ตึงเกินไปก็เสี่ยงขาด

“แกพูดแรงไปหรือเปล่ายัยตางค์ รอบนี้พี่คชาเขาถึงได้หายหัวไปขนาดนี้” นิชาเอ่ยขึ้นหลังจากฟังเพื่อนสาวร่ายยาวระบายอารมณ์อยู่เกือบครึ่งชั่วโมง มือเรียวหมุนแก้วลาเต้ร้อนไปมา แววตามีความกังวลแทนเพื่อน

“แรงตรงไหน? ฉันก็พูดความจริงทั้งนั้นแหละนิชา” สิตางค์กอดอก พิงหลังกับเก้าอี้ด้วยท่าทางทระนง

“ตรงไหนไม่แรงดีกว่า ทั้งคำพูด สถานที่ ไม่ต้องพูดถึงน้ำเสียง แล้วก็สีหน้าท่าทางแกเลย ทำหน้านิ่งๆ ยังน่ากลัว”

“ก็มันน่าไหมล่ะ ถ้าฉันไม่สแกนงานรอบสอง เงินห้าสิบล้านของบริษัทคงปลิวไปแล้ว เงินไม่ใช่น้อยๆ นะแก แล้วที่ฉันด่าฉันว่าเขาทุกวันเนี้ย ก็เพราะอยากให้เขาหัดฉลาด หัดโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อคอยพึ่งแต่ฉันไปวันๆ”

“เออ ฉันรู้ว่าแกหวังดี รู้ว่าแกเก่งและฉลาดที่สุดแล้ว แต่แกอย่าลืมนะ ผู้ชายน่ะชอบผู้หญิงสวยๆ หวานๆ น่าทะนุถนอม” นิชาถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า

“แล้วฉันไม่สวยตรงไหน นี่ฉันจะบอกให้นะ อีผู้หญิงประเภทแบบนั้นมันก็คุมคนไม่ได้ ทำหน้าที่ตรงนี้แทนฉันไม่ได้หรอก พี่ผัวฉันยังด่าเปิงเลยถ้าทำงานพลาด แล้วก็ไม่มีใครกล้ากับฉันด้วย แม้แต่แม่ผัวพ่อผัว”

“จ้า~ รู้ว่าบ้านผัวน่ะอวยแก สปอยล์แกกันสุดๆ เพราะแกเป็นบ่อเงินบ่อทองของเขา แต่แกต้องเข้าใจธรรมชาติผู้ชายด้วยปะ โดยเฉพาะพี่คชาเขาอีโก้สูงจะตาย แกไปชี้หน้าด่าเขาว่าปลิงต่อหน้าคนอื่น ไปบอกให้เขาออกไปเกาะเมียกินให้เต็มระบบ เป็นใครใครก็กระอักเลือดไหมตางค์ พูดตรงกับพูดจาร้ายกาจใส่มันมีเส้นบางๆ คั่นอยู่นะแก”

“ก็นิสัยฉันเป็นแบบนี้ปะวะ” สิตางค์เถียงทันควัน น้ำเสียงสะบัด

“อยู่กันมาตั้งสิบปี มีอะไรที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับฉันอีกเหรอ? ฉันปากร้ายแต่ฉันซัพพอร์ตเขาเต็มที่ทุกเรื่อง เงินทอง รถหรู บ้านช่องที่เขาซุกหัวนอนทุกวันนี้ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงและสมองของฉันทั้งนั้น ถ้าไม่มีฉัน ครอบครัวเขาเจ๊งไปตั้งนานแล้ว”

“สิบปีที่ผ่านมาเขาอาจจะทน แต่อย่าลืมนะว่าคนเรามันมีความอดทนจำกัด” นิชาขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือบนแขนเพื่อนประหนึ่งจะเตือนสติ

“ฉันถามจริงๆ เถอะ รอบนี้เขาหายไปห้าวัน บัตรเครดิตไม่เคลื่อนไหว งานการไม่ทำ... แกไม่กลัวผัวแกแอบไปซุกเมียน้อยหรือไงตางค์?”

คำว่าเมียน้อยทำให้อกข้างซ้ายของสิตางค์กระตุกไปวูบหนึ่ง ทว่าด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ ใบหน้าสวยจึงรีบเชิดขึ้นทันควัน รอยยิ้มหยันจุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ

“เมียน้อย? อย่างคชาน่ะเหรอจะมีปัญญาไปเลี้ยงใคร” สิตางค์หัวเราะในลำคอราวกับฟังเรื่องโจ๊ก “ลำพังเงินจะซื้อข้าวกินยังต้องรอส่วนแบ่งกำไรจากบริษัทที่ฉันบริหารเลย ถ้าเขาคิดว่านอกใจฉันแล้วจะไปหาคนที่ดีกว่า สวยกว่า รวยกว่า เก่งกว่าฉันได้... ก็เชิญไปเถอะ ฉันไม่แคร์หรอก!”

“ตางค์...” นิชาเรียกชื่อเพื่อนเสียงอ่อนอย่างเอือมระอาในความมั่นใจเต็มร้อยนั้น

“ผู้หญิงสมัยนี้ไม่มีใครโง่มานั่งทนผู้ชายเหยาะแหยะแบบนั้นหรอกแก นอกจากว่าต้องการเงิน ซึ่งเงินที่คชาเอาไปเปย์มันก็เงินฉันทั้งนั้นแหละ ไม่มีฉันก็ไม่มีเงิน ทีนี้ใครที่ไหนจะอยากได้” สิตางค์ยกกาแฟขึ้นดื่ม ดวงตาคมเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

“ก็ระวังไว้หน่อยดีกว่ามั้ย”

 “ถ้าเขาอยากจะไปมีใครจริงๆ ก็แปลว่าเขาเลือกที่จะทิ้งชีวิตสุขสบายไปเอง ฉันไม่มีวันตามง้อคนทรยศแน่” สิตางค์พูดออกมาด้วยความมั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ตามสไตล์ผู้หญิงยุคใหม่ที่ประสบความสำเร็จในชีวิต

เธอคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้าน ทั้งอำนาจเงินตราและกฎหมายทะเบียนสมรสที่ระบุว่าเธอคือเมียแต่งเพียงคนเดียว