บ้านเล็ก

“ดี... ในเมื่อคุณมองว่าผมมันไร้ค่า ไม่มีปัญญาทำอะไรสำเร็จงั้นใช่ไหม” คชาธรสูดหายใจลึก แววตาที่เคยอ่อนแอและยอมสยบให้เมีย ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเคียดแค้นอย่างที่สิตางค์ไม่เคยเห็นมาก่อน

“งั้นต่อจากนี้ไป คุณก็คุมบริษัทคนเดียวไปเลยแล้วกัน!” ชายหนุ่มสะบัดหน้า หมุนตัวเปิดประตูห้องทำงานแล้วกระแทกปิดตามหลังเสียงดังสนั่น ทิ้งให้สิตางค์ยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือบางยกขึ้นนวดขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ลึกๆ แล้วเธอไม่ได้อยากด่าเขา แต่ความเครียดจากงานและนิสัยตรงไปตรงมาทำให้เธอมักจะพ่นคำพูดร้ายๆ ที่แทงใจดำเขาเสมอ

“หึ... น้อยใจเป็นเด็กๆ ไปไดด้ เดี๋ยวกระเป๋าแห้งก็ซมซานกลับมาหาฉันอีกนั่นแหละ” สิตางค์พึมพำกับตัวเองด้วยความประมาท โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า การเดินออกจากบ้านของคชาธรในครั้งนี้... ไม่ใช่การหนีไปเที่ยวเล่นเหมือนทุกที

แต่มันคือการเดินทางไปหาความอบอุ่น และอำนาจความเป็นสามีที่เขาขาดหายไป

เสียงกระแทกประตูดัง ในห้องทำงานยังคงดังก้องอยู่ในหัว คชาธรขับรถสปอร์ตคันหรูออกจากบริษัทด้วยความเร็ว มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความอับอายที่ยังตกค้างอยู่ คำพูดของสิตางค์เหมือนใบมีดโกนที่กรีดซ้ำๆ ลงบนแผลเดิมแผลที่บอกว่าเขาคือกาฝาก เขาคือปลิงที่คอยเกาะความเก่งของเมียกินไปวันๆ

“เหยียบหัวฉันจนพอใจแล้วสินะ สิตางค์” คชาธรพึมพำลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น

สำหรับเขา สิตางค์ไม่ใช่ภรรยาที่น่ารักน่าทะนุถนอมมานานแล้ว เธอเหมือนผู้คุมที่คอยชี้หน้าสั่งและด่าทอเขาต่อหน้าพนักงานนับร้อย ความเป็นชายชาตรีและเกียรติของเขาถูกเธอย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดี ทุกครั้งที่อยู่บ้านหลังนั้น เขาจับต้องอะไรก็ผิดไปหมด กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาของครอบครัวตัวเองเพราะทุกคนในตระกูลต่างก็ก้มหัวให้สิตางค์

แต่มีอยู่สถานที่หนึ่ง... ที่ที่มีไว้เพื่อเยียวยาแผลใจของเขาโดยเฉพาะ

รถสปอร์ตเลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรระดับหรูแถบชานเมือง ตัวบ้านเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นทรงโมเดิร์นที่ดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว

คชาธรใช้คีย์การ์ดเปิดประตูรั้วอัตโนมัติก่อนจะถอยรถเข้าจอดในร่ม ทันทีที่ดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงบของบ้านหลังนี้ก็ช่วยลดอุณหภูมิความโกรธในใจของเขาลงไปได้เปลาะหนึ่ง

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ เดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน เขายังไม่ทันที่จะเอื้อมมือไปเปิด ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกก่อนจากคนด้านใน

“พี่คชา...” น้ำเสียงหวานใสปนตกใจเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับร่างบอบบางในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนที่ก้าวออกมาต้อนรับ มุกดาสาวน้อยวัยยี่สิบปี เจ้าของใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตโศกศัลย์ที่ดูราวกับลูกกวางตัวน้อยๆ ที่ต้องการคนคุ้มครอง เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางเรียบร้อยและอ่อนน้อม

“กลับมาแล้วเหรอคะ ทำไมวันนี้มาเร็วจังคะ มุกยังไม่ได้เตรียมมื้อเย็นไว้รอเลย”

คำว่า ‘พี่คชา’ และท่าทางที่แสดงออกถึงความเกรงอกเกรงใจของเด็กสาวตรงหน้า มันเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงบนใจที่กำลังลุกเป็นไฟของคชาธรทันที

“ไม่เป็นไรมุก... พี่แค่นะเหนื่อยๆ น่ะ” คชาธรปรับสีหน้าให้ดูนุ่มนวลลง แตกต่างจากตอนที่อยู่กับสิตางค์ราวกับเป็นคนละคน

มุกดารีบขยับเข้าไปใกล้ มือบางเอื้อมไปรับกระเป๋าทำงาน และสูทตัวนอกของชายหนุ่มมาถือไว้ด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเด็กสาวมองใบหน้าเคร่งเครียดของเขาด้วยความห่วงใยและหวาดกลัวในที

“พี่คชาเหนื่อยมากไหมคะ หน้าตาดูเพลียๆ จัง ไปนั่งพักที่โซฟาก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวมุกไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มนะคะ” คชาธรมองตามร่างบางที่เดินนอบน้อมเข้าไปในครัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