Share

บทส่งท้าย ครอบครัวอันสมบูรณ์

Penulis: zuey
last update Tanggal publikasi: 2026-05-08 09:07:36

เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลก

เมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขลุ่ยดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

ดอกไม้สดถูกโปรยปรายตามเส้นทางที่รถม้าผ่าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความปลื้มปีติ มู่หรงฉางชิงจับมือภรรยาไว้แน่น ส่วนองค์ชายมู่หรงอวี้เซียวและองค์หญิงมู่หรงจื่ออิงนั่งอยู่ในอ้อมแขนของบิดามารดา

ใบหน้าเล็กทั้งสองเปื้อนรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้กลับบ้านเกิดของตน

เวลาผ่านไปสองปี เด็กทั้งสองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิงจึงพาพวกเขาเดินทางกลับไปยังแคว้นเป่ยหมิง เพื่อให้พวกเขาได้พบกับครอบครัวที่แท้จริงอีกครั้ง

ยามนี้ฮ่องเต้มู่หรงได้สละราชบัลลังก์ และผู้ที่ครองบัลลังก์เป่ยหมิงคือมู่หรงชิงยี่ พี่ชายคนโตของมู่หรงฉางชิง พี่สาวคนโตของเซี่ยหรงเหยาขึ้นรั้งตำแหน่งฮองเฮา

ท่านปู่ของนางได้เกษียณตนเองจากราชการ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่กับท่านย่าที่จวน คอยช่วยมารดาของนางเลี้ยงหลานๆ ส่วนพี่ใหญ่เซี่ยมู่ยวนก็มีบุตรเพิ่มมาอีกสองคน ทำให้จวนตระกูลเซี่ยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ

บิดาของเซี่ยหรงเหยาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก เป็นที่เคารพของทั้งขุนนางและประชาชน

ขณะที่พี่น้องจากแดนไกล จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋นและพระราชสวามีเซี่ยชิงสือแห่งแคว้นจ้าว ได้ส่งของขวัญล้ำค่ามากมายมามอบให้ครอบครัวที่เป่ยหมิง และเพื่ออวยพรในวันเกิดของท่านปู่ และที่ทั้งสองมิอาจเดินทางกลับบ้านเกิดได้ เพราะยามนี้...จ้าวหนิงอวิ๋นกำลังตั้งครรภ์

แคว้นเป่ยหมิง แคว้นจ้าว และแคว้นเจา บัดนี้ได้กลายเป็นพันธมิตรอันแข็งแกร่ง ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นระหว่างราชวงศ์ทั้งสามทำให้แคว้นรอบนอกไม่กล้าเปิดศึก เพราะเกรงต่ออำนาจและความร่วมมือของพวกเขา

ภายใต้ท้องฟ้าสีทองของฤดูใบไม้ผลิ เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังแว่วไปทั่วลานจวน เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิงยืนมองบุตรทั้งสองวิ่งเล่นท่ามกลางสวนดอกเหมย ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุข เป็นความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้าครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง

งานฉลองวันครบรอบอายุเจ็ดสิบห้าปีของท่านปู่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของบรรดาลูกหลานที่พร้อมหน้า จวนตระกูลเซี่ยสว่างไสวด้วยโคมไฟนับร้อย ดอกเหมยบานสะพรั่งทั่วสวน ราวกับร่วมเฉลิมฉลองไปด้วยกัน

หลังงานเลี้ยงผ่านไปหนึ่งเดือน ครอบครัวมู่หรงก็ออกเดินทางอีกครั้งเพื่อกลับสู่แคว้นเจา ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวอย่างสงบผ่านทิวเขาและแม่น้ำ

ทว่าระหว่างทางบนเรือลำใหญ่ เซี่ยหรงเหยากลับเริ่มมีอาการคลื่นไส้และอ่อนเพลีย มู่หรงฉางชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบประคองนางไว้ด้วยความเป็นห่วง

“เป่าหนิง เจ้าไม่สบายอีกแล้วหรือ” น้ำเสียงชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล หญิงสาวหลับตาแน่น...พยายามสะกดกลั้นอาการคลื่นเหียน

