แล้วจะได้เห็นดีกัน

“ซื้อมาทำไม ไร้สาระ ของแบบนี้ฉันซื้อเองกี่ใบก็ได้ เงินที่เอาไปซื้อก็เงินบริษัททั้งนั้น เอาเงินที่ฉันหามาซื้อของให้ฉัน ต้องดีใจด้วยหรือไง” คำพูดพวกนั้นมันทำลายความตั้งใจและเหยียบย่ำความปรารถนาดีของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

แต่กับมุกดา... แค่สร้อยเพชรเส้นเล็กๆ ราคาไม่ได้เศษเสี้ยวของกระเป๋าที่สิตางค์ใช้ เด็กคนนี้กลับดีใจราวกับเขาได้ประทานโลกทั้งใบให้เธอ

“ชอบไหมมุก” คชาธรถามพลางยิ้มกว้าง มือหนาลูบหัวเด็กสาวด้วยความเอ็นดูอย่างสุดหัวใจ

“ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลยค่ะพี่คชา... แต่มุกเกรงใจจัง มันคงแพงมากใช่ไหมคะ มุกไม่มีอะไรจะตอบแทนพี่คชาเลย” น้ำเสียงหวานอ้อมแอ้ม แววตาโศกคู่สวยฉายแววเกรงอกเกรงใจอย่างจริงใจ

“ไม่ต้องตอบแทนอะไรพี่หรอกมุก แค่มุกอยู่ตรงนี้ คอยอยู่ข้างๆ พี่แบบนี้ก็พอแล้ว” คชาธรดึงร่างบอบบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเด็กสาวเข้าปอด ความรู้สึกทรงอำนาจและเป็นผู้นำที่ขาดหายไปนานถูกเติมเต็มจนล้นปรี่

เขารู้สึกว่าตัวเองมีค่า มีศักดิ์ศรีความเป็นชายเต็มภาคภูมิเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

สิตางค์อาจจะคิดว่าถ้าไม่มีเงินของเธอ เขาจะกลายเป็นหมาหัวเน่าไม่มีใครเอา แต่เธอคงไม่รู้ว่า ในโลกอีกใบนี้... เขากำลังจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง และเขาก็มีมุกดาคอยเคียงข้างในฐานะตัวจริงในใจ ส่วนเมียแต่งบ้าอำนาจที่วันๆ ดีแต่ชี้หน้าด่าสามีคนนั้น คชาธรบอกตัวเองเลยว่า อีกไม่นานเขาจะกลับไปลากเธอลงมาจากบัลลังก์ และฉีกทะเบียนสมรสเฮงซวยนั่นทิ้งให้ดู!

สองสัปดาห์เต็มที่คชาธรหายไปอย่างไร้ร่องรอย เป็นสองสัปดาห์ที่คฤหาสน์หรูหลังใหญ่เงียบเหงาจนสิตางค์เริ่มนั่งไม่ติด ความหงุดหงิดโมโหในตอนแรกตอนนี้เปลี่ยนเป็นความกังวลใจที่เริ่มเกาะกินส่วนลึก

แต่เธอยังคงมั่นใจเต็มร้อยว่าผู้ชายอย่างคชาธรไม่มีทางไปมีคนอื่นแน่ คนเหยาะแหยะ ขี้เหนื่อย และติดหรูแบบนั้นไม่มีปัญญาไปเลี้ยงดูใครได้หรอก แต่สิ่งที่สิตางค์เริ่มกลัว... คือกลัวว่าเขาจะคิดสั้น ความเครียดจากงาน บวกกับคำพูดขวานผ่าซากที่เธอทุบหัวเขาไปวันนั้น อาจจะทำให้เขาน้อยใจจนสติหลุดไปทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นมา

สิตางค์เริ่มใจอ่อนลงทลายทิฐิลงมาเปลาะหนึ่ง เธอสั่งให้คนสนิทไปตามสืบหาร่องรอยของสามีทันที และไม่ถึงวัน ข้อมูลจากสายการบินและด่านตรวจคนเข้าเมืองก็ถูกส่งตรงถึงมือประธานสาว

นายคชาธรบินไปเมียนมา... และยังไม่มีบันทึกการเดินทางกลับประเทศ

“ไปทำอะไรที่พม่าคนเดียวตั้งครึ่งเดือน” สิตางค์พึมพำ ดวงตาคู่คมจ้องมองเอกสารในมือด้วยความกังวล

ทันทีที่รู้ว่าเขาเดินทางไปยังประเทศเพื่อนบ้าน ที่มีพื้นที่สีเทาเต็มไปหมด หัวใจของเธอก็อยู่ไม่สุข กลัวว่าเขาจะถูกหลอก หรือไปมีเรื่องมีราวกับพวกมาเฟียท้องถิ่นเข้า

หญิงสาวไม่รอช้าเธอกดโทรศัพท์สายตรงหาคชาธรรัวๆ ติดต่อกันเกือบสิบสาย ผลลัพธ์ในหกสายแรกคือความเงียบ แต่สิตางค์ไม่ยอมแพ้ เธอกดโทรออกซ้ำๆ ด้วยความร้อนรน จนกระทั่งในสายที่สิบ สัญญาณรอสายถูกตัดฉับ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่แสนเย็นชาบนหงุดงิดดังขึ้น

(มีอะไร)

“คชา! นี่คุณอยู่ที่ไหน!” สิตางค์กรอกเสียงลงไปทันที น้ำเสียงของเธอร้อนรน แต่ยังแข็งกระด้างเพราะความเคยชิน แม้แต่ในเวลาที่หัวใจเต็มไปด้วยความห่วงใยเธอก็ยังไม่ยอมพูดดีๆ

“ฉันให้คนไปสืบมา แล้วเจอว่าคุณบินไปพม่า คุณบ้าหรือเปล่าคชา! คุณไปทำอะไรอยู่ที่นั่น อย่าได้คิดทำอะไรโง่ๆ ให้ฉันตามเช็ดเชียวนะ!” ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนที่คชาธรจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพช

(โง่เหรอ... เออ ใช่สิ ในสายตาคุณผมมันก็โง่ทำอะไรไม่เจริญสักอย่างอยู่แล้วนี่สิตางค์)