จะยืนด้วยขาตัวเอง

เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งแว่วเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ ลมโชยเอื่อยพัดผ่านระเบียงกว้างของโรงแรมหรูระดับห้าดาวในเมืองชายฝั่ง คชาธรในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดบนกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ทัศนียภาพของท้องทะเลสีครามตรงหน้าไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดบนใบหน้าของเขาลดลงไปเท่าไหร่นัก

ที่เขาหายหัวไปห้าวันเต็มโดยไม่ติดต่อใคร ไม่ใช่เพราะหนีไปนอนกกเมียน้อยกบดานอยู่ชานเมืองอย่างที่สิตางค์คิด

แต่เขาแอบบินข้ามประเทศมาถึงเมียนมาเพื่อตกลงดีลธุรกิจบางอย่าง... ธุรกิจสีเทาเข้มที่มีพาร์ทเนอร์ฝั่งนี้หยิบยื่นข้อเสนอให้ล่วงหน้ามาพักใหญ่

คชาธรหมุนแก้วบรั่นดีในมือไปมา แววตาคมมองออกไปในผืนทะเลกว้าง สมองคิดหาหนทางให้โปรเจ็กต์ใหญ่สำเร็จ

หากโครงการร่วมทุนคาสิโนและอสังหาริมทรัพย์ชายแดนที่เขากำลังเจรจาอยู่นี้ ถ้ามันสำเร็จขึ้นมา เงินปันผลก้อนแรกก็มากพอที่จะทำให้เขาตั้งตัวใหม่ได้โดยไม่ต้องง้อเศษเงินกำไรจากบริษัทสิ่งทอของครอบครัวที่สิตางค์บริหารอยู่อีกต่อไป

เขาอยากให้ผู้หญิงอวดดีคนนั้นกระอักเลือดตายเมื่อได้รู้ว่า ผู้ชายเหยาะแหยะที่เธอชอบด่าทอว่าหาเลี้ยงตัวเองไม่ได้คนนี้ มีปัญญาหาเงินก้อนโตมาฟาดหัวเธอคืนได้เหมือนกัน

ขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง แรงกดเบาๆ ที่ลาดไหล่หนาก็ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์

“พี่คชา... ยืนเครียดนานแล้วนะคะ นวดหน่อยไหมคะ มุกเตรียมน้ำมันสกัดกลิ่นที่พี่คชาชอบไว้ให้แล้วค่ะ” มุกดาขยับเข้ามาประชิดด้านหลัง มือบางสองข้างเริ่มบีบนวดลาดไหล่ที่ตึงเขม็งของเขาอย่างเบามือ น้ำเสียงหวานใสและสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนทำให้อาการหัวเสียของคชาธรมลายหายไปเกือบครึ่ง เขาหันกลับมามองเด็กสาวที่พาติดสอยห้อยตามมาด้วยในทริปนี้

ห้าวันที่ผ่านมา มุกดาทำหน้าที่เมียในแบบที่เขาโหยหามาตลอดสิบปีได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีบกพร่อง

เธอคอยจัดหาอาหารที่ชอบ คอยนวดร่างกายยามที่เขาเหนื่อยล้าจากการประชุม และไม่เคยตั้งคำถามหรือพูดจาตัดรอนให้เขาเสียความมั่นใจเลยแม้แต่คำเดียว

สายตาของมุกดาที่มองมา มีแต่ความชื่นชม เทิดทูน และมองว่าเขาคือโลกทั้งใบของเธอ ผิดกับสายตาดูถูกสมเพชของสิตางค์ราวฟ้ากับเหว

“ขอบใจมากนะมุก แต่อย่าเหนื่อยเลย... มานั่งนี่มา” คชาธรรวบมือบางเอาไว้ ก่อนจะจูงข้อมือเธอให้มานั่งลงบนโซฟาตัวยาวด้วยกัน

“แต่มุกอยากทำนี่คะ พี่คชาประชุมทุกวันเลย มุกดาเห็นพี่คชาตั้งใจขนาดนี้ก็อยากจะแบ่งเบาบ้าง”

“แค่มุกเป็นเมียที่น่ารักของพี่แบบนี้ พี่ก็หายเหนื่อยแล้ว”

“มุกไม่มีความรู้อะไรจะช่วยพี่คชาได้นี่คะ มุกทำได้แค่ปรนนิบัติดูแลพี่”

“นี่แหละที่พี่ต้องการ และคนอื่นก็ให้พี่ไม่ได้” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขนาดเล็กที่เขาสั่งให้คนสนิทจัดหามาจากร้านจิวเวลรีชื่อดังในย่างกุ้งออกมา ยื่นส่งให้เด็กสาวตรงหน้า

“พี่ให้... เห็นว่าเหมาะกับมุกดี” มุกดารับกล่องนั้นมาเปิดออก ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและตื่นเต้น ภายในกล่องคือสร้อยทองคำขาวฝังเพชรเม็ดเล็กๆ แฝงความระยิบระยับล้อแสงไฟ ตัวดีไซน์บอบบางน่ารักเข้ากับลำคอระหงของเธอพอดิบพอดี

“สร้อยเพชร... ให้มุกเหรอคะพี่คชา” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อ รอยยิ้มกว้างสดใสปรากฏบนใบหน้าหวาน

มุกดาประคองกล่องนั้นไว้ราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต ท่าทางดีใจจนเนื้อเต้น แววตาเป็นประกายระยิบระยับเหมือนเด็กน้อยที่ได้ขนมกล่องโปรดแบบนั้น มันทำให้อกข้างซ้ายของคชาธรพองโตด้วยความภาคภูมิใจอย่างถึงที่สุด

เขาไม่เคยได้รับปฏิกิริยาแบบนี้จากสิตางค์เลย... ไม่เคยมีเลยสักครั้ง เวลาที่เขาซื้อของแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนประเคนให้สิตางค์ในวันครบรอบ สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงสายตานิ่งๆ และคำพูดจิกกัดว่า