“ข้า...ข้าไม่รู้สิ อาการนี้...เหมือน เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนในตอนที่เรานั่งเรือไปแคว้นเจาเลย” คำพูดนั้นทำให้มู่หรงฉางชิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เซี่ยหรงเหยาจะเบิกตากว้างขึ้น ราวกับนึกอะไรได้บางอย่าง

“ไม่นะ! เจ้าบ้ามู่หรงฉางชิง ท่านทำร้ายข้าอีกแล้ว!” ชายหนุ่มถึงกับงุนงง ไม่เข้าใจว่าหญิงสาวตำหนิตนเองด้วยเรื่องใด

“พี่...ทำอะไรผิดหรือ” ชายหนุ่มจับร่างบางที่กำลังทำหน้าถมึงทึงจ้องมายังตนให้นอนลง ก่อนจะรีบเรียกหมอหลวงให้เข้ามาตรวจดูอาการของเซี่ยหรงเหยาอย่างร้อนรน

ไม่นานนัก...หมอหลวงก็ยิ้มออกมา

“ขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ องค์ฮองเฮากำลังทรงพระครรภ์” มู่หรงฉางชิงนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น

“เป่าหนิง! เจ้ากำลังจะให้กำเนิดลูกของเราอีกคน!” หญิงสาวถึงกับถอนหายใจแรง

“ข้าพึ่งจะรู้ว่าท่านดีใจขนาดนี้ที่ได้มีลูกเพิ่ม”

“แน่นอนสิ เราพยายามมานานแต่ไม่สำเร็จ เดินทางมาเป่ยหมิงครั้งเดียวกลับได้ลูกมาอีกคน เห็นทีเราต้องกลับเป่ยหมิงบ่อยๆ เสียแล้ว”

“ยังจะเอ่ยเช่นนี้อีก!” เซี่ยหรงเหยาดุชายหนุ่มเสียงดัง

“ถ้าชอบมีลูกนัก ท่านก็มาคลอดเอง...มาแพ้ท้องเองดีหรือไม่!” มู่หรงฉางชิงหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังก้องออกไปด้านนอก หมดคราบพญายมราชผู้เยือกเย็นที่เหล่าศัตรูหวาดกลัว เหลือเพียงชายผู้หลงรักภรรยาอย่างหมดหัวใจ

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากประตูห้อง

“ท่านพ่อ เราสองคนจะมีน้องแล้วใช่หรือไม่” องค์หญิงจื่ออิงถามด้วยแววตาเป็นประกาย ส่วนองค์ชายอวี้เซียวมองพระบิดาและพระมารดาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น มู่หรงฉางชิงพยักหน้า

“แน่นอนลูกรัก พ่อเองก็กำลังจะมีลูกเพิ่มอีกคน ครั้งนี้ขอเพิ่มสองคนเหมือนเดิมนะยอดรัก” คำพูดนั้นทำเอาเซี่ยหรงเหยาถลึงตาใส่เขาทันที

“มู่หรงฉางชิง! ท่านอยากให้ข้าทุบหัวท่านหรือไม่!” แม้จะถูกข่มขู่ แต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเต็มไปด้วยความสุขที่ไม่อาจปิดบังได้

ยามอัสดง แสงสุดท้ายของวันทอดตัวเหนือขอบฟ้า ท้องทะเลเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยสีทองอำพันระยิบระยับ คลื่นอ่อนๆ ซัดกระทบลำเรือแผ่วเบา

บนดาดฟ้าเรือ มู่หรงฉางชิงยืนเคียงข้างเซี่ยหรงเหยา สายลมทะเลพัดกลุ่มผมของนางปลิวไหวไปตามแรงลม กลิ่นเค็มของทะเลผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างของนาง ทำหัวใจของชายหนุ่มอบอุ่นอย่างประหลาด

“เจ็ดปีแล้วสินะ ทุกอย่างเหมือนพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” เสียงของเซี่ยหรงเหยาแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความสุข มู่หรงฉางชิงยิ้มบาง ดวงตาสะท้อนแสงทองของอาทิตย์ยามอัสดง

“ใช่ เจ็ดปีที่เราไม่เคยหยุดรักเจ้าเลยแม้เพียงวันเดียว” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ

“ปากหวานเช่นนี้ ข้าควรจะเชื่อดีหรือไม่”

“เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่เคยโกหก” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือของหญิงสาวมากุมไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกันราวกับคำมั่นสัญญาที่ไม่ต้องเอ่ยเป็นถ้อยคำ

เบื้องหลังทั้งสอง...มู่หรงอวี้เซียวและมู่หรงจื่ออิงยืนมองท้องทะเลด้วยแววตาเป็นประกาย เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองดังแว่วไปพร้อมเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง

แสงสุดท้ายของอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า เหลือเพียงประกายแสงทองที่สะท้อนบนผิวน้ำ ราวกับผืนผ้าแพรส่องแสง มู่หรงฉางชิงโอบร่างของภรรยาไว้แน่น พลางกระซิบข้างหู

“ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป เราจะยังอยู่ตรงนี้ เคียงข้างเจ้าเสมอ” เซี่ยหรงเหยาเอนศีรษะพิงอกของเขา ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสุข

“ตราบใดที่ท่านยังซื่อสัตย์ ข้าก็จักเชื่อในคำของท่าน”

เรือลำใหญ่แล่นตรงไปท่ามกลางแสงสีทองที่กำลังลับขอบฟ้า เสียงคลื่นและเสียงหัวเราะของครอบครัวดังประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความสุข ท้องฟ้าและทะเลหลอมรวมเป็นสีเดียวกัน ดุจดั่งความรักของพวกเขาที่ไม่มีวันจางหาย

จบบริบูรณ์

ฝากติดตามตอนพิเศษด้วยนะคะ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 7

    “ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 6

    หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 5

    ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 4

    ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 3

    ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 2

    ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   บทลงโทษจ้าวเค่อ

    บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านความทุกข์ยากมานาน ในที่สุดโชคชะตาก็เริ่มหันกลับมามอบความสงบสุขให้พวกนางอีกครั้งร่างบางหลับตาลงพร้อมเอ่ยในใจ ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ข้าได้เกิดใหม่...ทำให้ได้พบผู้คนเหล่านี้อีกครั้งยามราตรีมาเยือน แสงจันทร์สาดลอดผ่านหน้าต่างกระทบพื้นห้อง

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ไอ้สารเลว

    เมื่อเสียงแรกของกู่ฉินดังขึ้น ท่วงทำนองอ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่เสียงนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ซึ่งสามารถทิ่มแทงหัวใจและความรู้สึกผู้ฟังได้ทุกคนว่านหนิงอวิ๋นนั่งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ ข้างกายคือชายหนุ่มสองคน...ว่านอวิ๋นเซี่ยวและเซี่ยชิงสือ ที่ทำหน้าที่เป็นราชทูตจากเป่ยหมิง ทั้งสามนั่ง

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   แอบเข้าวัง

    “ซื่อจื่อ เหตุใดถึงมาเยือนยังเรือนของอนุได้เล่าเจ้าคะ” จ้าวเค่อก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองหญิงสาว“เจ้ามีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวไปของเซี่ยหรงเหยาหรือไม่!” หลินซินหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดปาก แววตาแฝงความตกใจ“ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าน้อยไม่รู้เลยจริงๆ ไม่รู้ใครเป็นคนใส่ร้ายข้าเ

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ข่าวคราวของสามี

    “เตรียมม้า! เราจะเข้าเมืองหลวงให้ทันก่อนที่จ้าวเค่อจะกลับมา!” เสียงคำสั่งของชายหนุ่มดังก้องในความมืด เหล่าองครักษ์ลับรีบเคลื่อนไหวทันที...ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเองที่อีกฟากหนึ่งของแคว้นจ้าว...จ้าวเค่อยามนี้ได้ปลอมตัวเป็นมือสังหาร ใบหน้าของชายหนุ่มถูกปิดบังด้วยผ้าคลุม ดวงตาอำมหิตดูเย็นเยียบราวกับสั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status