ตอนพิเศษ 1

ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจน

ชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคาดเดาไปเองว่า...ชายผู้นี้อาจเคยเป็นโจรป่ามาก่อน

เมื่อร่างสูงมาถึงกระท่อมดินหลังเล็กมุงหญ้าแห้งเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าที่เคยแข็งกร้าวพลันอ่อนลง ชายหนุ่มทิ้งกวางตัวใหญ่ไว้ที่ลานบ้านอย่างไม่ไยดี เขาหยุดยืนหน้าประตูไม้ผุพัง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

“ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว”

ประตูไม่บานเก่าถูกเปิดช้าๆ ภายในห้องไร้ความเคลื่อนไหวอื่นใด ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ คล้ายกำลังผิดหวัง ก่อนเดินเข้าไปภายในห้องเล็กแคบที่ค่อนข้างเหม็นอับ

จ้าวเค่อ อดีตซื่อจื่อตำหนักชินอ๋อง หลังบิดาของเขาก่อการกบฏ เพื่อช่วยเหลือเชื่อหรงเหยา...ชายหนุ่มเลือกที่จะจบความโกลาหลทั้งหลาย โดยการส่งตนเองและบิดาลงสู่หุบเหว

ทว่า...เบื้องล่างคือสายน้ำใหญ่อันเชี่ยวกราก ทั้งตัวเขาและบิดาจึงรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้ แม้ตนเองจะไม่ได้รับบาดเจ็บมากมาย มีเพียงใบหน้าที่ถูกหินโสโครกบาดจนเกิดรอยแผลยาว แต่บิดาอย่างชินอ๋องกลับหมดสติ กระทั่งเดี๋ยวนี้...

หลายปีผ่านไป จ้าวเค่อได้พาบิดาร่อนเร่ไปเรื่อยๆ และได้มาลงหลักปักฐานที่อำเภอเล็กๆ ในเป่ยหมิง ปกปิดฐานะและชื่อแซ่ กลายเป็นเฟยหยางนายพรานหนุ่ม ทำอาชีพล่าสัตว์ ใช้ชีวิตเรียบง่าย คอยดูแลบิดาที่นอนไม่ได้สติของตน

แสงสลัวส่องเข้ามาจากช่องหน้าต่างไม้บานเล็ก ทำให้มองเห็นร่างผอมแห้งที่นอนอยู่บนเตียงไม้ หน้าอกยังคงขยับไหวขึ้นลง สม่ำเสมอ บนศีรษะมีผมหงอกขาวโพลน ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและอำนาจ บัดนี้กลับซูบผอมและไร้ชีวิตชีวา

เฟยหยางหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าและลำตัวของบิดาอย่างอ่อนโยน เหมือนที่เขาเคยทำทุกวันมาตลอดหลายปี

“วันนี้ข้าได้กวางหนุ่มมาตัวหนึ่ง ขายได้เมื่อใดจะหาหมอมารักษาท่าน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา ทว่า...ไร้เสียงตอบกลับ เป็นเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า...มันไร้ประโยชน์

ชีวิตในทุกวันของชายหนุ่มผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ออกล่าสัตว์ ขายเนื้อและหนังสัตว์ในตลาด กลับมาดูแลบิดา แล้วก็เริ่มวนซ้ำในวันใหม่

ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างหลีกเลี่ยงเขา ชอบนินทาเรื่องรอยแผลเป็นที่น่ากลัว บางคนเรียกเขาว่าโจรป่า บางคนใส่ร้ายว่าเขาเคยฆ่าคน แต่นั่นหาได้สำคัญไม่ เพราะชายหนุ่มไม่สนใจ

ชีวิตนี้...เขาไม่ได้ต้องการอะไรจากใครอีกแล้ว ไม่ต้องการชื่อเสียง ไม่ต้องการอำนาจ ไม่ต้องการความเคารพนับถือ มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาปรารถนา คือวันหนึ่งบิดาจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าความหวังนั้นเหลือน้อยเต็มที

