LOGINเมื่อได้ยินสรรพนามแทนตนเอง ทำทุกคนตกใจ ยกเว้นเซี่ยชิงสือและว่านอวิ๋นเซียวที่รู้ตัวตนของชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว ชายสวมหน้ากากเดินฝ่าพี่น้องเซี่ยและว่านเข้ามายืนตรงกลาง พร้อมกับเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
“ท่าน! ท่านคือพี่รองหรือ...” มู่หรงจ้านมีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด คนผู้นี้แม้ไม่ปรากฏตัวนานนับสิบปี ทว่ากลับถูกให้ความสำคัญยิ่งกว่าองค์ชายคนอื่นในราชวงศ์ อีกทั้งแดนเหนือยังเป็นที่ตั้งกองกำลังอันแข็งแกร่งที่สุด ที่เขาสร้างขึ้นด้วยสองมือ ตั้งแต่อายุสิบสอง หลายคนเล่าลือว่า องค์ชายรองกลายเป็นปีศาจที่ชอบกลืนเลือดเนื้อผู้คน และอีกหลายคนกล่าวว่า...เขาคลั่งสงครามจนเสียสติ ทว่าหลังได้พบในวันนี้ ต้องบอกว่า...แม้องค์ชายในราชวงศ์ล้วนรูปงาม แต่เมื่อเทียบกับองค์ชายรองที่ยังสวมหน้ากากครึ่งหน้าผู้นี้แล้ว...คนเหล่านั้นยังห่างไกลจากบุรุษตรงหน้าอยู่หลายส่วน เซี่ยหรงเหยาที่ยืนเงียบตั้งแต่ต้น แอบคิดในใจโดยไม่รู้ว่า สายตาของนาง ถูกชายหนุ่มอ่านออกทั้งหมดแล้ว “ท่านอยู่ที่ชายแดนเหนือมิใช่หรือ” “ทำไม...เจ้าได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตวนอ๋องแล้ว เปิ่นไท่จื่อจึงไม่สามารถกลับบ้านตนเองได้หรือ...” “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแปลกใจที่ท่านกลับมา...” “ทั้งที่ไม่กลับมาที่นี่นับสิบปี...” มู่หรงฉางชิงเอ่ยต่อประโยคส่วนท้ายที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา และมู่หรงจ้านก็มิได้ตอบคำใด นั้นหมายความว่า...เขายอมรับต่อสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ย “ช่างเถอะ...วันนี้เปิ่นหวางมีธุระ ต้องขอตัวก่อน” ยามนี้ มู่หรงจ้านมิอาจต่อกรกับชายตรงหน้าได้ จึงรีบจากไปก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น “นี่! ตวนอ๋องเพคะ” ชายหนุ่มสะบัดมือหลินเสวี่ยถงออก พร้อมจากไปด้วยสีหน้าเดือดดาล ว่านหนิงอวิ๋นเห็นหลินเสวี่ยถงไร้ที่พึ่ง จึงก้าวเข้าไปยืนประจันหน้า และเอ่ยทับถมอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี “ยังไม่ไปอีกหรือ หรือรอให้เราเลี้ยงข้าว” “เจ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ” หญิงสาวมิอาจทนต่อการถูกดูแคลนได้ สองพี่น้องตระกูลหลินพร้อมสหาย ทำได้เพียงกระทืบเท้าจากไปด้วยความขุ่นเคือง “อ้าว! อ้าว! ทนเสแสร้งต่อไปไม่ไหวแล้วรึ” ว่านหนิงอวิ๋นหัวเราะไล่หลังหญิงสาว พร้อมกับชูกำปั้นขึ้น “เข้าเรียนก่อนเถอะ ข้าจะทุบเจ้าให้หลังแอ่น” หญิงสาวเอ่ยข่มขู่อีกฝ่ายเสียงดัง “น้องเล็ก...เจ้าอย่าได้ก่อเรื่อง” ว่านอวิ๋นเซียวเอ่ยปรามน้องสาวเบาๆ “ขอบคุณไท่จื่อที่ยืนมือเข้าช่วย” เซี่ยชิงสือที่ยืนอยู่ข้างเซี่ยหรงเหยาหันไปคำนับให้แก่มู่หรงฉางชิง ทั้งที่เรื่องนี้หาใช่เรื่องของตนไม่ “สิ่งนี้นับเป็นอะไร...เราเองก็ไม่พอใจที่น้องชายทำตัวยโส ใช้อำนาจข่มขู่ผู้อื่น” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับตกอยู่ที่สตรีด้านหลังอย่างเซี่ยหรงเหยา “พวกเจ้ากำลังจะไปที่ไหนกัน” ว่านอวิ๋นเซียวเอ่ยถามน้องสาว “คือ...เรากำลังจะไปหอว่านเซียงเจ้าค่ะ” “ดีเลย เราสามคนก็กำลังจะไปที่นั่น เช่นนั้นก็ไปพร้อมกันเลยเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสนอ จากนั้นไม่นาน...คนทั้งห้าก็ได้มุ่งหน้าไปยังหอว่านเซียง โดยที่สตรีทั้งสองนั่งรถม้านำหน้าไปก่อน จากนั้นมีม้าสามตัวถูกควบตามไปช้าๆหอว่านเซียง สถานที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเหลาอาหารที่หรูหราที่สุดในย่านการค้ากลางเมือง ชั้นสามของที่นั่นมีเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น ที่เปิดขึ้นเพื่อรองรับแขกผู้มีฐานะพิเศษ หรือผู้มีชื่อเสียงในราชสำนัก ห้องพิเศษที่พวกเขาใช้ในวันนี้ เป็นห้องที่ดีที่สุด ผนังทั้งสี่ด้านถูกประดับด้วยภาพเขียนลายเมฆาและภูเขา โต๊ะไม้จันทร์หอมถูกแกะสลักลวดลายมังกรพันเมฆตั้งอยู่กลางห้อง พร้อมชุดน้ำชาที่ทำจากหยกขาววางเรียงอย่างประณีต เมื่อหน้าต่างบานใหญ่ถูกเปิดออก สายลมเย็นจากภายนอกพัดโชยเข้ามา กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกอยู่ริมถนนลอยเข้ามาแตะปลายจมูก ด้านล่างคือถนนสายหลักของเมือง ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ ทั้งพ่อค้าแม่ค้า รวมถึงผู้ซื้อกระเป๋าหนัก เสียงเรียกขายของดังขึ้นเป็นพักๆ ชีวิตของคนเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหล เพราะเป่ยหมิงไม่มีกฎห้ามออกจากเรือนในยามวิกาล เซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นเลือกนั่งใกล้หน้าต่าง ทั้งคู่มองภาพเบื้องล่าง พร้อมดื่มด่ำกับความมีชีวิตชีวาของผู้คนแตกต่างที่มาจากหลายสถานที่ หญิงสาวทั้งสองคีบอาหารละเลียดชิมช้าๆ เสียงตะเกียบกระทบชามเบาๆ คลอเคล้ากับเสียงลมที่ดังผ่านช่องหน้าต่าง ส่วนชายหนุ่มทั้งสามที่นั่งดื่มสุรายังอีกฟากหนึ่งของโต๊ะ กลิ่นหอมสุราดอกท้ออบอวลไปทั่วห้อง เสียงพูดคุยไม่ดังนัก คล้ายกำลังหารือเรื่องบางอย่างที่สตรีทั้งสองไม่อาจเข้าใจ “ขอบคุณที่เลี้ยงเจ้าค่ะ ทั้งที่จริงแล้วควรเป็นข้าที่จ่ายเงิน” เสียงหวานของเซี่ยหรงเหยาดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบา หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ หลังพวกเขาเดินออกมาที่ด้านหน้าหอว่านเซียง “จะให้เจ้าที่เป็นสตรีจ่ายได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นพี่ชายเจ้าได้ทุบข้าจนน่วมเป็นแน่” ว่านอวิ๋นเซียวหัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นกันเองและอารมณ์ขัน วันนี้ เขาพึ่งประลองฝีมือกับสหายรัก เดิมพันกันด้วยอาหารมื้อเที่ยง ผลสุดท้าย...กลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จึงต้องยอมเลี้ยงข้าวตามที่สัญญา ทว่า...ผู้ที่ได้รับอานิสงส์กลับเป็นสตรีทั้งสองอย่างเซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋น เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุด มู่หรงฉางชิง ไท่จื่อแห่งแคว้นเป่ยหมิง ได้ก้าวเดินนำหน้าอย่างสง่างาม พร้อมเอ่ยกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เราคงต้องแยกไปก่อน แล้วพบกันใหม่” แสงแดดยามบ่ายสาดส่องต้องชุดสีทมิฬ เผยให้เห็นบุคลิกอันสงบเยือกเย็น และท่วงท่าที่เปี่ยมด้วยอำนาจ ขายาวแข็งแรงก้าวขึ้นหลังม้าอย่างมั่นคง ก่อนควบออกไปตามถนนสายใหญ่ เสียงกีบเท้าดังก้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป เซี่ยหรงเหยายืนมองตามชายหนุ่มที่ควบม้าจากไปจนลับสายตา สายลมอ่อนพัดผ่านปลายเส้นผมของนาง ในแววตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด แม้จะเห็นเพียงครึ่งหน้า แต่คนผู้นี้ช่างรูปงามและสุขุมยิ่งนัก ดูเหมาะสมกับตำแหน่งไท่จื่อมากกว่าองค์ชายทั้งหลายในราชวงศ์เสียอีก ต่อมา ทั้งสี่คนแยกย้ายกันที่หน้าสำนักศึกษา แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านต้นเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิวตามสายลมราวกับหิมะกำลังโปรยปราย เซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นเดินเคียงกันเข้ามายังห้องเรียนด้วยท่าทางอารมณ์ดี“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคา
เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลกเมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขล
“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยา
แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้







