รักษาใจ Novels & Stories

คอปเตอร์หัวเราะหึในลำคอ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเสียงพร่า “เกี่ยวสิ…แผลตรงมือกูรักษาให้ แต่แผลตรงใจน่ะ กูรักษาได้ด้วยจูบเท่านั้น”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองไปรอบ ๆ มีขันทีและนางกำนัลเดินผ่านเป็นครั้งคราว จึงไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกต่อไป “ท่านสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่?” “โรคทางใจไม่มียาที่จะรักษาให้หายได้” ไป๋หลินยวนยกกล่องยาเข้าไปข้างใน ก่อนจะโบกมือ “มีเพียงการแก้ปมในใจเท่านั้น จึงจะสามารถรักษาให้หายไ ด้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกหนักใจยิ่งนัก

เขารู้ว่าเป็นเพราะยาเสน่ห์ที่สร้างปัญหา ตนเองจะเป็นคนใคร่ในตัณหา และฝันถึงเรื่องพรรค์นั้นทุกคืนได้อย่างไร เยี่ยเป่ยเฉิงถามอย่างงุนงง: "ถ้าอย่างนั้นจะต้องรักษาอย่างไร?" "รักษา?" เสิ่นป๋อเหลียงพูดไม่ออกเล็กน้อย “ความปรารถนาของมนุษย์ไม่มีทางรักษาได้”หลังจากเงียบไปครู่ห นึ่ง เขาก็กล่าวอย่างช้าๆว่า “โรคหัวใจก็ต้องรักษาด้วยยาใจ เหตุใดท่านอ๋องไม่ตบแต่งหญิงสาวคนนั้นเข้าเรือนแล้วลองสัมผัสดูอีกครั้ง บางทีมันอาจจะสามารถรักษาให้หายขาดได้”

ทั้งๆ ที่ทำใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นเพียงแค่สหาย ไม่หวังสูงได้เป็นคนรู้ใจ แต่ความเจ็บแปลบนี้คืออะไรนะ? สาวน้อยเอื้อมมือกุมที่อกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ ก้มหน้าหลุบตาเดินซึม เห็นเพียงแพขนตายาวงอนกระเพื่อมไหวอย่างคนกลั้นหายใจมิให้น้ำตาไหลริน

องผู้ชายอกสามศอกตาน้ำข้าวอย่างเขา แต่ที่น่าแปลกใจที่สุดคือไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่คิดจะมีรักจะรักกันได้มากมายถึงเพียงนี้ นี่แหละหนาที่เขาว่าความรักมักไม่มีเหตุผล บางทีมันก็ไม่ต้องการเวลา อยู่ๆ มันนึกอยากมามันก็มาเอง แต่สิ่งสำคัญคือคุณจะสามารถรักษามันไว้ได้หรือไม่ สำหรับทั้งคู่ แล้วพวกเขาสามารถที่จะเก็บรักษามันไว้ได้อย่างดีด้วยหัวใจสองดวงที่ผูกกัน

จิรัญญาบอกเสียงเรียบทั้งที่ภายในใจกำลังสั่นไหว แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ถ้ายอมเขาอีกมีหวังแต่ไม่ต้องไปทำงานแน่วันนี้ “โธ่ ใจร้ายจังแต่หอมแก้มก็ไม่ได้ ขอผมชื่นใจหน่อยได้ไหม นะนะนะ”

“ดา ฮึก… ก็รักคุณหมอกนะคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างแม้จะยังมีน้ำตา โถมกายเข้ากอดสามีอีกครั้งหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข มือเขาคอยกอด คอยลูบศีรษะปลอบประโลม เป็นสิ่งยืนยันว่าหล่อนไม่ได้ฝันไปเอง แอบรักเขาข้างเดียวจากอายุสิบสามมาจนถึงยี่สิบหก วันนี้… เขารักหล่อนกลับแล้ ว หัวใจดวงน้อยอุ่นซาบซ่านไปทั้งร่างกายและหัวใจ แนบใบหน้าเพื่อฟังเสียงหัวใจเขาเต้น อดีตหัวใจดวงนี้อาจเคยเต้นเพื่อคนอื่น แต่นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปหัวใจของเขาจะเป็นของหล่อนตลอดไป

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

“แล้วอาการเช่นนี้จะรักษาหายหรือไม่เจ้าค่ะ” “โรคทางใจต้องใช้ใจรักษา” นางยิ้มเศร้าออกมา เช่นเดียวกับนางที่ต้องใช้เวลารักษาบาดแผลในใจ “หากดูแลดีๆ ก็อาจจะกลับมาเป็นปกติได้”

เธอฉีกยิ้มพูดอย่างสดใส ประโยคสุดท้ายปรายตามามองกิ่งกานดา “ฉันเอาใจช่วยคุณนะคะ ขอให้ได้หัวใจพัฒน์มาครองและเก็บใส่กล่องล็อกกุญแจไว้ให้ดี ๆ นะคะ เพราะมีคนต่อคิวคุณยาวเป็นหางว่าวเลย” ยิ้มหวานให้กิ่งกานดาจนเกินเบอร์