งานประมูล

“ที่พี่สะใภ้มาหาเจ้าก็เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วก็ตอนนี้...พี่สามของเจ้ายังคุกเข่าอยู่ที่ศาลบรรพชนอยู่เลย”

“อะไรนะ!” หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบวางชามน้ำแกงลงแล้วลุกขึ้นทันที ความตกใจทำให้ความมึนเมาหายเป็นปลิดทิ้ง

หญิงสาวรีบชำระกาย แต่งตัวอย่างลวกๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังเรือนของท่านปู่และท่านย่า เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังไปตามทางเดินในสวนยามเช้า

สายลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวไปตามทางเดิน แต่ในใจของเซี่ยหรงเหยากลับร้อนรนยิ่งกว่าเปลวไฟ นางไม่รู้เลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ในจวนสกุลเซี่ยไปแล้ว และยังทำให้พี่สามของนางต้องถูกลงโทษ

“มาแล้วหรือ”

เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยดังขึ้นอย่างอ่อนโยน มือเหี่ยวย่นกวักเรียกหลานสาวคนเล็กให้เข้ามาใกล้ เซี่ยหรงเหยารีบยอบกายลงอย่างอ่อนน้อม

“เป่าหนิงคารวะท่านปู่ ท่านย่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดู

ร่างบางเดินเข้าไปยกน้ำชาให้สองผู้เฒ่าด้วยความเคารพ ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าตั่งตัวยาว แล้วถูไถใบหน้าเล็กเข้ากับตักของหญิงชราอย่างออดอ้อน

“ท่านปู่ ท่านย่า เมื่อวานเป็นความผิดของเป่าหนิงเอง อย่าลงโทษพี่สามเลยนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยอ้อนวอนเสียงหวาน

“หึ! ยังกล้ามาขอร้องให้เจ้าเด็กนั่นอีกหรือ...เจ้าอายุน้อยไม่รู้ความ ทำตัวเหลวไหลได้ แต่เขาก็ไม่รู้ความเหมือนกันหรือ อย่างนี้ที่ร่ำเรียนมาคงเข้าท้องสุนัขไปหมดแล้วกระมัง!”

น้ำเสียงดุดันของชายชราทำหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ความกลัวแล่นปราดขึ้นในอก แต่เพราะรู้ดีว่าตนเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด นางจึงมิอาจปล่อยให้พี่ชายต้องรับโทษแทน

“ท่านปู่เจ้าขา เป็นความผิดของเป่าหนิงเอง ท่านปู่อย่าลงโทษพี่ชายเลยนะเจ้าคะ”

น้ำตาเม็ดโตไหลพรั่งพรูราวกับสร้อยไข่มุกสายขาด ดวงตากลมโตแดงก่ำราวกระต่ายน้อยในฤดูหนาว โสวฝู่ผู้เฒ่าที่ตั้งใจจะทำใจแข็งลงโทษสองพี่น้องให้หลาบจำ

ทว่า...เมื่อเห็นน้ำตาของหลานสาวคนเล็ก หัวใจที่แข็งดั่งหินผาก็พลันอ่อนยวบลงทันที ใครจะรู้ว่าขุนนางเฒ่าผู้ซื่อตรง ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่ฮ่องเต้ กลับกลายเป็นคนที่แพ้ทางหลานสาวเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ฮ่องเต้ผู้เป็นศิษย์เมื่อรู้เรื่องนี้ครั้งแรก ยังถึงกับหัวเราะไม่ออก แต่ต่อมาก็มักจะหยอกล้อชายชราเรื่อง “ความลำเอียง” อยู่บ่อยครั้ง

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว ใครก็ได้...ไปปล่อยคุณชายสามออกจากศาลบรรพชนที” เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น เซี่ยหรงเหยาก็ยกมือปาดน้ำตา ใบหน้าเล็กเผยรอยยิ้มสดใสขึ้นมาทันที ความดีใจแสดงออกชัดเจน

สิบหกปีที่ผ่านมานี้ นางก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ถึงภายนอกจะดูซุกซนเกเร แต่กับคนในครอบครัว...นางกลับอ่อนโยนและน่ารักเสมอ ไม่เคยข่มเหงบ่าวไพร่ในเรือนเลยสักครั้ง

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าข้างนอกจะมีข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับนางเช่นไร แต่คนในจวนสกุลเซี่ยก็ไม่มีวันเชื่อเลยแม้แต่น้อย

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในตระกูลเซี่ย ถูกส่งรายงานถึงตำหนักรัชทายาทอย่างละเอียด องครักษ์เงาสามคนถูกวางตัวไว้รอบกายหญิงสาว เพื่อคอยรายงานความเคลื่อนไหวและป้องกันภัยที่อาจเกิดขึ้น

ยามนี้...เหล่าผู้ติดตามคนสนิทของรัชทายาทหนุ่ม ต่างมองเซี่ยหรงเหยาเป็นนายหญิงอีกคนของพวกตนโดยปริยาย

“เจ้าจิ้งจอกน้อย...มีความสามารถทำให้จิ้งจอกเฒ่าอย่างเซี่ยโสวฝู่ยอมลงให้ได้ นางช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”

ชายหนุ่มเอ่ยชื่นชมจากใจจริง หลังได้รับฟังรายงาน

“อีกไม่นานจะมีงานประมูลที่หอเมฆา ส่งเทียบเชิญให้ตระกูลเซี่ยและว่าน...” ร่างสูงเอ่ยเบาๆ

“พ่ะย่ะค่ะ” สืออีคุกเข่ารับคำสั่ง ก่อนถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน

ทิ้งให้ห้องโถงใหญ่เหลือเพียงแสงตะเกียงสลัว และเงาร่างสูงของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของตำหนัก มู่หรงฉางชิงยามนี้อยู่ในชุดคลุมสีดำ หลุดลุ่ย เผยให้เห็นมัดกล้ามเรียงตัวสวยที่ผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน

ทว่า...บนผิวกายกลับมีร่องรอยแผลเป็นมากมาย สิ่งนี้ยิ่งขับเน้นให้บุรุษผู้นี้ดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม ดวงตมคมลึกลับจ้องมองนิ้วมือเรียวยาวที่กำลังควงจอกเหล้าไปมา ก่อนจะยกขึ้นกระดกลงคอ

รสขมฝาดแผ่ซ่านในลำคอ แต่กลับทิ้งรสหวานละมุนไว้ในภายหลัง แววตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับเห็นภาพหญิงสาวผู้หนึ่งในความทรงจำ

“เป่าหนิงเอ๋ย...เป่าหนิง เจ้าจิ้งจอกน้อย”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นแผ่วเบา

“อีกไม่นาน เปิ่นไท่จื่อจะทำให้เจ้าเป็นของเราในไม่ช้า”

นิ้วมือเรียวยาวแตะที่ริมฝีปากหยักเบาๆ ราวกับกำลังรำลึกสัมผัสอ่อนนุ่มของหญิงสาวในค่ำคืนนั้นได้อย่างชัดเจน

แววตาเยือกเย็นของแม่ทัพผู้เคยผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน พลันแปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่นและอ่อนโยน อย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

ภายในห้องอันเงียบงัน เหล้าในจอกหมดลงอีกครั้ง แต่รอยยิ้มบางบนริมฝีปากบางของรัชทายาทหนุ่ม กลับยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย ยามเมื่อนึกถึงใบหน้างามที่มักจะสดใสอยู่เสมอ ราวกับดวงตะวันบนท้องฟ้า

ทางด้านสองพี่น้องเซี่ย หลังได้รับอภัยโทษจากผู้เป็นปู่ พวกเขาก็ถูกกักบริเวณอยู่แต่ภายในจวนติดต่อกันสิบวันเต็ม เซี่ยหรงเหยาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายจนแทบจะปีนกำแพงหนีออกไปเอง

ขณะกำลังนั่งเหม่อมองสวนดอกเหมยอยู่นั้น เสียงสาวใช้รายงานว่า มีแขกจากตำหนักรัชทายาทมาเยือน ทำให้หญิงสาวรีบลุกขึ้นแทบจะทันที

สืออี องครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาท เดินทางมาพร้อมเทียบเชิญงานประมูลจากหอเมฆา เมื่อได้ยินเช่นนั้น...ร่างบางพลันตรงดิ่งไปยังห้องตำราของโสวฝู่ผู้เฒ่าโดยไม่รอช้า

เพราะนางจดจำได้ดี...งานประมูลครั้งนี้ เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอนาคต และมีบางสิ่งที่อีกสองปีต่อจากนี้ จะทำให้มู่หรงจ้านนั่งในตำแหน่งรัชทายาทได้อย่างมั่นคง

“ท่านปู่ ข้าอยากเข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้เจ้าค่ะ” เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่บีบนวดหัวไหล่ของชายชราอย่างเอาใจ

โสวฝู่ผู้เฒ่าชะงักเล็กน้อย ดวงตาลุ่มลึกแฝงรอยยิ้มบาง ทั้งที่ในใจรู้อยู่แล้ว ว่าหลานสาวคนเล็กมาออดอ้อนเช่นนี้ ย่อมมีจุดประสงค์เป็นแน่ แต่ก็มิได้เอ่ยออกมา

“เป่าเอ๋อมีอะไรที่อยากได้หรือ”

“ตอนนี้ยังไม่มีเจ้าค่ะ หลานเพียงอยากไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้น”

คำพูดซื่อๆ ของนางทำให้ชายชราหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ก็ยังไม่วางใจนัก หลายปีที่เลี้ยงดูหลานสาวคนนี้มา เขารู้ดีว่านางไม่เคยทำสิ่งใดโดยไร้เหตุผล ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ได้ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับเจ้าสามก็แล้วกัน”