ลูกน้อยของข้าเจ้ากลับมาแล้ว

“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง

“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้า

เซี่ยหรงเหยาค่อยๆ แหวกปอยเส้นผมข้างขวาของเด็กชายออก เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับไฝสีแดงเม็ดเล็กที่แทบกลืนไปกับผิว นางก็พลันสวมกอดเด็กน้อยทันที น้ำตาที่กักเก็บไว้พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือสั่นเทาเอื้อมไปลูบหัวทุยนั้นเบาๆ

“ลูกของแม่...เจ้าคือลูกน้อยของแม่ เจ้า... เจ้ากลับมาหาแม่แล้ว...” เสียงของเซี่ยหรงเหยาสั่นเครือ หล่าข้ารับใช้ที่อยู่ในห้องต่างตกตะลึง เด็กที่ตามหามานานถึงห้าปี บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างง่ายดายราวปาฏิหาริย์

มู่หรงจื่ออิงเองก็ยืนงุนงง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสน เพราะบิดามารดาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องพี่ชายฝาแฝดของนางเลยสักครั้ง เหล่าข้ารับใช้ก็ถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ

“เสด็จแม่... พระองค์ทรงหมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ” เด็กหญิงถามเสียงแผ่ว มู่หรงฉางชิงย่อตัวลง กางแขนรับบุตรสาวเข้ามากอดไว้แนบอก

“จื่ออิงมานี่มา พ่อจะเป็นคนเล่าให้ฟังเอง”

ชายหนุ่มลูบศีรษะเล็กของบุตรสาวเบาๆ ก่อนค่อยๆ เล่าเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อนด้วยน้ำเสียงสงบ เพื่อมิให้นางเข้าใจผิด คิดว่าบิดามารดากำลังแบ่งความรักให้เด็กคนอื่น ทั้งที่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นางคือแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา

“เมื่อห้าปีก่อน...จ้าวเหลย คือคนที่ลักพาตัวพี่ชายของเจ้าไป”

มู่หรงฉางชิงหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“และนั่นคือเหตุผลที่เขาตั้งชื่อพี่ชายของลูกว่า ‘มู่หรงจ้าน’ หวังให้เป็นตัวแทนบุตรชายของตน” มู่หรงจื่ออิงพึมพำเสียงเบา ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

“เพราะมิได้รักจากใจจริง...จึงได้ทรมานและทุบตีเพื่อความสะใจของตน...” น้ำเสียงสั่นเครือของเด็กหญิงในอ้อมแขนทำให้ทุกคนในห้องนิ่งงัน

เด็กหญิงผู้ที่ไม่เคยร้องไห้แม้ถูกเฆี่ยนทำโทษ กลับร้องไห้จ้าออกมาเสียงดัง หยาดน้ำตาที่พรั่งพรู ทำมู่หรงฉางชิงต้องกอดนางเพื่อปลอบโยน

“ข้าไม่เป็นอะไร...ไม่เจ็บแล้ว” เสียงเล็กของมู่หรงจ้านดังขึ้น เขาเดินเข้าไปจับมือน้องสาวฝาแฝดไว้แน่น

“อย่างไรเขาก็เลี้ยงดูข้ามา ตอนนี้ก็ได้รับกรรมของตนไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องร้องไห้เพื่อเรื่องที่ผ่านไปแล้ว”

มือเล็กๆ ของเขายกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มกลมของน้องสาวอย่างอ่อนโยน แววตาสดใสเต็มไปด้วยความมีเหตุมีผลเกินวัย แต่นั้นกลับยิ่งทำให้เซี่ยหรงเหยาเกิดความแค้น

“ต่อให้เป็นคนที่เลี้ยงดู...แต่ก็ปฏิเสธมิได้ว่าเป็นคนลักพาตัวลูกของแม่ไป! สืออี! ไม่ว่ามันถูกฝังอยู่ที่ใด จงขุดมันขึ้นมาจากหลุม ข้าจักมิให้มันได้ตายตาหลับ!” น้ำเสียงเด็ดขาดของนางทำให้ทุกคนในห้องต่างสะดุ้ง

ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง...ทว่าเด็กชายผู้ถูกพรากจากอกมารดาไปถึงห้าปีเต็ม กลับยื่นมือเล็กๆ ไปจับมือของนางไว้แน่น

“ท่านแม่...ข้าขอร้อง ได้โปรดปล่อยเขาไปได้หรือไม่...ท่านปู่สูญเสียบุตรชายไปแล้ว ที่ทำเช่นนั้นอาจเพราะเสียใจ”

“แต่มันกล้าทรมานลูกของแม่!” เซี่ยหรงเหยากลั้นเสียงสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ มือของนางสัมผัสแขนเล็กที่มีแต่ร่องรอยการถูกทรมาน และผอมแห้งดั่งไม้ฟืน

“ข้าไม่เป็นไรขอรับ...นะขอรับท่านแม่ โปรดรับฟังคำขอของข้าสักครั้ง”

มู่หรงฉางชิงมองภาพนั้นด้วยแววตาเศร้าโศก หากในอดีตเขาไม่สังหารมู่หรงจ้าน เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เซี่ยหรงเหยามองดวงตาใสกระจ่างของบุตรชาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ได้...แม่รับปาก”

นางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างรักใคร่ ในแววตามีประกายแห่งความสุขที่รอคอยมานานแสนนาน...มันคือความสุขของแม่ที่ได้ลูกชายกลับคืนสู่อ้อมอกอีกครั้ง

หนึ่งเดือนต่อมา....แคว้นจ้าวทั้งแผ่นดินล้วนอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความปีติ โคมไฟและผ้าแพรสีแดงสดถูกแขวนประดับตามถนนหนทาง ตั้งแต่ประตูเมืองหลวงไปจนถึงหน้าพระราชวัง

เสียงกลองและขลุ่ยดังประสานกันอย่างครึกครื้น ผู้คนจากทุกสารทิศต่างหลั่งไหลเข้ามาในเมืองหลวง

เพื่อร่วมเฉลิมฉลองวันอภิเษกสมรสขององค์จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋นและพระราชสวามีแม่ทัพเซี่ยชิงสือจากแคว้นเป่ยหมิง

สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าที่ขายของมงคล ทั้งโคมไฟสีทอง เครื่องประดับไหม และขนมรูปดอกเหมยที่สื่อถึงความรักอันยั่งยืน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังระงมปนกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้า บางแห่งมีการแสดงงิ้วและเชิดสิงโต

ผู้คนต่างโห่ร้องด้วยความยินดีเมื่อขบวนเสด็จขององค์จักรพรรดินีและสวามีเคลื่อนผ่าน รถม้าพระที่นั่งประดับลวดลายมังกรและหงส์สลักอย่างวิจิตรตระการตา

รถม้าที่อยู่ด้านหลังคือรถม้าครอบครัวมู่หรง แม้พวกเขาจักเป็นถึงจ้าวแผ่นดินแคว้นเจา หากแต่ก็ให้เกียรติและนับตนเองเป็นคนในครอบครัว ยามนี้มู่หรงฉางชิงในฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองนั่งเคียงข้างเซี่ยหรงเหยาและบุตรฝาแฝดทั้งสอง อดีตขอทานน้อยมู่หรงจ้านได้รับพระราชทินนามใหม่เป็น องค์ชายมู่หรงอวี้เซียว

เมื่อขบวนรถม้าเสด็จผ่านไปตามถนน ผู้คนต่างคุกเข่าลงพร้อมเปล่งเสียงถวายพระพร

“ทรงพระเจริญ! ขอให้พระองค์ทั้งสองทรงครองรักยั่งยืนดุจสายน้ำ!” จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋นทรงยกพระหัตถ์ขึ้นโบกเบาๆ พระโอษฐ์คลี่ยิ้มละมุน พระสุรเสียงอ่อนโยนตรัสตอบ

“ขอให้ราษฎรทุกคนอยู่เย็นเป็นสุข แผ่นดินจ้าวรุ่งเรืองตราบนานเท่านาน” เซี่ยชิงสือมองพระชายาด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองผู้คนที่โบกมือส่งเสียงยินดี เขาเองยกมือขึ้นเช่นเดียวกัน

แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องของพระราชวัง แสงสะท้อนระยิบระยับราวกับอวยพรให้ทั้งสองพระองค์ ทรงครองรัก และครองแผ่นดินด้วยความร่มเย็นชั่วกาลนาน

สิบวันผ่านไป แสงอรุณแรกของวันสาดส่องเหนือกำแพงเมืองหลวง แสงสีทองสะท้อนบนยอดหลังคาพระราชวังระยิบระยับ

ขบวนรถม้าจอดเรียงรายอยู่หน้าประตูเมือง การเดินทางกลับแคว้นเจาครั้งนี้ของเซี่ยหรงเหยาและครอบครัว แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เพราะครั้งนี้พวกเขาได้พบกับบุตรชายที่หายไปนานถึงห้าปี

ในเวลาเดียวกัน...จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋น ทรงฉลองพระองค์สีขาวปักดิ้นทอง พระพักตร์อ่อนโยนแต่แฝงด้วยความอาวรณ์ พระราชสวามีเซี่ยชิงสือทรงยืนเคียงข้างในฉลองพระองค์สีดำเข้ม

ดวงตาคมลึกทอดมองครอบครัวตรงหน้าด้วยความอาวรณ์

“เป่าหนิง เด็กๆ เดินทางปลอดภัยนะ กลับถึงเกาะเจาเมื่อใดอย่าลืมเขียนจดหมายถึงข้า” จ้าวหนิงอวิ๋นตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พระหัตถ์ลูบแขนของสหายสนิทอย่างแผ่วเบา

“ขอบคุณ...อีกสองปีพบกันใหม่” เซี่ยหรงเหยากอดสหายรักทั้งน้ำตา

“น้องเขย ฝากน้องสาวและหลานๆ ด้วย พวกเขาคือสมบัติของพวกเราทุกคน” เซี่ยชิงสือเอ่ยกับมู่หรงฉางชิงที่ยืนอยู่ข้างเซี่ยหรงเหยา ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

“อวี้เซียวน้อย จื่ออิงน้อย เจ้าทั้งสองต้องกลับมาหาท่านป้าอีกนะ” จ้าวหนิงอวิ๋นกอดเด็กทั้งสองทั้งน้ำตา

“หม่อมฉันทั้งสองจะเขียนจดหมายถึงเสด็จป้าบ่อยๆ เพคะ!” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากผู้คนรอบข้าง บรรยากาศที่เคยเงียบเหงาพลันอบอุ่นขึ้นทันตา

หลังการร่ำลา เสียงกลองสัญญาณดังขึ้น ขบวนรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ จ้าวหนิงอวิ๋นยกมือขึ้นโบกไปมา ดวงตาฉายแววอาลัยอาวรณื ร่างเล็กที่น้ำตาอาบแก้ม ถูกสวามีของตนดึงเข้ามาสวมกอดเพื่อปลอบโยน

“ขอให้การเดินทางของพวกเจ้าจงราบรื่นและปลอดภัย” นางเอ่ยเสียงสะอื้นแผ่วเบา แสงแดดยามเช้าทอผ่านม่านหมอกบางๆ รถม้าค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป