Share

ตอนที่7อุดปาก

last update Tanggal publikasi: 2025-06-27 06:42:45

อินหลัวหันไปมองเขาแล้วเบ้ปากนิดๆ จะต้องคี๊บคาสินะ จะว่าไปก็ดีนะไม่อยากพูดก็แค่วางท่าสง่างามเหมือนหงส์

" ข้านะน่ะที่พูดเหมือนกระจกอย่างไรเล่าสะท้อนสิ่งที่พวกท่านทำกับข้า และท่านก็เพิ่งจะให้ข้ากินยาประหลาดโดยไม่ถามความยินยอม ข้ายังไม่ได้ฟ้องกรมแพทย์สภาเลยนะ แค่บ่นนี่ถือว่ายังน้อยไปกับที่ถูกกระทำ ข้าทำอะไรให้ท่านบอกแล้วว่าไม่ใช่ข้าไม่ใช่ข้าสักหน่อยที่แทงท่าน ข้าแค่มาผิดคิว ดีนะที่ข้ารอดมา ไม่งั้นข้าจะกลายเป็นศพเงียบที่สุดในประวัติศาสตร์ของการข้ามเวลาเพราะห้ามพูดนี่แหละ"พูดได้เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ความโมโหจัดเต็ม

ไป๋อี้เฉิงถอนหายใจยาวอีกรอบ แล้วยกมือขึ้นให้ขันทีเสี่ยวหม่าถอยห่างไปก่อน

"ไม่ต้องมัดตอนนี้หรอก ขอให้ข้าดูอาการนางให้ดีก่อน เดี๋ยวนางดิ้นเชือกขาดเอา"

หลี่เจินหรงไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่ขยับลุกขึ้นเดินไปยืนพิงเสาไม้ไผ่ด้านข้าง สายตาเย็นชานั้นยังจับจ้องมาทางอินหลัวไม่วางตา

บรรยากาศในกระโจมที่เพิ่งจะเริ่มสงบลงได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

หลี่เจินหรงที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่เงียบๆ ก็เลื่อนสายตาคมกริบไปยังขันทีร่างเล็กที่ยืนก้มหน้าอยู่ริมประตู เสี่ยวหม่า หน้าตาไม่ได้ฉลาดนัก แต่ซื่อสัตย์อย่างไร้เทียมทาน ท่านอ๋องว่าอย่างไรเสี่ยวหม่าว่าอย่างนั้น และที่อ๋องเจินหรงชื่นชมอีกอย่างคือ เสี่ยวหม่ามักจะออกความเห็นที่แปลกไป

"เสี่ยวหม่า"

เสียงทุ้มต่ำของอ๋องกระทบเข้าเต็มสองหู เสี่ยวหม่าสะดุ้ง ยกมือขึ้นคำนับแทบจะทันที

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ทรงรับสั่ง"

"เจ้าว่าควรทำอย่างไรกับจ้าวอินหลัวดี"

คำถามนั้นฟังเหมือนจะลอยๆ ทว่ากลับกดดันนัก ราวถูกสั่งให้แก้สมการชีวิตในหนึ่งลมหายใจ เสี่ยวหม่าเงียบคิดอยู่ไม่ถึงสองอึดใจ แล้วก็ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแบบมั่นอกมั่นใจที่สุดในชีวิต

"อุดปากไว้ขอรับ"

หลี่เจินหรงเลิกคิ้ว ส่วนท่านหมอที่นั่งอยู่ข้างอินหลัวถึงกับชะงักมือที่กำลังจะวัดชีพจรอีกครั้ง จ้าวอินหลัวเองก็เบิกตากว้าง

"หา อุดปาก"กำลังจะดีแล้วเชียวไบโพล่าร์กำเริบอีกแล้วละสิ

"ขอรับ" เสี่ยวหม่ารีบพยักหน้าหงึกๆ

"อุดปากปุ๊บ เงียบปั๊บเลยขอรับ ท่านอ๋องจะไม่หงุดหงิด นางก็จะไม่ทันได้ปากดี"

"เสี่ยวหม่า…" หลี่เจินหรงหลุบตามองเสี่ยวหม่าอย่างนิ่งๆ น้ำเสียงต่ำลึกแฝงคำถาม

"เจ้าลองพูดอีกทีซิ"

เสี่ยวหม่ายืดตัวตรงขึ้นทำท่านเหมือนคนแน่วแน่ในอุดมการณ์

"อุดปากขอรับ"

"..."

"ด้วยผ้า หรือหมอน หรืออะไรที่พอหาได้ก็ได้ขอรับ ขอแค่แน่นพอจะไม่ให้เสียงหลุดออกมา"

จ้าวอินหลัวที่นั่งอยู่กัดฟันแน่น คนพวกนี้จะรังแกกันมากไปแล้ว

"พวกสูฮึ ข้ายังไม่ได้พูดสักคำพวกท่านเห็นข้าเป็นอะไร เอะอะก็ทำร้ายเอะอะก็จับขังแล้วยังห้ามพูดอีก ปล่อยข้าไปสิแทนที่จะอุดปากจะได้ไม่ต้องมาฟังข้าพูด”

"เอ่อ…นั่นก็ได้เหมือนกันขอรับ...อันนี้ดีเลยขอรับหานไปเลยขอรับ แต่อุดปากก็คือมาตรการแรก" 

เสี่ยวหม่าเออออเบาๆ พลางมองไปที่ปลอกหมอนผืนหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ อย่างจริงจัง ไป๋อี้เฉิงเงยหน้าขึ้นมองฟ้า แล้วถอนหายใจยาวอีกครั้งเป็นรอบที่สิบของวัน

เสียงครางในลำคอของจ้าวอินหลัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง…คราวนี้ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะความทรมานชนิดใหม่

"เฮ้อออ ข้า... ข้า... ปวดฉี่จะตายอยู่แล้วใครก็ได้ พาไปเข้าห้องน้ำที เดี๋ยวนี้เลย ฮืออๆๆๆๆ" 

อินหลัวโพล่งขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวจริงจัง หลี่เจินหรงเหลือบตามองนิ่งๆ ไป๋อี้เฉิงขมวดคิ้วน้อยๆ หน้าเริ่มแดง เสี่ยวหม่าอ้าปากหวอ ตาโตวาววับคล้ายจะถามกลับทันทีว่า เอาจริงดิ

"ไหนๆ จะอุดปากข้าแล้วก็อย่าพึ่งเลย ปล่อยให้ข้าได้พูดก่อน ข้าปวดฉี่ ปวดฉี่จริงๆ นะ" อินหลัวแย้งเสียงลั่น 

สามหนุ่มในกระโจมสบตากันไปมา มีบางคนกำลังหาคำแก้ตัว และเหมือนกำลังจะเป่ายิ้งฉุบตัดสินว่าใครจะรับหน้าที่ผู้ส่งเข้าห้องน้ำ เสี่ยวหม่าฉวยโอกาสก่อนเลย

"ข้าไม่ไหวขอรับท่านอ๋อง นางเป็นถึงอดีตชายาอ๋องนะขอรับ แล้วหากข้าที่เป็นขันทีกล้าพานางไปฉี่ นี่ผิดกฎเลยนะขอรับ"

ไป๋อี้เฉิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ข้าก็เป็นหมอ…จะไปจับต้องคนไข้หญิงโดยไม่มีเหตุจำเป็นไม่เหมาะ…แล้วนางก็เคยเป็นชายาอ๋องมาก่อน นั่นยิ่งไม่สมควร"สองคนที่ออกตัวไปแล้วหันมามองหลี่เจินหรงเป็นตาเดียว

หลี่เจินหรงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเขาไม่ต้องสนอยู่แล้วนี่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ

"พอ ข้าไม่ว่างดูเจ้าโวยวายเรื่องกลั้นฉี่" เขาหันไปทางเสี่ยวหม่า 

"ไปที่คุก เอาสาวใช้ของนางมา ให้มาดูแลนาง"

 "รับทราบขอรับ" 

เสี่ยวหม่าพยักหน้าหัวแทบหลุดแล้ววิ่งออกจากกระโจมไปอินหลัวกะพริบตาเร็วๆ แล้วหันไปโวยบ้าง

"เดี๋ยว ข้ารอไม่ไหว ข้าจะตายก่อนหรือให้ข้าทนหรือ ทนกับผีสิ ฮือออ จะปล่อยข้าไปฉี่ก่อนก็ไม่ได้เลยรึ ท่านอ๋องโหดเกินไปแล้ว"

