รักษาใจ Mga Nobela at Kwento

คอปเตอร์หัวเราะหึในลำคอ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเสียงพร่า “เกี่ยวสิ…แผลตรงมือกูรักษาให้ แต่แผลตรงใจน่ะ กูรักษาได้ด้วยจูบเท่านั้น”

พรรณวษาถอนใจแล้วบอกให้ท่านเลิกกังวล “พรรณว่าอาสองเลิกคิดเรื่องพวกนั้นก่อนดีกว่า ไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ พรรณเอาของบำรุงหัวใจมาฝากด้วยนะ ถามหมอแล้วด้วย หมอบอกว่าใช้ได้” “ไหน” อาสองถามอย่างสนใจ คนเป็นหลานดึงกระเป๋าออกมารูดซิปเปิดออก ล้วงมือเข้าไปรื้อ ๆ ค้น ๆ คร ู่เดียวก็ชูขึ้นเป็นเครื่องหมายมินิฮาร์ตส่งให้อา พอท่านเห็นก็หัวเราะออกมาดังลั่น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองไปรอบ ๆ มีขันทีและนางกำนัลเดินผ่านเป็นครั้งคราว จึงไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกต่อไป “ท่านสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่?” “โรคทางใจไม่มียาที่จะรักษาให้หายได้” ไป๋หลินยวนยกกล่องยาเข้าไปข้างใน ก่อนจะโบกมือ “มีเพียงการแก้ปมในใจเท่านั้น จึงจะสามารถรักษาให้หายไ ด้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกหนักใจยิ่งนัก

เขารู้ว่าเป็นเพราะยาเสน่ห์ที่สร้างปัญหา ตนเองจะเป็นคนใคร่ในตัณหา และฝันถึงเรื่องพรรค์นั้นทุกคืนได้อย่างไร เยี่ยเป่ยเฉิงถามอย่างงุนงง: "ถ้าอย่างนั้นจะต้องรักษาอย่างไร?" "รักษา?" เสิ่นป๋อเหลียงพูดไม่ออกเล็กน้อย “ความปรารถนาของมนุษย์ไม่มีทางรักษาได้”หลังจากเงียบไปครู่ห นึ่ง เขาก็กล่าวอย่างช้าๆว่า “โรคหัวใจก็ต้องรักษาด้วยยาใจ เหตุใดท่านอ๋องไม่ตบแต่งหญิงสาวคนนั้นเข้าเรือนแล้วลองสัมผัสดูอีกครั้ง บางทีมันอาจจะสามารถรักษาให้หายขาดได้”

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่า

ทั้งๆ ที่ทำใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นเพียงแค่สหาย ไม่หวังสูงได้เป็นคนรู้ใจ แต่ความเจ็บแปลบนี้คืออะไรนะ? สาวน้อยเอื้อมมือกุมที่อกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ ก้มหน้าหลุบตาเดินซึม เห็นเพียงแพขนตายาวงอนกระเพื่อมไหวอย่างคนกลั้นหายใจมิให้น้ำตาไหลริน

องผู้ชายอกสามศอกตาน้ำข้าวอย่างเขา แต่ที่น่าแปลกใจที่สุดคือไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่คิดจะมีรักจะรักกันได้มากมายถึงเพียงนี้ นี่แหละหนาที่เขาว่าความรักมักไม่มีเหตุผล บางทีมันก็ไม่ต้องการเวลา อยู่ๆ มันนึกอยากมามันก็มาเอง แต่สิ่งสำคัญคือคุณจะสามารถรักษามันไว้ได้หรือไม่ สำหรับทั้งคู่ แล้วพวกเขาสามารถที่จะเก็บรักษามันไว้ได้อย่างดีด้วยหัวใจสองดวงที่ผูกกัน

แว่วเสียงหวานกระซิบตอบเขาไปว่า ‘รัก’ เช่นกัน หัวใจสองดวงที่เคยเจ็บร้าวได้รับการฟื้ นฟูเยียวยาให้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง และจะยืนยาวตลอดไปตราบนานเท่านาน ตอนพิเศษ รักเพียงใจ เชื่อใจ ไว้ใจ วางใจ…ลองใจ “ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้”

จิรัญญาบอกเสียงเรียบทั้งที่ภายในใจกำลังสั่นไหว แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ถ้ายอมเขาอีกมีหวังแต่ไม่ต้องไปทำงานแน่วันนี้ “โธ่ ใจร้ายจังแต่หอมแก้มก็ไม่ได้ ขอผมชื่นใจหน่อยได้ไหม นะนะนะ”

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”