เมียน้อยช่างเอาใจ

มุกดาคือโลกคู่ขนานที่ตรงกันข้ามกับสิตางค์ทุกอย่าง สิตางค์ตัวสูง สง่า มั่นใจในตัวเองและพร้อมจะเดินชนกับเขาทุกเมื่อ แต่มุกดาตัวเล็ก บอบบาง สเปกผู้ชายไทยแท้ที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกว่าตัวเองตัวใหญ่ขึ้นมาทันตาเห็น

เมื่อเขาอยู่กับสิตางค์ เขาคือคนไร้ความสามารถที่ต้องคอยขอเงินเมีย และก้มหัวให้เมียคุม

แต่เมื่อเขาอยู่ที่บ้านหลังนี้... เขาคือ ‘เจ้าชีวิต’ คือผู้ชายที่มีอำนาจล้นฟ้า และมุกดาต้องพึ่งพาทั้งเงินทอง และชีวิตอยู่ภายใต้ร่มเงาของเขา

ชายหนุ่มเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพง หลับตาลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่มุกดามักจะเอามาปักแจกันไว้ในห้องนั่งเล่น กลิ่นของบ้านหลังนี้มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ไม่เหมือนกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแบรนด์เนมราคาแพงที่ออฟฟิศของสิตางค์ที่ชวนให้อึดอัดอยู่ตลอดเวลา

ไม่นานนัก มุกดาก็เดินกลับออกมาพร้อมกับแก้วน้ำส้มคั้นสดในมือ เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรมข้างๆ โซฟาที่เขานั่งอยู่ ท่าทางการนั่งที่อยู่ต่ำกว่าเขามันยิ่งตอกย้ำอำนาจในมือของคชาธรให้เด่นชัดขึ้นไปอีก เธอยื่นแก้วน้ำให้เขาด้วยรอยยิ้มบาง

“น้ำส้มคั้นค่ะพี่คชา ดื่มแล้วจะได้สดชื่นขึ้นนะคะ” คชาธรรับแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วเอื้อมมือไปเชยคางมนของมุกดาขึ้นมาสบตา ใบหน้าหวานของเด็กสาวขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขิน สายตาหลบต่ำไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ท่าทางเอียงอายและยอมจำนนแบบนี้แหละที่คชาธรโหยหามาตลอดสิบปีจากคนเป็นภรรยา

“วันนี้ทำไมทำตัวน่ารักจัง หืมมุก?” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม ใช้นิ้วหัวแม่มือไล้แก้มเนียนเบาๆ

“มุกก็ทำตัวปกติทุกวันนั่นแหละค่ะ... แค่อยากให้พี่คชามาถึงแล้วหายเหนื่อย” เด็กสาวตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“จริงเหรอ... อยู่กับมุกแล้วพี่มีความสุขที่สุดเลยรู้ไหม ไม่เหมือนอยู่ที่อื่น มีแต่คนคอยกดหัวคอยว่าพี่เป็นคนไร้ค่า” คชาธรระบายความอัดอั้นตันใจออกมา สายตาที่มองมุกดาเต็มไปด้วยความหลงใหลและแฝงไปด้วยความต้องการที่เริ่มก่อตัวขึ้น มุกดาขยับตัวเข้าไปใกล้ มือบางเลื่อนไปบีบนวดที่ต้นขาของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อเอาอกเอาใจ

“พี่คชาออกจะเก่งและใจดีขนาดนี้ ใครจะกล้าว่าพี่แบบนั้นล่ะคะ สำหรับมุก... พี่คชาคือคนที่ดีที่สุดและมีพระคุณกับมุกที่สุดเลยนะคะ ถ้าไม่มีพี่ มุกก็ไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองจะเป็นยังไงเหมือนกัน” คำพูดเยินยอที่แสนอ่อนหวานของเมียน้อยวัยกระเตาะ ช่วยเติมเต็มเกียรติที่พังทลายของคชาธรให้กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นฮีโร่ เป็นผู้ชายที่ทรงอำนาจและเพียบพร้อมทุกอย่างเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

ความโกรธเคียดแค้นที่มีต่อสิตางค์เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ถูกความอ่อนหวานและการปรนนิบัติพัดพาลอยหายไปในอากาศจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความใคร่และความหลงหัวปักหัวปำในตัวเด็กสาวตรงหน้า

“ปากหวานแบบนี้ อยากได้อะไรหรือเปล่า หืมมุก? อยากได้กระเป๋าใหม่ หรืออยากได้เงินเพิ่มไหม บอกพี่ได้เลยนะ” คชาธรเอ่ยอย่างราวกับว่าเสกเงินให้เธอได้ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามไหล่บางของเดรสผ้าฝ้าย

“มุกไม่ได้อยากได้อะไรหรอกค่ะ ขอแค่พี่คชามาหามุกบ่อยๆ และไม่ทิ้งมุกไปก็พอแล้วค่ะ” เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขา แววตาโศก คู่สวยคู่นั้นดูน่าสงสารจนคชาธรใจอ่อนยวบ

“พี่ไม่มีวันทิ้งมุกหรอก... นางยักษ์นั่นเทียบกับมุกไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาโน้มตัวลงไปช้อนร่างบอบบางของมุกดาขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน เด็กสาวส่งเสียงร้องอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือสองข้างรีบยกขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่น คชาธรหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจในปฏิกิริยาตอบสนองที่แสนอ่อนแอของเธอ เขาพาร่างบางเดินตรงไปยังห้องนอนชั้นบนทันที โดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก