราณ แร่เทวะ และเมล็ดบัวสวรรค์ เอามากองทับถมบนเคาน์เตอร์จนแทบจะทับมะลิจมหาย ยอมอดอยากของวิเศษเพื่อแลกกับความฟินระดับบรรลุธรรมยามเช้า!

ยามเฉิน (ประมาณ 06.30 น.) ณ หน้าร้านแฟรนไชส์หมูกระทะ ประตูสวรรค์ทิศใต้

พระอาทิตย์สาดแสงสีทองเต็มท้องฟ้า ขับไล่ความมืดมิดของราตรีจนหมดสิ้น

“หมดเกลี้ยงค่ะท่านเซียนทุกท่าน!” มะลิปรบมือดัง แปะๆ! “แป้งปาท่องโก๋หมด น้ำเต้าหู้เกลี้ยงหม้อ ทางร้านขออนุญาตปิดรับคิวรอบเช้าอย่างเป็นทางการค่ะ!”

โม่เฟิงนำป้ายไม้แกะสลักคำว่า ‘Sold Out (ปิดร้านชั่วคราว)’ ไปแขวนไว้หน้าซุ้มประตู เหล่าเซียนที่อิ่มหนำต่างพากันลูบพุงกาง ค่อยๆ สลายตัวเหาะเหินกลับวิมานไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

ส่วนบนลานหินหยกหน้าเคาน์เตอร์...

กริ๊ก! กริ๊ก! แกร๊ก!

หีบสมบัติทองคำทั้งสิบห้าใบ อัดแน่นไปด้วย ‘ไข่มุกเซียนวารี’ ‘ศิลาปราณหยกหมื่นปี’ ‘กำไลหยกเทวะ’ และ ‘แร่ผลึกวิญญาณ’ จนล้นทะลัก ฝาหีบปิดไม่ลง อัญมณีเทวะกองพะเนินเทินทึกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นหินราวกับก้อนกรวดริมทาง!

มะลิยืนเกาะขอบหีบสมบัติ สองตาค้างลอย ประกายตาสีน้ำตาลสว่างวาบเป็นสัญลักษณ์ดอลลาร์ $\$100$ ผสมตู้เซฟธนาคารสวิสทันที!

(เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!) มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนเซลล์สมองแทบระเบิดเป็นสายรุ้ง (กำไรแปดแสนล้านเปอร์เซ็นต์ของจริงว้อยยยย! แป้งสาลีกับถั่วเหลืองไม่กี่กระสอบ แลกกับหยกเซียนและไข่มุกเทวะล้นสิบห้าหีบ! รวยจนเอาศิลาเซียนไปปูพื้นห้องน้ำยังเหลือๆ ซื้อเกาะส่วนตัวแปดเกาะพร้อมเครื่องบินเจ็ตเจ็ดลำได้สบายๆ แล้วกู!)

ทูตสวรรค์หัวล้านยืนกุมพุงมันแผล็บ เคี้ยวเศษปาท่องโก๋ชิ้นสุดท้ายอย่างมีความสุข ช่วยโม่เฟิงดับเตาไฟอย่างกระตือรือร้น

ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 07.30 น.) ณ พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว (ที่มหาเทพจัดถวายให้รับรอง)

ลมสวรรค์พัดพาความเย็นสบายผ่านม่านลูกปัดแก้ว...

ทว่า... ร่างบางของมะลิที่เพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่ตำหนัก ขาสองข้างที่ยืนคุมเตา ตะโกนขายของ และนับเงินมาทั้งคืน... พลันเกิดอาการกล้ามเนื้อกระตุกเกร็ง เปลี้ยจนแทบไร้ความรู้สึก!

“โอ๊ะ... ว้าย!”

เข่าของมะลิทรุดฮวบลง ร่างกายกำลังจะฟาดลงกับพื้นกระเบื้องหยกขาว!

ฟึ่บ!

ทว่า แขนแกร่งอันทรงพลังของเวินเชียนฟานกลับพุ่งเข้าช้อนรวบร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าหญิงได้อย่างนุ่มนวลและแม่นยำในเสี้ยววินาที!

“คุณพี่!” มะลิร้องอุทาน สองมือรีบคว้าคอเสื้อสามีไว้แน่น

เวินเชียนฟานโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความปวดใจและห่วงใยสุดซึ้ง ชินอ๋องกระซิบชิดริมหูนางด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำ:

“เจ้าเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว... ยอดดวงใจของข้า กลับไปพักผ่อนเถิด”

ชินอ๋องก้าวเท้ายาวๆ อุ้มประคองมะลิเข้าไปยังห้องบรรทมส่วนตัว วางร่างบางลงบนตั่งนุ่มปูฟูกแพรไหมสิบชั้นอย่างทะนุถนอมประหนึ่งกลัวนางจะแตกสลาย

มะลินอนแผ่หลา ถอนหายใจยาว “โอยยยย... ขาหนูชาดิกไปหมดแล้วค่ะคุณพี่ ยืนจนเท้าบวมเป่งเลยเนี่ย”

เวินเชียนฟานมิได้ตอบเป็นวาจา ชินอ๋องทรุดเข่าลงข้างหนึ่งข้างตั่งนุ่ม สองมือหนาประคองข้อเท้าเล็กของมะลิขึ้นมาอย่างแผ่วเบา...

นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บรรจงปลดรองเท้าผ้าปักลายดอกบัวออกจากเท้าเล็กของนาง ก่อนจะถอดถุงเท้าผ้าไหมสีขาวออก เผยให้เห็นฝ่าเท้าน้อยๆ ขาวเนียนที่ปลายนิ้วเริ่มแดงระเรื่อจากความเมื่อยล้า

มะลิสะดุ้งวาบ รีบชักเท้าหนีด้วยความตกใจ “คุณพี่ขา! ทำอะไรคะเนี่ย! คุณพี่เป็นถึงชินอ๋อง เป็นเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่นะคะ หนูเป็นคนธรรมดา จะให้ท่านอ๋องมาจับเท้าหนูได้ยังไงคะเนี่ย มันไม่สมควรค่ะ!”

หมับ!

มือหนาของเวินเชียนฟานคว้าประคองฝ่าเท้าน้อยของนางไว้มั่น ไม่ยอมให้ชักหนี ชินอ๋องช้อนสายตาคมกริบขึ้นสบตานาง แววตาคมคายคู่นั้นเชื่อมหวานปานน้ำผึ้งบริสุทธิ์ สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบหน้าตายอย่างจริงจังที่สุดในชีวิต:

“เจ้าเป็นภรรยาข้า... เป็นยอดดวงใจของข้า ร่างกายของเจ้าทุกส่วนคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของข้า เหตุใดข้าจะดูแลมิได้”

เปรี้ยงงงงง!

เหมือนมีสายฟ้าแห่งความคลั่งรักฟาดเข้ากลางอกสาวโสดปี 2026! มะลินิ่งอึ้ง หัวใจเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก แก้มเนียนเห่อร้อนแดงซ่านลามไปถึงใบหู!

เวินเชียนฟานก้มหน้าลง สองมือหนาจับฝ่าเท้าน้อยๆ ของนางไว้ นิ้วหัวแม่มือเริ่มออกแรงกดนวดคลึงลงบนจุดสะท้อนใต้ฝ่าเท้าอย่างนุ่มนวลและเชี่ยวชาญ...

เปรี๊ยะ... อุ่นวาบ...

กระแสลมปราณบริสุทธิ์อันอบอุ่นจากฝ่ามือของชินอ๋อง ค่อยๆ แทรกซึมผ่านจุดชีพจรใต้ฝ่าเท้า แล่นขึ้นสู่ข้อเท้า น่อง และบั้นเอว สลายความปวดเมื่อยและความตึงเกร็งของกล้ามเนื้อจนหมดสิ้นในพริบตา!

“อือออออ... สบายจังเลยค่ะคุณพี่...” มะลิเคลิ้มจนส่งเสียงครางอือๆ ในลำคอ ปลายนิ้วเท้างอหงิกด้วยความฟิน

ชินอ๋องนวดไล่ขึ้นมาตามข้อเท้าและน่องเนียนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะขยับกายขึ้นมานั่งบนตั่ง สอดแขนแกร่งเข้าช้อนประคองร่างบางดึงเข้าแนบอกกว้าง อ๋องหนุ่มโน้มหน้าลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่

ฟอดดดดดดดดด!

“พักผ่อนเถิด... ข้าจะกอดเจ้าไว้เช่นนี้เอง ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องลูบเรือนผมนุ่มสลวยแผ่วเบา

มะลิที่เหนื่อยล้ามาทั้งคืน ซุกหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นจัดของสามี สูดกลิ่นกายไม้กฤษณาอันคุ้นเคย เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดสนิทลง หลับใหลไปในอ้อมกอดอันแสนปลอดภัยของพญามัจจุราชอย่างมีความสุข...

ตัดภาพไปที่... ท้องพระโรงใหญ่ ตำหนักหยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

โครกคราก... จ๊อกกกกกกกก... ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

เสียงซดน้ำเต้าหู้ดังลั่นสะท้านตำหนักส่วนตัวของ ‘มหาเทพผู้ปกครองแดนเซียน’!

บนตั่งหยกสีทอง มหาเทพนั่งเอนหลังพุงกาง ฉลองพระองค์สีขาวหลุดลุ่ย พระโอษฐ์ (ปาก) มันแผล็บ สองพระหัตถ์ถือถ้วยน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องใบใหญ่ที่แอบส่งทหารองครักษ์ไปเข้าคิวซื้อมาจากหน้าร้านมะลิตั้งแต่ตีห้า!

ข้างกายมหาเทพ มีจานกระเบื้องที่เหลือเพียงเศษแป้งปาท่องโก๋ทองคำกรุบกรอบ!

“อาาาาาาาาาาาห์...!” มหาเทพถอนพระทัยยาว พระพักตร์เปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ตบะฌานที่เคยเคร่งเครียดแตกกระจายกลายเป็นความฟินระดับมหาจักรวาล!

“รสเลิศ... รสเลิศสะท้านสามภพโดยแท้!” มหาเทพพึมพำตาลอย “เกิดมาหมื่นปี เพิ่งเคยได้ลิ้มรสอาหารที่ปลุกวิญญาณได้ถึงเพียงนี้!”

มหาปราชญ์เคราขาวที่ยืนเข้าเฝ้าอยู่เบื้องล่าง ก้าวออกมากราบทูลด้วยแววตาเป็นประกาย:

“กราบทูลมหาเทพพะยะค่ะ... ยามนี้เหล่าเซียนทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้า ต่างพากันคลุ้มคลั่งในมรรคาเตาไฟของพระชายาซูเหมยยิ่งนักพะยะค่ะ! ทว่า ร้านของนางตั้งอยู่เพียงแค่ประตูสวรรค์ทิศใต้ เซียนจากประตูทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก ต่างต้องเหาะข้ามมิตินับแสนลี้เพื่อมาต่อคิว หากนางกลับแดนมนุษย์ไป สวรรค์คงต้องกลับไปทนกินน้ำค้างจืดชืดอีกหมื่นปีเป็นแน่แท้พะยะค่ะ!”

มหาเทพพระเนตรวาวโรจน์ พระหัตถ์ตบโต๊ะหยกดัง ปัง!

“มิได้การ! เจิ้นจะปล่อยให้นางหนีกลับแดนมนุษย์มิได้เด็ดขาด!”

