กล่าวหา

เมื่อสองสตรีปรากฏตัว เสียงสนทนาในห้องที่เคยจอแจพลันเงียบลงในบัดดล

สายตาของนักศึกษาหญิงทุกคู่ ต่างหันมาจับจ้องพวกนางเป็นตาเดียว บางคนกระซิบกระซาบ บางคนแสร้งก้มหน้าอ่านตำรา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และอคติที่ซ่อนอยู่

“มีอะไรก็พูดต่อหน้า ลับหลังนินทาผู้อื่นมันมีอะไรดีนักรึ” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงแรงกดดันอยู่ในที ก่อนพวกนางจะนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตัวอย่างไม่ใส่ใจ

นักศึกษาหญิงหลายคนรีบก้มหน้าหลบสายตา กลัวว่าตนเองจะถูกหมายหัวโดยสตรีผู้มีอำนาจแห่งตระกูลเซี่ยและว่าน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมก้มหัวให้นาง

“เจ้าสองคนรังแกถงเอ๋อ แล้วยังกล้าลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่อีกหรือ” ลู่หลานหลิง หลานสาวของราชครูลู่ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักออกหน้าเป็นคนแรก

เพราะมีท่านอาเป็นพระสนมตำแหน่งเสียนเฟย นางจึงไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลของสตรีทั้งสอง หญิงสาวยืนกอดอกมองมา สายตาเต็มไปด้วยการท้าทาย

“ตาไหนของเจ้าเห็นว่าเรารังแกนาง” เซี่ยหรงเหยาเลิกคิ้วถาม ด้วยท่าทีเย็นชา

“แต่ถงเอ๋อบอกว่าเจ้าทำให้นางขายหน้าต่อหน้าตวนอ๋อง อีกทั้งยัง เจ้าใช้อำนาจของพี่ชายรังแกนางและพี่ชายของนาง” ไป๋เสี่ยวอิง บุตรสาวของรองราชเลขาไป๋ กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

เซี่ยหรงเหยาหัวเราะในลำคอ

“พวกเจ้าเป็นหมาของนางงั้นรึ มีอะไรต้องคอยออกหน้าให้นาย” ร่างบางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

“อีกอย่าง...พี่ชายของนางไร้ค่า แล้วมันกลายเป็นความผิดของพี่ชายข้าได้อย่างไร” คำพูดนั้นทำไป๋เสี่ยวอิงถึงกับพูดไม่ออก

“เจ้า! เซี่ยหรงเหยา!” ไป๋เสี่ยวอิงตะโกนเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ข้าทำไม...หรืออยากลองดูว่ากำปั้นของข้าหนักหน่วงหรือไม่” ร่างบางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกกำปั้นหมุนไปมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่คำพูดกลับเฉียบคมดั่งคมมีด

บรรยากาศภายในห้องเรียนเริ่มตึงเครียด จนแทบไม่มีใครกล้าขยับ ว่านหนิงอวิ๋นมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน นางเตรียมตัวที่จะช่วยสหาย ถ้าหากว่าอีกฝ่ายกล้าลงมือ

แต่ก่อนที่จะเกิดการปะทะขึ้น เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวอีกนางได้ดังแทรกเข้ามา

“พวกเจ้าอย่าทะเลาะกันเพื่อข้าเลย...” หลินเสวี่ยถงเอ่ยพลางเช็ดน้ำตา น้ำเสียงของนางสั่นเครือราวกับตนเองถูกรังแก

ว่านหนิงอวิ๋นหันขวับไปทันที

“เลิกสำคัญตนเองผิดสักที หลินเสวี่ยถง! เจ้าคิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวเจ้าหรือไง! เสแสร้งสิ้นดี” น้ำเสียงตวาดของนางทำคนทั้งห้องถึงกับสะดุ้ง

“ข้า...ข้าเปล่า...” หลินเสวี่ยถงแสร้งร้องไห้ออกมา ทำผู้พิทักษ์ทั้งสองปวดใจจนต้องรีบก้าวเข้าไปปกป้อง

“เจ้ากล้ารังแกนางต่อหน้าพวกเรา!” ไป๋เสี่ยวอิงตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วจะทำไม กล้าก็ไปฟ้องอาจารย์สิ ข้าจะได้เปิดโปงใบหน้าดอกบัวขาวของนางให้ทุกคนได้เห็น” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเย็น

“เจ้าท้าข้าหรือ!” ไป๋เสี่ยวอิงตะโกนลั่น บรรยากาศภายในห้องเรียนสตรีที่เคยสงบ กลับกลายเป็นสนามประลองอารมณ์ที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

“เสียงดังอะไรกัน!”

เสียงทุ้มแหบของอาจารย์หวงดังขึ้นจากหน้าประตู ชายชราผู้มีผมขาวก้าวเข้ามาพร้อมไม้เท้าในมือ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความสุขุมที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

นักศึกษาสตรีทั้งห้องรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เสียงเก้าอี้ขยับดังแผ่วเบา ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบงัน

ภายในห้องเรียนยามนี้ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ที่ยังแฝงด้วยแรงโทสะ และความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย

“เกิดอะไรขึ้น!!”

อาจารย์หวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ดวงตาคมกริบของชายชรากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่คนกลุ่มหนึ่ง

“เป็นเซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋น นางรังแกหลินเสวี่ยถงอีกแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” ไป๋เสี่ยวอิงชิงเอ่ยฟ้องก่อน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับตนถือความถูกต้องไว้ในมือ

“เหอะ! โจรตะโกนจับโจร” ว่านหนิงอวิ๋นกล่าวลอยๆ พลางกอดอกอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เจ้า! ท่านอาจารย์หวงดูสิเจ้าคะ ขนาดท่านยืนอยู่ต่อหน้า นาง ยังกล้าทำตัวเป็นอันธพาล!” ไป๋เสี่ยวอิงชี้นิ้วด้วยความโกรธ

“เอาล่ะ ไม่ต้องเถียงกัน” อาจารย์หวงยกมือขึ้นห้าม

“ใครผิดใครถูก เดี๋ยวข้าจะสอบสวนเอง”

หลินเสวี่ยถงที่ยืนอยู่ด้านหลัง หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น กังวลว่าสิ่งที่ตนปิดบังเอาไว้จะถูกเปิดโปง

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ พวกเราเพียงแค่ล้อเล่นกันเท่านั้น” หญิงสาวรีบเอ่ยแก้ตัว เพราะไม่ต้องการให้อาจารย์หวงสืบสาวเรื่องที่เกิดขึ้น

“ถงเอ๋อ! เจ้าถูกพวกนางรังแกถึงเพียงนี้ แต่กลับจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ หรือ หากไม่ถูกลงโทษ ต่อไปวันหน้าพวกนางจะต้องเหิมเกริมยิ่งกว่านี้แน่” น้ำเสียงของลู่หลานหลิงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เซี่ยหรงเหยามองหลินเสวี่ยถงด้วยสายตาเย็นชา นางเห็นชัดถึงความหวาดหวั่นในแววตาของอีกฝ่าย แต่ยังคงนิ่งเฉย เพราะรู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาเหมาะสมที่จะเปิดโปงความจริง

“บอกอาจารย์มาให้ชัด เกิดอะไรขึ้นกันแน่” อาจารย์หวงเคาะไม้เท้ากับพื้นเสียงดัง เพื่อเรียกสติทุกคนให้สงบลง

ไป๋เสี่ยวอิงเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยท่าทีมั่นใจ ราวกับตนอยู่ในเหตุการณ์ คำพูดของนางเต็มไปด้วยการแต่งเติมและอารมณ์ที่ชี้นำให้ผู้ฟังเชื่อถือว่าเป็นความจริง

“ทั้งหมดก็มีเท่านี้เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ต้องให้ความยุติธรรมแก่ถงเอ๋อของเรานะเจ้าคะ” ลู่หลานหลิงกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก ราวกับตนเองเป็นผู้ที่ถูกกระทำ

อาจารย์หวงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาใต้คิ้วขาวขมวดแน่น ชายชรามองนักศึกษาหญิงทีละคน ความเงียบที่ตามมาหนักอึ้ง เพราะไม่รู้ว่าชายชราผู้นี้จะตัดสินเช่นไร

“ในเมื่อฝ่ายของหลินเสวี่ยถงเล่าเรื่องแล้ว เช่นนั้น...เซี่ยหรงเหยา เจ้าเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น” เสียงของอาจารย์หวงดังขึ้นอย่างสงบ ดวงตาใต้คิ้วขาวมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง

“ท่านอาจารย์ ท่านก็ได้ยินที่ศิษย์เล่าแล้วนี่เจ้าคะ ยังจะถามนางอีกทำไม” ไป๋เสี่ยวอิงรีบเอ่ยขัด น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ

“เงียบเสียงหน่อย!!” ชายชราตวาดเสียงเข้ม

“การตัดสินความผิด มิใช่การฟังความเพียงข้างเดียว นักเรียนทุกคนจงจดจำคำนี้ของอาจารย์เอาไว้ ฟังให้มาก พูดให้น้อย แล้วค่อยตัดสินใจ”

คำพูดนั้นราวกับตบหน้าของไป๋เสี่ยวอิง หญิงสาวหน้าชาทันทีรีบก้มหน้าหลบสายตา และไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก

เมื่อบรรยากาศกลับคืนสู่ความสงบ เซี่ยหรงเหยาจึงเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่หน้าสำนักศึกษา น้ำเสียงของนางมั่นคงและชัดเจน รายละเอียดที่กล่าวออกมานั้นแตกต่างจากสิ่งที่ไป๋เสี่ยวอิงเล่าโดยสิ้นเชิง ราวกับเป็นเหตุการณ์คนละเรื่อง

“ไท่จื่อหรือ...ก่อนพักเที่ยง พระองค์ได้มาเยือนที่นี่จริง”

อาจารย์หวงลูบเคราขาวพลางพึมพำอย่างครุ่นคิด ลู่หลานหลิงก้มตัวกระซิบกับหลินเสวี่ยถงเสียงเบา

“ถงเอ๋อ เหตุใดเจ้ามิได้เล่าว่ามีไท่จื่ออยู่ที่นั่นด้วย”

“ข้า...ข้าก็ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตเช่นนี้ อีกอย่างไท่จื่อก็มิได้กล่าวสิ่งใดในตอนที่พวกเราทะเลาะกัน ข้าจึงคิดว่ามันไม่เกี่ยวข้อง”

หลินเสวี่ยถงตอบเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