เขื่อนขุนเขา 2

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านลงมาแตะต้องใบหน้าเรียวบาง ทำให้ร่างบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย แต่เพียงขยับนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บจี๊ดไปทั้งร่าง เปลือกตาที่ปกคลุมด้วยแพขนตาหนาค่อย ๆ กระพริบ ก่อนที่ดวงตาสุกใสจะเปิดขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เพดานสีขาวสะอาดตาไม่ใช่ภาพที่เจ้าตัวคุ้นเคย—นี่…ยังไม่ตายงั้นเหรอ? หัวกลม ๆ หันซ้ายหันขวาไปรอบห้องเพื่อมองหาใครบางคนแต่กลับไม่พบใครเลย

“ขุนเขา ปลายขอบฟ้า”—ชื่อที่คนคนหนึ่งเคยตั้งให้ด้วยความรัก ชื่อนี้สะท้อนอยู่ในใจเมื่อเขานึกถึงเจ้าของเสียงหัวใจ

ขุนเขานอนมองเพดานต่ออีกครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงประตูระเบียงเปิดออก เขาหันไปตามเสียงแล้วต้องเบิกตากว้าง ชายแปลกหน้ารูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อกล้ามสีขาวเดินเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาคมกริบทำให้ขุนเขารู้สึกตื่นตะลึง ไหนจะกล้ามแขนและแผงอกที่เห็นชัดผ่านเนื้อผ้านั่นอีก

ชายคนนั้นเดินมาตรงข้างเตียง พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้ม “ชื่อ?”

ขุนเขาเบิกตาเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้มพลางก้มหน้ามองมือตัวเอง “ข…ขุนเขา…”

อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตจากราวมาสวม ก่อนจะคว้าถุงเสื้อผ้าที่ดูเหมือนเตรียมไว้ให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้

“รีบแต่งตัว ฉันต้องไปทำธุระ”

ขุนเขาช้อนตามองอย่างลังเล ก่อนจะเบะปากน้อย ๆ “หนูไม่อยากถูกพวกนั้นฆ่านะ…”

อีกฝ่ายถอนหายใจเฮือก “หนูทำงานบ้านเป็น ลุงเอาหนูไปอยู่ด้วยนะ…”

คำว่า ‘ลุง’ ทำเอาคิ้วหนาของเขื่อนขมวดทันทีในใจ เขาแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังไม่เคยมีเมียมีลูกด้วยซ้ำ

“รีบแต่งตัว ฉันจะพาไปด้วย”

ทันทีที่ได้ยิน ขุนเขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบจะสะดุดหัวคะมำ เขื่อนมองตามด้วยสีหน้างุนงงปนหงุดหงิดนิด ๆ

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ออกเดินทางพร้อมกัน รถสปอร์ตสีแดงสดจอดเท่หน้าท่าเรือ พนักงานที่เจอระหว่างทางพากันมองขุนเขาแปลก ๆ จนเจ้าตัวเริ่มตั้งคำถามรัวไม่หยุด

แต่เขื่อนก็ตอบแค่บางคำถามเท่านั้น

“ทำไมพวกเขามองหนูแบบนั้นล่ะ?”

“ลุงพาไปไหนกันแน่?”

“แล้วที่นี่คือที่ไหน?”

“ลุงหนูหิวข้าว”

เรือสีขาวจอดรออยู่แล้วที่ท่า คนขับเรือชื่อหนึ่งมองเจ้านายอย่างตกใจเล็กน้อยที่ครั้งนี้พาใครมาอีกคน แต่ไม่ได้พูดอะไร

เรือออกจากฝั่งไปได้ไม่นาน ร่างบางข้างตัวเขื่อนเริ่มโอนเอนคล้ายจะอาเจียน

“ให้ตายสิ รับอะไรมาเนี่ย…”

เขื่อนพึมพำในใจ ก่อนจะใช้แขนโอบเอวอีกฝ่ายแล้วยกมานั่งบนตัก พลางเอามืออีกข้างประคองศีรษะเล็กให้แนบกับอกของเขา เพื่อให้รู้สึกมั่นคง และดูเหมือนจะได้ผล

เมื่อถึงเกาะปันรักในยามบ่าย เขื่อนสั่งงานลูกน้องที่ท่าเรือเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ขุนเขาเดินตามมา

แต่ร่างบางกลับเดินช้าจนต้องตะโกนตามหลัง “นี่ เดินรอหนูด้วยได้ไหม!”