หลี่เจินหรงปรายตามอง ก่อนจะหันหลังให้

"ไม่ได้"

"ทำไมเล่า"

“เจ้าจะหนีไปอีกเจ้ามันคนปลิ้นปล้อน ไม่น่าเชื่อว่าชายาอ๋องเหล่ยจะเป็นหญิงแบบนี้ เรื่องแบบนี้ยังกล้าป่าวประกาศ …หน้าไม่อาย” อินหลัวก้มหน้า

"หนีแล้วมีประโยชน์อะไรปล่อยข้าไปแล้วข้าไปไหนได้ในเมื่อตอนนี้ปราณของข้าผูกติดกับท่าน"อินหลัวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“นั่นสินะ เช่นนั้นก็จงหุบหากแล้วทำตามที่ข้าพูดเสียดีดี รอจนกว่าจะมียาถอนพิษข้าอาจใจดีปล่อยเจ้าไปเมื่อข้าไม่ต้องใช้เจ้าแล้ว”

น้ำเสียงเขานิ่งเรียบจนชวนขนลุก 

"ไม่ไหวแล้ววววววววว"จ้าวอินหลัวดิ้นพราด 

ไป๋อี้เฉิงกลั้นยิ้มขณะที่ฟังอินหลัวพูด แต่ก็แอบกระซิบกับอินหลัวว่า

"อดทนนิดเดียว เดี๋ยวสาวใช้เจ้าก็มาถึง"

"อดทนกับผีสิ" นางโวยเสียงขุ่น 

"ข้าจะตายเพราะกระเพาะฉี่แตก ไม่ใช่เพราะพิษนั่น"

“พิษนั่นไม่ทำให้เจ้าตายหรอกแต่ ท่านอ๋องที่ได้ยาถอนพิษมาแล้วนั่นแหละที่จะฆ่าเจ้าให้ตาย ถ้าทำให้เขาไม่ชอบเจ้า”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่152จบบริบูรณ์

    ขนมมองไปไกลๆ เหมือนกำลังคิดถึงบางสิ่ง ก่อนจะยิ้มให้เยว่หรง "ไม่มีทางหรอก ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นแค่ฉากหนึ่งในเรื่องราวที่สวยงามแค่ในซีรีส์หรอกน่า"เยว่หรงขยิบตาให้ขนม "แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะ ความรักแท้ที่แกตามหา มันจะเหมือนในซีรีส์ที่จบด้วยการจูบกันในฝนตกหรือเปล่า แต่คิดไปก็โรแมนติคแล้วว้าววววว"ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ขนมแอบมองไปข้างหน้าและทันใดนั้น สายตาของเธอก็จับจ้องไปยังร่างสูงที่คุ้นตา ร่างนั้นที่ดูเหมือนจะมีเสน่ห์ยากที่จะมองผ่านไป มันเหมือนกับบางสิ่งในความทรงจำ ของอินหลัว ไม่สิของขนม ขนมจ้องตาไม่กะพริบ มองเขาเงียบๆ อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองแค่เพียงแผ่นหลังที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของขนมกลับเต้นรัว"เหมือนจัง..." เสียงของขนมที่พูดออกมาเบาๆ พร้อมกับสายตาที่เศร้าสร้อยขนมหยุดเดิน ยืนมองแผ่นหลังของชายคนนั้นที่เดินห่างออกไป พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนจะสูญเสียอะไรบางอย่างในใจ พยายามจะพูดกับตัวเองว่า "คงไม่ใช่หรอก ขนม...เธออย่าบ้าไปหน่อยเลย" แต่คำพูดนั้นกลับเบาเกินกว่าจะปลอบใจตัวเองได้ส่ายหัวเบาๆ และหันหลังกลับอมยิ้ม“คงเลิกบ้าได้แล้วสินะขนมหลังจากที่เธอ

