โอกาสในการรีดไถ

เมื่อเห็นจ้าวเยี่ยนเจียวเดินเข้ามา ฮูหยินเว่ยก็ปิดบัญชีในมือยื่นให้เฉินมามาที่อยู่ข้างๆ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวมองนางอย่างสงบนิ่งไม่ได้พูดอะไร

ฮูหยินเว่ยรอให้จ้าวเยี่ยนเจียวพูดเพื่อยอมอ่อนข้อให้ แต่นางกลับเงียบสนิทเหมือนน้ำในบ่อ นางกัดฟัน “ข้ายังคิดว่าเจ้าตั้งใจที่จะไม่กลับมาแล้วเสียอีก”

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้ม “ท่านเป็นคนใจกว้างมาก หลังจากที่ท่านจากมา เจียวเจียวก็คิดอยู่หลายตลบว่าความภาคภูมิใจมันกินไม่ได้ ใครจะยอมทิ้งชีวิตที่มั่งคั่งและรุ่งเรืองไปได้”

จ้าวซิ่นและจ้าวเสวี่ยที่ได้รับข่าวว่าจ้าวเยี่ยนเจียวเข้ามาในสวนจื่อเฉิน ทั้งสองก็มาด้วยกัน เมื่อเข้ามาในห้องก็บังเอิญได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี

ดวงตาของจ้าวซิ่นฉายแววเยาะเย้ย “เจ้าก็รู้จักสถานการณ์ดีนี่”

จ้าวเยี่ยนเจียวเงยหน้าขึ้นมอง “พี่รอง พี่สาม”

จ้าวซิ่นเพิกเฉยต่อนาง นั่งลงข้างๆ ฮูหยินเว่ย

ส่วนจ้าวเสวี่ยเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม จับมือของจ้าวเยี่ยนเจียวกล่าว่า “น้องสี่กลับมาก็ดีแล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้ปิดบังความรังเกียจในใจ นางรีบดึงมือกลับมา

รอยยิ้มของจ้าวเสวี่ยแข็งทื่อไปเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินกลับมานั่งลงอย่างนอบน้อมข้างๆ

จ้าวซิ่นจ้องจ้าวเยี่ยนเจียวแล้วพูดกับฮูหยินเว่ยว่า “ท่านแม่ ในเมื่อน้องสี่กลับมาแล้ว เรื่องการแต่งงานของลูกก็คงจะแก้ไขได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“แน่นอนว่าได้แล้ว” ฮูหยินเว่ยตบมือของจ้าวซิ่นด้วยความรัก “เจ้าเป็นลูกสาวสุดที่รักของแม่นะ หากว่าจะต้องแต่งงาน ก็ต้องแต่งงานภายใต้สายตาของแม่นี่แหละถึงจะสบายใจได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวเลิกคิ้ว ครุ่นคิดถึงคำพูดของฮูหยินเว่ย แสดงว่านางได้หาคู่ให้จ้าวซิ่นไว้แล้ว คนที่อยู่ภายใต้สายตาของนางหรือ?! สมองของนางคิดอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ยกมุมปากขึ้น ฮูหยินเว่ยมาจากตระกูลเว่ย และตระกูลเว่ยก็เป็นสถานที่ที่นางรู้จักคนดีที่สุด ดังนั้นคำว่าภายใต้สายตาของนาง ก็น่าจะหมายถึงอยากให้แต่งงานกับคนในตระกูลของนางเอง

บุตรชายคนโตของตระกูลเว่ยเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นลูกของอนุ ฮูหยินเว่ยคงไม่ยอมให้แต่งงานด้วย บุตรชายคนรองของตระกูลเว่ยเป็นบุตรชายสายตรง ดูเหมือนว่าคงจะเป็นเขาแล้ว ตระกูลเว่ยนับว่าร่ำรวย การแต่งงานกันแบบนี้ถือว่าฮูหยินเว่ยได้วางแผนอนาคตที่ดีให้กับจ้าวซิ่นจริงๆ

“ถึงแม้ข้าจะกลับมาที่ตระกูลจ้าว แต่เรื่องแต่งงานของพี่สามก็อาจจะไม่เป็นดังที่ท่านหวัง”

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง ฮูหยินเว่ยก็ขมวดคิ้ว “เจ้าจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?”

“ท่านแม่” จ้าวเยี่ยนเจียวเอ่ยปากเรียกนางว่าท่านแม่อีกครั้ง มองฮูหยินเว่ยด้วยท่าทางสบายๆ “ท่านให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำ แต่ท่านจะจ่ายเท่าไหร่เพื่อให้ข้าเต็มใจทำตามที่ท่านสั่ง?”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ก็หมายความว่า... ข้าไม่ได้ขออะไรมาก แค่ที่ดินสองแปลงในหมู่บ้านตระกูลเว่ยที่อำเภอหลิน ที่นาดีๆ ร้อยหมู่ แล้วก็ร้านค้าสองร้านที่ถนนอวี่หลีกับตรอกตงเหมินในเมือง

ให้เป็นสินเดิมของข้าก็พอแล้ว”

ฮูหยินเว่ยอึ้งไปแล้ว ที่ดินและร้านค้าที่จ้าวเยี่ยนเจียวพูดถึงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของนาง ซึ่งตั้งใจจะให้เป็นสินสอดของจ้าวซิ่นในอนาคต แต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับกล้าเปิดปากขอทั้งหมดนี้อย่างหน้าไม่อาย

“บ้าไปแล้ว!” ฮูหยินเว่ยโกรธจัด ทุบโต๊ะอย่างแรง “ด้วยฐานะของเจ้า มีหน้าอะไรมาขอที่ดินและร้านค้าเหล่านี้จากข้า?!”

“ท่านแม่จะให้หรือไม่ให้ก็ได้” จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างอ่อนโยน ด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมนุ่มนวล “อย่างไรเสียหากต้องแต่งงานอย่างไม่สมเกียรติ ข้าไม่แต่งดีกว่า ครั้งนี้ข้ากลับมาบ้านกะว่าจะอยู่จนกว่าพี่สามจะแต่งงาน รอชมจนกว่าพี่สามจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปเมืองหลวง”

ฮูหยินเว่ยอัดอั้นในอกจนตัวสั่น

ถึงแม้จ้าวซิ่นจะคิดว่าจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนไร้ยางอาย แต่นางที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยต้องกังวลเรื่องการกินการใช้ ตอนนี้ไม่อยากแต่งงานกับคนป่วยเพื่อไปเป็นหม้าย นางจึงดึงมือของมารดาเอ่ยปากว่า “ท่านแม่เจ้าคะ ดูท่าทางที่น่าสมเพชของนางสิ ก็แค่ร้านค้าและที่ดินสองสามแห่งเอง ท่านให้นางไปเถอะ!”

ฮูหยินเว่ยมองบุตรสาวที่ไม่รู้จักความอย่างคับแค้นใจ ถึงแม้นางจะมีสินเดิมไม่น้อย แต่ที่ที่จ้าวเยี่ยนเจียวขอไปนั้นเป็นที่ที่ทำกำไรได้มากที่สุด ถ้าให้นางไปทั้งหมดก็เหมือนกับถูกเฉือนเนื้อชิ้นใหญ่ไปจากตัว

แต่จ้าวเยี่ยนเจียวรู้เรื่องสินเดิมของนางได้อย่างไร ฮูหยินเว่ยมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างพิจารณา เด็กคนนี้ใช้ชีวิตข้างนอกไม่กี่ปี ก็กลายเป็นคนที่มองไม่ออกแล้วจริงๆ

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่รีบร้อน ถ้าฮูหยินเว่ยไม่อยากให้บุตรสาวของตัวเองต้องเจ็บปวด นางก็ต้องยอมเสียสละ เมื่อคิดว่าสามารถรีดไถทรัพย์สินจากฮูหยินเว่ยได้มากขนาดนี้ อารมณ์ของนางก็ดีขึ้นมาก

นางหยิบถุงผ้าออกมาเทเกาลัดที่อยู่ข้างในออกมาเคี้ยวพลางพูดต่ออย่างเสียไม่ได้ว่า “ข้ารู้ว่าตอนแต่งงาน ท่านต้องเตรียมสาวใช้และคนใช้ให้ข้า หากท่านเห็นความสำคัญก็ต้องให้คนที่ดีที่สุดมาอยู่กับข้า แต่ข้าก็ไม่อยากเอาคนท่านให้ความสำคัญไปด้วย ดังนั้นท่านก็แค่ซื้อคนใหม่ให้ข้าสักสองสามคนเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้ข้าตอนเข้าจวนโหวก็พอแล้ว แต่มีสาวใช้สองคนที่ข้าต้องพาไปด้วย คือสาวใช้ของข้าที่หงเสีย คนหนึ่งชื่อจินจื่อ อีกคนชื่อหยินจื่อ ข้าชินกับการใช้สองคนนี้แล้ว พวกเขารู้ว่าข้าหนาวหรือร้อนแค่ไหน ดังนั้นต้องรบกวนท่านไปขอสองคนนี้จากหงเสียมาด้วย ส่วนเรื่องเงินก็แล้วแต่ท่านจะจัดการได้เลย”

“เจ้าช่างกล้าคิดจริงๆ!” ฮูหยินเว่ยเค้นเสียงลอดไรฟัน