หลังทำความสะอาดพลิกกายของบิดาตามที่ท่านหมอแนะนำ เขาก็เดินเข้าครัว ทำโจ๊กใสๆ เพื่อป้อนบิดาที่ไม่ได้สติของตน ความยากลำบากที่สุดคือ ร่างที่นอนหมดสติมิอาจทำให้รับประอาหารได้อย่างเช่นคนปกติ แม้จะยากแต่เขาก็พยายามในทุกวัน

เพียงไม่กี่ปี...คนที่เคยมีรูปร่างกำยำสูงใหญ่ก็กลับกลายเป็นแห้งเหี่ยวดั่งไม้ฟืน...หลังทำหน้าที่ของตนเสร็จสิ้น ชายหนุ่มแบกกวางหนุ่มเดินลงเขา ไปยังเรือนหลังเล็กที่อยู่ใต้ต้นอู๋ถง

“มีใครอยู่หรือไม่” ชายหนุ่มตะโกนออกไป ทันใดนั้นเสียงกุกกักจากด้านในพลันดังขึ้น ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างแรง เด็กหนุ่มรูปร่างสันทัดรีบก้าวตรงมายังชายหนุ่ม

“พี่เฟยหยาง ท่านจักเข้าเมืองอีกแล้วหรือ” ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนยื่นถุงเงินให้อีกฝ่าย

“ฝากดูแลบิดาของข้าที วันนี้อาจกลับดึกหน่อย” เด็กหนุ่มผู้มีนามว่าเอ้อโก่วพยักหน้า ก่อนจะแหงนมองท้องฟ้า

“นี่ก็ใกล้เย็นแล้ว ข้าว่าท่านเข้าเมืองพรุ่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ” ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ยาสำหรับพรุ่งนี้ของบิดาข้าหมดแล้ว” เอ่ยจบก็หันเดินจากไป เอ้อโก่วมองตามแผ่นหลังตั้งตรงของชายหนุ่ม ก่อนรีบกลับเข้าเรือน เก็บของแล้วมุ่งหน้าขึ้นเนินเขา สถานที่กระท่อมของเฟยหยางตั้งอยู่

หนึ่งปีก่อน...หลังชายหนุ่มย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านหลีฮวา ทุกคนต่างไม่กล้าเข้าใกล้ รวมถึงเอ้อโกว่ เด็กหนุ่มวันสิบเจ็ดปี

ทว่า...หลังจากช่วยชีวิตเอ้อโก่วจากฝูงหมาป่า เขาจึงเกิดความเลื่อมใสในตัวของเฟยหยาง และเริ่มติดตามชายหนุ่มนับแต่นั้น

แม้จะถูกคนในบ้านดุด่า แต่เอ้อโก่วก็ดึงดันไม่ฟังคำเตือน ทำให้ในหมู่บ้านหลีฮวา มีเพียงเอ้อโก่วและหัวหน้าหมู่บ้านที่ได้รับผลประโยชน์จากเฟยหยางในบางครั้ง ที่ยังพอจะมีปฏิสัมพันธ์กับเข้าบ้าง

เมื่อเฟยหยางเดินทางถึงอำเภอถงอัน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว แสงโคมไฟริมทางส่องสว่างระเรื่อ ตามท้องถนนผู้คนเริ่มเบาบาง ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเหล่าสุรา กวางตัวใหญ่ยังคงแบกอยู่บนบ่าอย่างมั่นคง

เขาเดินไปทางด้านหลังของเหล่าสุรา เคาะประตูเบาๆ สามครั้งเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายใน ก่อนประตูจะเปิดออก...เผยให้เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าแดงก่ำ

“อ้อ...เฟยหยางมาแล้วหรือ” เสี่ยวเอ้อยิ้มกว้าง สายตามองไปที่กวางหนุ่มบนบ่าของชายหนุ่มด้วยสีหน้าพอใจ

“ตัวใหญ่ทีเดียว รอสักครู่เดี๋ยวข้าไปตามผู้ดูแล” ชายหนุ่มพยักหน้า หลังเสี่ยวเอ้อหายไปครู่หนึ่ง ก็กลับมาพร้อมชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง

“เหตุใดวันนี้พี่เฟยถึงได้มาตอนเย็นเล่า”

“ข้าพึ่งลงจากเขา กลัวว่าเนื้อกวางจะไม่สด เลยรีบมาที่นี่ก่อน”

“เข้าใจแล้ว...เช่นนั้นกวางหนุ่มตัวนี้ข้าให้ท่านสิบตำลึง” เฟยหยางพยักหน้า ปล่อยกวางทั้งตัวให้เป็นหน้าที่ของเหล่าพนักงานของเหลาอาหาร แล้วรับเงินจากผู้ดูแลหนุ่มโดยไม่ต่อรอง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมากมาย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำธุรกิจกัน

อีกอย่างกลิ่นอายที่แผ่ออกจากชายหนุ่มที่ทุกคนต่างเรียกขานว่า นายพรานเฟยหยาง มันดูไม่เหมือนกลิ่นอายที่ชาวบ้านธรรมดาจะสามารถมีได้ ชายหนุ่มเป็นคนพูดน้อยและมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา ผู้ดูแลจึงไม่กล้าเล่นตุกติก กดราคาสัตว์ที่ป่าเขาล่ามาได้

หลังจากเสร็จธุระที่เหลาอาหาร ชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ป้ายสีดำตัวอักษรสีทองแวววาวภายใต้แสงโคมไฟ เขียนว่า” ต้งเหริน” เฟยหยางซื้อยาสำหรับบิดาจำนวนหนึ่ง จากนั้นจึงแวะซื้อข้าวสาร เกลือ และเครื่องปรุงต่างๆ ที่จำเป็น

เมื่อเสร็จธุระ ชายหนุ่มก็เดินเท้าออกจากเมือง แบกของหนักๆ บนบ่า มุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านหลีฮวาทันที

ทว่า...เขาไม่รู้เลยว่า มีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมายังตน นับตั้งแต่เขาออกจากเหล่าสุรา กระทั่งตอนนี้...ชายฉกรรจ์ห้าคนได้แอบตามเขาออกจากเมืองอย่างเงียบเชียบ

เมื่อถึงเส้นทางเปลี่ยวที่ไร้แสงไฟและไม่มีผู้ใดสัญจร มีเพียงแสงจันทร์และดวงดาวทำให้มองเห็นเบื้องหน้าเป็นเพียงเงาตะคุ่ม เมื่อสบโอกาส คนกลุ่มนั้นรีบเปิดเผยตัวทันที เข้าล้อมเฟยหยางเอาไว้

“วางของลงซะ!! แล้วไสหัวไปถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ชายคนหนึ่งพูดเสียงหยาบ มีดสั้นในมือแวววาวกวัดแกว่งไปมา

เฟยหยางหยุดเดินเล็กน้อย สายตาเย็นชาเหลือบมองพวกเขาทีละคน บนใบหน้าชายหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวใดใด

“ไม่ได้ยินหรือไร!” อีกคนตะโกนก้อง พร้อมก้าวเข้ามาใกล้

ชายหนุ่มวางของลงอย่างช้าๆ ก่อนจะทันรู้ตัว เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของชายคนแรก เขาล้มลงกับพื้น กอดขาที่บิดงอในทิศทางที่ผิดธรรมชาติ

ก่อนที่คนอื่นจะทันตั้งตัว เฟยหยางก็เคลื่อนไหวจากจุดนั้นอย่างเงียบงัน ไม่ถึงสิบลมหายใจ...ชายทั้งห้าคนต่างนอนกองอยู่บนพื้น ขาของพวกเขาบิดงอไม่เป็นรูปร่าง พร้อมเสียงร้องครวญคราญด้วยความเจ็บปวด

ในสายตาของกลุ่มโจรเหล่านั้น เฟยหยางยามนี้ราวกับพญามัจจุราชที่ปีขึ้นมาจากขุมนรก แม้มิได้เอ่ยสิ่งใด...แต่สายตาเย็นชาท่ามกลางรัติกาล กลับสามารทำให้หัวใจพวกเขาราวกับถูกบีบรัดด้วยความกลัว