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนทมี่151ตามหารักแท้

    ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ทุกคนต่างต้องเดินทางไปตามเส้นทางของตัวเอง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป“ท่านอ๋องท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับบัลลังก์”เสี่ยวหม่าเอ่ยปากเบาๆ อย่างเกรงใจ“ไม่ทำอย่างไร อ๋องเหล่ยก็อยู่ บิดาของจ้าวอินหลัวก็อยู่แม้จะไม่รู้สึกผิดในครั้งนี้แต่เขาก็ไม่ควรได้รับโทษเพราะเขาตคือบิดาของอินหลัวข้าไม่ได้ต้องการบัลลังก์คนที่ต้องการมีอีกมาก”หลับตาลงช้าๆ อยากจะพูดเหลือเกินว่าสิ่งที่เขาต้องการเพียงสิ่งเดียวคือคนตัวเล็กคนนั้น…จ้าวอินหลัวคนนั้น“ไทฮองเฮา ไทเฮาและองค์หญิงเยว่หรง ทรงกลับไปที่วังหลวงแล้ว ที่นี่หรือเพียงท่านอ๋องกับข้าน้อยและท่านหมอ เราสามคนรออะไรอยู่รึขอรับ” เสี่ยวหม่าถามเสียงเศร้าสร้อยจะมีกี่ครั้งกันที่เสี่ยวหม่าจริงจังเพียงนี้“พวกเจ้าไปเถอะ แม้จะรู้ว่าอินหลัวไม่มีทางกลับมาแต่ที่นี่ความทรงจำเกี่ยวกับนางยังอบอวลข้าไม่อาจจากไปเพราะในใจข้ามีเพียงอินหลัวตลอดมา ข้ายินดีอยู่ที่นี่เพื่อรับโทษทัณฑ์เป็นข้าที่ให้นางกินยาเชื่อมปราณ” เสี่ยวหม่ายิ้มเศร้าๆ“ขอรับ ท่านอ๋องไม่ไปเสี่ยวหม่าก็จะอยู่ที่นี่ นายหญิงอินหลัวไม่ได้ตายเพราะเชื่อมปราณกับท่านอ๋อง ห

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่150สายลมพัดผ่านเลือนหายน้ำตาเช่นไรจึงจะเหือดแห้ง

    อินหลัวหลับตาลงช้าๆ รู้สึกถึงร่างกายที่เริ่มเย็นลง มือของหลี่เจินหรงกำมือเย็นชืดของอินหลัวไว้แน่นมืออีกข้างตกลงข้างกายความเจ็บปวดหายไป "ไม่ต้องห่วงข้า... ท่านอ๋อง..." เสียงของอินหลัวไม่อาจได้ยินไปถึงหลี่เจินหรงเพราะเพียงแค่คำพร่ำรำพันของดวงวิญญาณ"ข้ารู้ว่า... ข้าจะไปอยู่ในที่ที่ดีที่สุด... ไม่ต้องห่วง... ท่านจะ... อยู่ได้ดี... ขอโทษ...ที่ต้องจากไป"ดวงตาของอินหลัวกำลังหลับอย่างสงบที่สุด ลมหายใจของอินหลัวขาดหายไปหลี่เจินหรงจับมือของอินหลัวแน่น มือของเขาเย็นเฉียบ ดวงตาของเขามืดมัวไปด้วยน้ำตา ท้องฟ้านอกกระโจมไม่เคยสงบ มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบก็หยุดเคลื่อนไหว ทุกอย่างหยุดนิ่งเมื่ออินหลัวหลับตาลงในที่สุด ร่างกายของอินหลัวเริ่มเย็นลง น้ำตาอุ่นๆ ของหลี่เจินหรงไหลอาบแก้มราวกับว่าอินหลัวได้เดินจากไปไกลสุดลูกหูลูกตาหลี่เจินหรงไม่แม้แต่จะขยับตัวออกไป ก้มหน้าลงต่ำ มือของเขาสั่นระริก"ข้า... ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าจากไป..." เขาพูดออกมาเสียงแหบแห้ง น้ำตาของเขาหลั่งรินลงมาดั่งน้ำตาของคนที่ไม่อาจทำอะไรได้แต่ในความเงียบที่ปกคลุมอยู่ภายในกระโจม เขารู้ว่าอินหลัว... จากเขาไปแล้ว... และทิ้งให้เขาต้องรับ

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่149ขอโทษที่ต้องกล่าวลา

    “ไม่นะ จะต้องไม่เป็นแบบนั้นข้าจะอยู่โดย…….ไม่มีเจ้าไม่ได้ ทำไมไม่เป็นข้าที่เจ็บปวดทำไมต้องเป็นเจ้าอินหลัววววววได้โปรดส่งความเจ็บปวดนี้ให้ข้าเถอะสวรรค์”หลี่เจินหรงไม่อาจยอมรับความจริงได้ เขากุมมือของอินหลัวแน่น ราวกับจะให้รู้ว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากอินหลัวอีกแล้ว... ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตามส่งเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร"ข้าไม่ให้เจ้าเจ็บอีกแล้ว อินหลัว... ข้าจะยอมเจ็บเอง ไป๋อี้เซิงหาวิธีทำให้พิษนั่นมาอยู่กับข้าได้ไหม ได้โปรดไป๋อี้เซิง ท่านเป็นหมอเทวดาจะต้องทำได้สิ ไม่อย่างนั้นก็หายาเชื่อมปราณมาให้ข้าอีกครั้งข้าจะได้แบกรับความเจ็บปวดแทนนาง " เขาพูดด้วยเสียงหนักแน่น แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ได้เป็นเรื่องง่ายหรืออาจเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เขาก็ยังยืนยันคำพูดนั้นราวกับว่าเป็นสัญญาที่เขาจะปกป้องอินหลัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เสี่ยวหม่าเบือนหน้าหนีปาดน้ำตาไหลรินไป๋อี้เซิงหลับตาลงช้าๆ อินหลัวยิ้ม เศร้าๆ“ท่านหมออย่านะไม่งั้นข้าโกรธยันลูกบวชเลยนะ ไม่มีหรอกใช่ไหมยาแบบนั้น ข้ารู้ว่าตัวข้าไม่ไหวแล้ว ท่านหมอช่วยท่านอ๋องให้ปลอดภัย ส่วนข้าเกินเยียวยาแล้วจริงไหม” ไป๋อี้เซิงก้มหน้าลงยิ้มเศร

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่148ปราณที่เชื่อมไว้2

    อินหลัวกระตุกขึ้นลง หลี่เจินหรงถลาเข้าประคองร่างบางของอินหลัวกอดไว้แนบอก"อย่าให้นางตายได้โปรด... ไป๋อี้เซิง... อย่าให้นางตาย" เสียงหลี่เจินหรงแหบแห้ง ดวงตาของเขาฉายแววทุกข์ทนและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาจ้องมองไปที่ไป๋อี้เซิงที่ถือลูกดอก ยกขึ้นมาดมเพื่อพยายามจะหาว่าพิษชนิดนั้นคือพิษใดกันแน่ แต่ความรู้สึกในใจกลับบอกเขาว่าไม่อาจคาดหวังสิ่งใดได้ไป๋อี้เซิงหลับตาลงช้า ๆ รู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดที่หลี่เจินหรงกล่าว เขารู้ดีถึงความหนักหนาสาหัสของอาการบาดเจ็บนี้ และเขาก็เข้าใจว่ามันเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่าย ๆ"ท่านอ๋อง... ลูกดอกถูกจุดสำคัญ ข้าน้อยไป๋อี้เซิงไม่อาจรับรองผลการรักษาได้" เสียงของหมอแสนดีที่เคยเรียบเฉย แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าและความรู้สึกไม่อยากจะยอมรับความจริง“ได้โปรด ไป๋อี้เซิงได้โปรด”หลี่เจินหรงกัดฟันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อินหลัวเองตอนนี้หมดสติไปอีกครั้งและเขาไม่อาจทนเห็นความทรมานของนางได้อีกต่อไป ร่างของหลี่เจินหรงสั่นสะท้าน เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง มือที่เคยทุบโต๊ะด้วยความโกรธกุมกระบี่ข้างกาย ทันทีที่กระบี่ถูกชักออกจากฝัก เสียงโลหะก็ดังก้องไปทั่วห้องหลี่เจินห