เขื่อนเหลือบมองกลับอย่างหน่าย ๆ ก่อนจะเดินนำต่อ บริเวณโดยรอบมีต้นมะพร้าวเรียงรายตามแนวชายหาด บ้านไม้หลังเล็กปลูกกระจัดกระจายใกล้ท่าเรือ

ขุนเขาเพลินกับการสำรวจจนไม่ทันมองทาง จึงเดินชนแผ่นหลังของเขื่อนเข้าเต็มแรง

“ไม่รู้จักดูทางหรือไง?” เขื่อนเอ็ดเสียงเข้ม ขุนเขาเบะปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อน

“คุณจะให้หนูทำอะไร…”

แม้เจ็บไปทั้งตัว แต่หากนี่คือราคาของที่ซุกหัวนอนที่ปลอดภัย เขาก็ยินดี

“บุญรอด!” เขื่อนตะโกนเรียกอีกคนทันทีที่เดินเข้าบ้าน

บุญรอดโผล่ออกมาจากทางครัว ก่อนจะโค้งหัวให้เขื่อนแล้วหันไปยิ้มให้ขุนเขา พร้อมเชิญทั้งคู่ไปทานอาหารด้วยกัน

บุญรอดตกใจไม่น้อยที่นายหัวของตนพาใครเข้ามาในบ้านก็ไม่รู้ แม้กระทั่งเพื่อนสนิททั้งสี่คนยังต้องนอนที่บ้านรับรอง บุญรอดแอบหวั่นเกรงว่านี่จะคือเมียของนายหัว ถ้าถามว่าทำไมน่ะหรอ ก็สายตาเวลานายหัวมองคุณหนูร่างบางตอนกินข้าวนั่นสิ

ไม่ได้การต้องทำตัวดีกับสมาชิกใหม่ของเกาะเสียแล้ว

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ทานอาหารเสร็จ ขุนเขาอาสาช่วยบุญรอดล้างจาน ส่วนนายหัวของตนก็ออกไปทำงานตามหน้าที่ ขุนเขาถือโอกาสนี้เอ่ยถามไถ่ด้วยความสงสัยที่อัดแน่นในใจมาสักพัก

“เกาะนี้ของนายหัวหรอ แล้ว…ทำเกี่ยวกับอะไรเหรอ?”

บุญรอดที่อยู่กับนายของตนมาหลายปี เพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบอย่างระวังคำพูด

“ก็…ทำเกี่ยวกับประมงนั่นแหละ” เขาหลบสายตานิดหน่อยก่อนจะรีบหันกลับไปจัดจานในอ่างต่อ

ไม่ได้ตอบไปตามตรงนัก เพราะรู้อยู่เต็มอกว่านายหัวของเขาไม่ชอบให้คนอื่นสอดรู้เรื่องส่วนตัว หากวันหนึ่งทั้งคู่รักกันจริง นายหัวก็คงเลือกที่จะบอกด้วยตัวเอง

หลังจากล้างจานเสร็จเรียบร้อย บุญรอดก็พาขุนเขาขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านที่มีห้องนอนอยู่สองห้อง เขาหยุดยืนหน้าห้องทางขวา ก่อนจะเปิดประตูพาอีกฝ่ายเข้าไป

“นี่ ห้องนี้ของขุนเขานะ”

ภายในห้องตกแต่งเรียบง่ายแต่นุ่มนวล มีกระจกใสด้านเดียวที่หันหน้าออกสู่ทะเล ผ้าปูเตียงสีขาวล้วนสะอาดตา ตัดกับไม้ปาเก้สีอ่อนดูอบอุ่น ผ้าม่านบางเบาสีขาวพริ้วไหวไปตามแรงลมที่ลอดเข้ามาอย่างอ่อนโยน

ขุนเขาเบิกตากว้าง หันไปมองบุญรอดแล้วเอ่ยถามเสียงเบาอย่างแปลกใจ

“นี่ห้องแม่บ้านมันดีขนาดนี้เลยเหรอ?”

บุญรอดยิ้มขำกับคำถามนั้นโดยไม่ตอบอะไร เพียงยักไหล่เล็กน้อย เขาก็งงกับนายของตนเหมือนกัน ทั้งที่ตัวเขาเป็นพ่อบ้านประจำที่คอยทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ดูแลทุกมุมมุมของบ้านให้นายหัวแท้ ๆ แต่กลับโดนกันให้อีกคนมาช่วยงานแทน

พอลองถามว่านายหัวไม่ให้ขุนเขาไปช่วยพวกคนงานเหรอ ก็โดนสวนกลับมาทันทีว่า “เสือกอะไรเรื่องของนาย”

โถ่ๆๆ นายครับ… บุญรอดได้แต่ครุ่นคิดในใจอย่างอ่อนใจแต่ก็อดขันไม่ได้

บุญรอดรู้แล้วครับว่าทำไมนายถึงให้อยู่อยู่แต่ในบ้าน… ของสวยงามมันก็ตั้งไว้ในบ้านน่ะถูกแล้วครับ

ยามค่ำคืนบนเกาะเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นซัดชายฝั่งเป็นจังหวะ ขุนเขานั่งกอดเข่ารอบนโซฟาในห้องรับแขก แสงไฟนวลจากโคมกระจกสีสะท้อนเงาอ่อนบนผนังไม้ บรรยากาศอบอุ่นแต่แฝงความเงียบงัน รอใครบางคนอย่างเงียบงันเช่นกัน

ประตูหน้าถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ดพับแขนสีเทาเข้ม เขื่อน สหัสวรรษ นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่ร่างขาว ๆ บนโซฟาทันที

“รอทำไม ไม่ขึ้นไปพัก” เสียงทุ้มต่ำถาม

ขุนเขาเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางให้ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “รอนายหัวกินข้าว”

เขื่อนเลิกคิ้วน้อย ๆ อย่างแปลกใจ แต่ก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ขุนเขาลุกตามไปอย่างเงียบ ๆ และนั่งลงฝั่งตรงข้าม มือประสานกันบนตัก จ้องมองอีกคนตักข้าวเข้าปากอย่างไม่วางตา

“กินรึยัง” เขื่อนถาม พลางเหลือบตาไปมอง

ขุนเขาพยักหน้าเบา ๆ

“กินยายัง”

คราวนี้เขาส่ายหน้า สีหน้าเจื่อนลงนิด ๆ เหมือนรู้ว่ากำลังจะโดนอะไร

เขื่อนถอนหายใจ วางช้อนลงทันที แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ตู้ด้านในครัว ก่อนกลับมาพร้อมถุงยาในมือหนึ่ง และแก้วน้ำในอีกมือ

“กินซะ อย่าเรื่องมาก” น้ำเสียงไม่ได้ดุ แต่ก็จริงจังพอให้ขุนเขาเบะปากน้อย ๆ แบบคนงอน

“ไม่ชอบกินยา” เขาบ่นพึมพำ แต่ก็รับมาพร้อมทำหน้ามุ่ย แล้วดื่มยาลงไปจนหมด เขื่อนยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปนั่งกินข้าวต่อ

“พรุ่งนี้กวาดบ้านให้เรียบร้อย ข้าวเช้ากินแปดโมง อย่าลืม” เขื่อนพูดขณะตักกับข้าวเข้าปาก

ขุนเขาเอียงคอ ถามเสียงเบา “มีอะไรให้ช่วยอีกไหมครับ”

เขื่อนส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่มี ถ้าอยากช่วยจริง ๆ เวลาออกไปข้างนอกก็ใส่กางเกงขายาวซะ”

น้ำเสียงของเขื่อนแผ่วลงเล็กน้อยราวกับไม่มั่นใจในประโยคที่ตนพูดไป ขาขาวๆนั่นเก็บไว้ในบ้านก็พอแล้วมั้ง เขาบอกให้ลูกน้องหาเสื้อผ้าดี ๆ มาให้ ใครจะไปรู้ว่ามันเอากางเกงขาสั้นมามากกว่าขายาวอีก

ขุนเขาทำปากยื่น ลูบปลายนิ้วตัวเองเล่น พลางบ่นพึมพำ “ก็อากาศมันร้อนนี่ครับ จะให้ใส่ขายาวไปทำไม”

เขื่อนเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว มองอีกคนที่นั่งพึมพำกับตัวเอง ร่างขาวสะอาดในชุดเสื้อยืดบางกับกางเกงขาสั้นนั้นดูไม่เหมาะกับงานบ้านเท่าไร แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด

เขามองอยู่นิ่ง ๆ ขณะอีกคนเล่นนิ้วตัวเองแบบเหม่อลอย ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกอยู่ในสายตาใคร

‘ก็น่ารักดี’ เขื่อนคิดในใจ ก่อนละสายตากลับมาก้มกินข้าวต่อ ราวกับไม่อยากให้ใครจับได้ว่าหัวใจเพิ่งสั่นไหวเล็ก ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว