เขื่อนขุนเขา 3

หลายวันผ่านไป ความเคยชินค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเขื่อนกับขุนเขา ทั้งสองต่างไม่ได้มีบทสนทนาหวานซึ้งหรือใกล้ชิดแบบคู่รัก แต่กลับอยู่ร่วมบ้านกันได้อย่างแนบเนียนราวกับเป็นเรื่องปกติ เหมือนคนสองคนที่เคยมีชีวิตคู่มาก่อน แล้วกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งอย่างเงียบงัน

ทุกเช้าเขื่อนออกจากบ้านโดยไม่ลืมทิ้งคำสั่งหรือคำเตือนบางอย่างไว้ให้ขุนเขาเสมอ แล้วขึ้นสปีดโบ๊ทลำเดิมในเวลา 10 โมงตรง กลับมาอีกทีราวบ่ายสาม ขุนเขาที่เริ่มจำเวลาเหล่านี้ได้ขึ้นใจ เริ่มสังเกตและตั้งคำถาม—แบบที่ไม่เคยกล้าถามออกไปตรง ๆ

ประมง? เขาไม่เคยเห็นตาข่าย ไม่เคยเห็นปลา ไม่เคยได้กลิ่นคาวทะเลสักครั้ง… หรือเขาแค่ไม่รู้ว่าประมงในที่แห่งนี้ มันไม่ใช่แค่การหาปลา

บ่ายวันนี้ ขุนเขาออกมานั่งหน้าบ้าน อากาศเย็นสบาย ลมทะเลพัดอ่อน ๆ ผ่านผิวกาย เสื้อยืดสีขาวบางแนบเนื้อโชว์ไหล่ลาดและช่วงคอขาวเนียน กางเกงผ้าลื่นสีฟ้าอ่อนแนบเรียวขาอย่างไม่ตั้งใจ แต่เพียงพอจะดึงดูดสายตาคนงานละแวกนั้นให้เผลอเหลือบมองเป็นระยะ

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใต้ร่มผ้าใบข้างบ้าน เปลถักใกล้กันแกว่งเบา ๆ ไปตามลม หน้าบ้านที่ปูด้วยหินกรวดสีขาวสะอาดยิ่งทำให้ร่างบางของเขาดูโดดเด่นราวกับงานศิลป์กลางแสงแดดอ่อนของทะเลใต้

เสียงซุบซิบจากคนงานแว่วมาให้ได้ยินอย่างจงใจ

“แม่เลี้ยงนั่นไง เมียนายหัวน่ะ…”

“เขาน่ารักเนอะ… ไม่แปลกที่นายหัวจะเก็บไว้ในบ้าน”

ขุนเขาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น—“แม่เลี้ยง”

เขาบึนปาก ขมวดคิ้วแน่น แล้วกอดอกหงุดหงิดจนไหล่กระตุก

ใครบอกว่านี่เมียเขา? แล้วทำไมตาเขื่อนนั่นไม่ออกมาแก้ข่าวเลยฮะ! เขาคิดในใจอย่างขัดเคือง นอนกระแทกตัวลงบนเปลถักจนเชือกสะเทือนเบา ๆ

ใบหน้าหวานซ่อนอารมณ์ไม่พอใจไว้ไม่มิด แก้มใสขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อยจากทั้งแดดและอารมณ์ เส้นผมปลิวระเรื่อ ดวงตากลมโตสวยตวัดขึ้นมองฟ้า จมูกโด่งเล็กและริมฝีปากสีชมพูอ่อนเม้มแน่น

ร่างขาวบางที่ดึงดูดสายตาใครต่อใครกลับกำลังนอนคิ้วขมวดเพราะความหงุดหงิด และนั่นก็ทำให้เขาดูน่ารักจนคนงานอีกคนแอบกระซิบว่า

‘ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายหัวถึงไม่อยากให้ใครมอง’

แต่เจ้าตัวกลับใช้ความสวยไปนอนหงุดหงิดใส่เปล…แทนที่จะใช้ปั่นหัวใครบางคนที่ควรถูกปั่นเสียด้วยซ้ำ

ค่ำคืนนี้ดวงดาวพร่างพรายราวกับกำลังร่วมฉลองไปกับงานเลี้ยงขนาดย่อมหลังบ้านพักคนงาน กลิ่นอาหารปิ้งย่างลอยคลุ้งในอากาศ เสียงหัวเราะและเครื่องดื่มที่ถูกส่งต่อกันไม่ขาดสายทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความครึกครื้น

ขุนเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาร่วมงานนี้ด้วยซ้ำ แต่พ่อเลี้ยง—เขื่อน—กลับคว้าแขนเขามาพาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบที่บอกไม่ได้ว่าเขากำลังอารมณ์ดีหรือแค่แกล้งทำเป็นสุภาพ

ขุนเขายืนข้างอีกคนเงียบ ๆ ไม่ได้ร่วมวงเหล้า ไม่ได้หัวเราะกับใคร มีเพียงเขื่อนที่นั่งดื่มไปเงียบ ๆ แต่รับแก้วจากคนงานทีละใบจนสีหน้าดูแดงจัด ขุนเขาหรี่ตามองอย่างหงุดหงิดในใจ และเริ่มไม่ชอบการที่เหล่าคนงานพากันพูดหยอกล้อเสียงดัง

“ขอแสดงความยินดีกับนายหัวเขื่อนกับแม่เลี้ยงขุนเขาด้วยนะครับ!”

เสียงนั้นดังก้องขึ้นจากโต๊ะหนึ่ง คนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะลั่น เขื่อนเพียงยิ้มรับ พลางยกแก้วขึ้นดื่มโดยไม่ปฏิเสธแม้สักคำ

ขุนเขาตาโต—ตกใจและโมโหในทีเดียวกัน ปากเล็กเบะขึ้นอย่างไม่พอใจ สายตาตวัดไปทางเขื่อนที่ยังคงยิ้มรับคำแสดงความยินดีราวกับยินดีเต็มหัวใจ

ไม่แก้ข่าวเลยงั้นหรือ ขุนเขาพึมพำในลำคอ ก่อนจะหันหน้าหนี บรรยากาศเริ่มไม่ใช่ที่สำหรับเขาอีกต่อไป

เมื่อคืนย่างเข้าสู่ปลายค่ำ ผู้คนเริ่มแยกย้ายกลับที่พัก เขื่อนแยกออกไปก่อน ส่วนขุนเขาเดินกลับทีหลังอย่างเหนื่อยล้า เขาเดินเข้าบ้าน เปิดประตูขึ้นชั้นบน แต่ยังไม่ทันเข้าไปในห้อง เสียงบางอย่างกลับทำให้เขาชะงัก

“แรงๆ ได้ไหม… เอาหนูแรงๆ…อ๊ะ”

เสียงหวานลึกคล้ายเสียงของผู้ชายดังลอดออกมาจากในห้องของเขาเอง

ขุนเขาเบิกตากว้างทันที มือที่กำลังจะจับลูกบิดหยุดค้างกลางอากาศ สติแตกเป็นเสี้ยววินาที ร่างกายเย็นวาบ ก่อนจะหันหลังกลับลงข้างล่างโดยไม่พูดอะไร

เขาทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตากลมมองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกสะท้อนแสงดาวระยิบระยับเหมือนน้ำตาในดวงตาเขาเองที่กำลังร่วงหล่นเงียบ ๆ

ห้องนั่น…ห้องเรา…แล้วเขาใช้มันกับคนอื่น…

เขานิ่งเงียบ ไม่เข้าใจว่าความเจ็บนี้มาจากไหน ทั้งที่ไม่เคยคิดจะเป็นอะไรมากไปกว่าคนแปลกหน้าที่อยู่ใต้หลังคาเดียวกัน

ผ่านไปสักพัก เสียงประตูบ้านเปิดเบา ๆ เขื่อนเดินเข้ามา พลันพบขุนเขานอนคดตัวอยู่บนโซฟา

“ทำไมนอนตรงนี้” เขื่อนถามเสียงเรียบ

ขุนเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “มีคนใช้ห้องหนูอยู่…”

เขื่อนนิ่งไป ก่อนพยักหน้าช้า ๆ เป็นอันรับรู้ เขื่อนสังเกตหน้าตาสวยที่ตอนนี้เบะปากไม่พอใจ เวลาอีกคนไม่พอใจอะไรปากสวยๆนั้นก็ชอบเบะออกมา คิดๆดูก็น่ารักดี… เขื่อนคิดในใจ

ขุนเขานิ่งไม่ขยับตัว ยังคงมองไกลออกไป เขื่อนเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้วเอ่ยขึ้น

“คืนนี้ ไปนอนห้องฉันแทน”

ขุนเขาหันไปมองอีกคนเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเงียบ ๆ พอเขาจะลุกขึ้นกลับสะดุดขอบพรมเล็ก ๆ จนเซ

“โอ๊ย!”

เขื่อนรีบคว้าร่างบางไว้ทัน พลันเสียงจิ๊ปากดังขึ้นจากชายสูง 190 เซนติเมตร

ชอบทำตัวยุ่งให้คนอื่นต้องอุ้มตลอด เขาบ่นในใจ แต่ก็อุ้มขุนเขาขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย

ร่างบางหน้าแดงซ่าน มือยึดเสื้ออีกคนแน่น เขื่อนเดินพาขึ้นบันไดตรงเข้าไปในห้องตัวเอง วางอีกคนลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาเรียบนิ่งแต่แฝงความอบอุ่นไม่ปิดบัง

เขื่อนมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูฉ่ำของอีกคนราวกับโดนดึงดูด จนต้องเอ่ยถาม

“ขอจูบได้ไหม”

ขุนเขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกคน และพยักหน้าช้า ๆ

ริมฝีปากของทั้งคู่แนบเข้าหากันอย่างนุ่มนวล รสจูบค่อยๆ ลึกขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อกันไว้ในรอยสัมผัสเดียว

เขื่อนผละออกช้าๆ สายตาคมยังคงจ้องอีกฝ่าย

“สนใจจะมีอะไรกันไหม” เขาถามเสียงต่ำ ลมหายใจรินรดริมฝีปากอีกคนที่ยังคงเปียกชื้น

ขุนเขาไม่ตอบทันที ดวงตาสั่นระริกและหน้าแดงร้อนก่อนจะเม้มปากนิดหนึ่ง…แล้วพยักหน้า