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่147ปราณที่เชื่อมไว้

    ไป๋อี้เซิงรีบล้วงหยิบยาถอนพิษที่เขาคิดว่าอาจช่วยได้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ เขายื่นมันไปยังปากของหลี่เจินหรงและอินหลัวทีละคน ความรู้สึกผิดปกติทำให้เขารู้ดีว่าทั้งสองคนกำลังตกอยู่ในอันตรายที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ หากไม่รีบทำอะไรสักอย่าง การเชื่อมปราณระหว่างพวกเขาทำให้พิษที่เกิดขึ้นไม่เพียงส่งผลกระทบต่อร่างกายของพวกเขาแต่ยังทำให้ทุกอย่างทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น“กินยาเสียก่อนขอรับ ข้าน้อยขอเวลาไม่นาน”ถอนหายใจแม้จะไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรได้ต่อจากนี้ก็ตามไป๋อี้เซิงถอนหายใจยาวๆ ยิ่งไม่สามารถทำอะไรได้มากในขณะนี้ ยาถอนพิษที่มีไม่สามารถแก้ไขพิษจากการเชื่อมปราณได้ทันที แต่สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือพยายามช่วยแบ่งเบาภาระ"เสี่ยวหม่ายาพิษชนิดนี้... ไม่มียาถอนพิษ" ไป๋อี้เซิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเครียด “ท่านหมอแล้วเราจะทำอย่างไีร”“ท่านหมอให้ข้าเสียนหยางช่วยอะไรบอกมาเถิดข้าไม่อาจทนเห้นคุณหนูอินหลัวต้องเจ้บปวดแบบนี้”ไป๋อี้เซิงถอนหายใจ"พิษนี้มันอันตรายเกินกว่าจะมีวิธีรักษาในตอนนี้ พวกเราได้แต่เอาใจช่วยข้าสั่งให้คนกลับไปที่เมืองหลี่นำสมุนไพรเยว่หรานมาที่นี่เพื่อถอนพิษทุกชนิดทันทีแต่คงต้องรอเวลา

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่129ยาถอนพิษมาแล้ว

    ในห้องกว้างใต้แสงไฟที่สะท้อนจากโคมไฟแขวนสูงบนเพดาน ห้องเงียบสงบจนเสียงลมหายใจของแต่ละคนดังขึ้นอย่างชัดเจน หลงเจียงยืนอยู่ข้างๆ อ๋องเหล่ย ชายาหนุ่มสูงส่งในชุดดำท่ามกลางความเงียบสงัด ดวงตาของเขายังคงทอประกายกรุ่นจากความคับแค้นใจ ที่มือจับชายเสื้อแน่นคล้ายจะข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้"ท่านอ๋องหลี่...

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่126ซวยแล้ว

    หลี่เจินหรงหันกลับมาที่อินหลัวอีกครั้ง ดึงร่างบางของนางเข้ามาใกล้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ขอมัดจำก่อนได้ไหม จะให้ข้าได้รักเจ้าให้หน่ำใจก่อนที่จะอดยาวจนกว่าจะผ่านพิธีแต่งงาน" เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างจริงจังและอบอุ่น ท่าทางของเขาดูเป็นคนที่ไม่อยากเสียเวลาที่จะได้อยู่ใกล้อินหลัวที่ได้ยินแบบนั้นก็ย

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่125ขอนอนกอดเฉยๆ

    ท่านราชครูจงมองนางอย่างเฉียบคม ราวกับเห็นผ่านทุกความคิดและความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ "ความผิดที่เจ้าทำไปนั้น เจ้าก็รู้ดีว่ามันจะทำให้ท่านอ๋องผิดหวังอย่างมากและยิ่งทำให้จ้าวอินหลัวมีภาษีเหนือกว่าเจ้า"ท่านราชครูพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าหวาดหวั่น แต่ก็ไม่ได้แสดงความโกรธ "หากเจ้าไม่รีบหาทางทำให้มันดีขึ้น

  • เจ็บแทนข้า เจ้าห้ามตาย   ตอนที่124ในที่สุด

    “พยุงข้าหน่อย” ไทฮองไทเฮาสั่งเยว่หรงกับอวิ๋นเอ่อร์รีบเข้ามาพยุงไทฮองไทเฮารีบเดินเข้ามาหาหลี่เจินหรงพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มสดใส มองอินหลัวยิ้มๆ และหันไปหาหลี่เจินหรง"เห็นไหมเล่าอ๋องหลี่ สุดท้ายก็กลับมาถึงเมืองหลี่เสียที ข้าแทบจะรอไม่ไหวแล้ว" ไทฮองไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและมีความสุข แต่สายตาขอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status