มหาเทพสูดลมหายใจลึก สั่งการด้วยสุรเสียงทรงอำนาจสะท้านท้องพระโรง:

“ถ่ายทอดพระราชโองการของเจิ้น! ข้อแรก... สภาสวรรค์ขอร่วมทุน มอบสัมปทานขยาย ‘แฟรนไชส์หมูกระทะและสตรีทฟู้ด ครอบคลุมประตูสวรรค์ทั้งแปดทิศ’ ให้แก่นางแต่เพียงผู้เดียว! พร้อมยกส่วนแบ่งกำไรแปดในสิบส่วนให้นาง!”

“และข้อที่สอง... เพื่อผูกมัดสายเลือดมังกรบรรพกาลอันสูงส่งไว้กับสรวงสวรรค์ตลอดกาล!” มหาเทพแย้มพระสรวลกว้าง “เจิ้นจะจัด ‘มหาพิธีวิวาห์เทวะสะท้านสามภพ’ บนยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า สถาปนานางขึ้นเป็น ‘มหาเทวีมังกรแห่งเก้าชั้นฟ้า’ เคียงคู่ชินอ๋องอย่างสมเกียรติสูงสุดในประวัติศาสตร์สามภพ!!”

เหล่าขุนพลและเซียนในสภาต่างพากันคุกเข่าแซ่ซ้อง: “มหาเทพทรงพระปรีชายิ่งแล้วพะยะค่ะ!”

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง!

มหาปราชญ์เคราขาวกลับค่อยๆ โค้งกายลง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังสูงสุด:

“กราบทูลมหาเทพพะยะค่ะ... ข้อเสนอนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทว่าตามกฎสวรรค์ดึกดำบรรพ์แห่งบรรพกาล... ก่อนที่จะเริ่มมหาพิธีวิวาห์เทวะ และก่อนจะแต่งตั้งผู้ใดเป็นมหาเทวีมังกรแห่งเก้าชั้นฟ้า บุคคลผู้นั้นจะต้องผ่านการส่อง ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล (Mirror of Soul Truth)’ ต่อหน้าสภาเซียนและทวยเทพทั้งสามภพ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์แห่ง ‘วิญญาณมังกรเก้าเล็บ’ มิให้มีวิญญาณแปลกปลอมแฝงเร้นพะยะค่ะ!”

มหาเทพพยักพระพักตร์อย่างเห็นพ้อง: “ถูกต้องตามกฎ... นำกระจกส่องวิญญาณบรรพกาลออกมาเตรียมไว้ในพิธีเดี๋ยวนี้!”

กริบ...

ทว่า ณ มุมมืดหลังเสาหินหยกต้นใหญ่...

ร่างทิพย์ของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่แอบแฝงตัวเข้ามาเพื่อสืบข่าว...

เมื่อได้ยินคำว่า ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล’...

ลูกตาสองข้างของยมทูตพลันเบิกกว้างจนแทบจะถลนหลุดจากเบ้า! ขนหัวลุกชันชี้ฟ้าทะลุหมวกฟาง! ใบหน้าขาวซีดจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ!

(ช... เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)

ยมทูตกรีดร้องในหัวจนเส้นเลือดวิญญาณแทบระเบิดเป็นผุยผง!

(กระจกส่องวิญญาณบรรพกาลของจริงโว้ยยยยยยยยยย! กระจกบานนั้นมันไม่ได้ส่องแค่พลังกายภายนอก... แต่มันส่องทะลุไปถึงเนื้อในก้นบึ้งของดวงวิญญาณ!)

(ขืนนังหนูมะลิเดินเข้าไปส่องหน้ากระจกบานนั้น... ภาพวิญญาณสาวฟรีแลนซ์ปี 2026 มิโผล่หราประจานกลางสภาเซียนหรอกเรอะ?! หายนะระดับล้างสามภพกำลังจะมาเยือนแล้วววววววววววววววววว!!)