พีไม่น่ามีพ่อหยาบคายแบบนี้เลย

ภูริทัศน์รับรู้ถึงแรงสะอื้นจากคนใต้ร่างจึงผละออกมาดู  เห็นแพรชมพูน้ำตาไหล  เขาไม่สนใจและไม่สงสาร  แต่เสียงเรียกของบุตรชายกับเพื่อนๆทำให้เขาต้องปล่อยเธออย่างเสียดายแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น   ทันทีที่เขาปล่อยแพรชมพูก็ทรุดลงไปกองใต้ต้นไม้  เธอติดตะขอมือไม้สั่น  สะอื้นไม่หยุด 

พีรดลกับทัศดนัยเป็นห่วงเพื่อนเห็นเรียกไม่ตอบก็รีบมาดู  พีรดลรีบมานั่งข้างๆทันทีที่เห็นเพื่อนร้องไห้  เขาจับมือแพรชมพูเอ่ยถามอย่างกังวลใจ

"แพรเป็นอะไรบอกพีสิ  ร้องไห้ทำไม"

"ปล่อยแพรเถอะพี  แพรอยากกลับบ้านแล้ว   พี่ทัศน์ขาลูกแพรอยากกลับบ้าน"

"แพร..ไม่สบายหรือเปล่าคะ  พี่ทัศน์พากลับก่อนไหม  พีพวกนายอยู่เล่นกันเถอะ"

"ไม่  แพรอยากกลับกรุงเทพ ฮึกๆ"

อีกสองสาวรีบมาดูเพื่อน  ลูกปลาสนิทกับแพรที่สุด  จึงเอ่ยถามขึ้น

"เมนส์มาเหรอแพร  หงุดหงิดอะไรบอกได้นะ"

"ปลากลับบ้านกันไหม  แพรอยากกลับกรุงเทพ"

พีรดลทำสีหน้าไม่เข้าใจเพื่อนกระทั่งเสียงทุ้มห้าวดังมา

"เลิกเล่นแล้วกลับบ้านกันได้แล้ว  มืดแล้วเดี๋ยวจะกลับลำบาก   หนูแพรไม่สบายก็กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ"

แพรชมพูมองหน้าเขา  คนหน้าด้านไร้ยางอายเธอเพิ่งจะเจอเป็นครั้งแรก  เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แพรไม่ยอมพูดกับพีรดลอีกเลย  ในเมื่อหวงลูกชายนักเธอก็จะไม่ยุ่ง  มะนาวกับพีรดลต่างมองหน้ากัน  ปกติแพรชมพูสนิทกับพีรดลมาก  แต่เกิดอะไรขึ้นเหมือนเพื่อนไม่อยากอยู่ใกล้เขา

พระอาทิตย์เริ่มตก ระหว่างทางกลับบ้าน  ภูริทัศน์ขับอยู่ข้างหลัง  เขาไม่พลาดที่จะเอาเปรียบคนตัวเล็กตลอดเวลา  แพรชมพูสะบัดเขาออก  จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอระหงบ้าง  พวงแก้มบ้าง  แพรชมพูเริ่มทนการคุกคามของเขาไม่ไหวเธอเอ่ยเสียงเข้ม

"คุณป๋า..เลิกทำเรื่องน่าเกลียดกับแพรสักทีเถอะค่ะ"

"น่าเกลียดตรงไหน   ฉันชอบดมอะไรที่มันหอมๆ  มันโล่งจมูกชื่นใจดี"

"อยากดมก็ไปดมที่อื่น  แพรไม่ใช่ยาดม  ยาหม่องของคุณป๋านะคะ"

"หึค  เธอไม่ใช่อยู่แล้ว  ผู้หญิงของฉันๆต้องใช้งานมากว่ายาดมสิ"

"พอที  พีมีพ่อหยาบคายขนาดนี้ได้ยังไงกัน  สงสัยนิสัยอ่อนโยนคงมาจากแม่  ถ้าเหมือนคุณป๋าพีคงน่ารังเกียจ"

เอี๊ยดดด!!!  ภูริทัศน์เบรกรถทันที  ทำเอาร่างเล็กหน้าคะมำ  แพรชมพูโมโหจะตายแล้ว  ผู้ชายคนนี้ประสาท

"คุณป๋า  ถ้าวัยทองควรหาหมอนะคะ  ไม่ใช่มาอาละวาดฟาดงวงฟาดงา  ไล่กัดไล่เห่าชาวบ้านแบบนี้  อีกไม่ถึงกิโลแพรเดินเองได้ค่ะ  รีบกลับบ้านไปกินยาเถอะ"

คนตัวเล็กจะปีนลงแต่เขากดเอวไว้แล้วออกรถทันที  ภูริทัศน์บิดคันเร่งจนแซงบุตรชายกับทัศน์ดนัย   ไม่ถึง15นาทีก็มาถึงบ้าน  เขาลากคนตัวเล็กลงจากรถ  มาถึงในบ้านก็เหวี่ยงร่างบางไปที่โซฟา  ก่อนจะตามมาเอาเปรียบอีกครั้ง  แต่ครั้งนี้แพรชมพูสู้เธอยกเท้าถีบหน้าอกเขาจนคนตัวโตไม่ระวังเสียหลังถอยหลังออกไป  แพรชมพูเดินกึ่งวิ่งออกมารอเพื่อน  พีรดลที่จอดรถเสร็จก็เดินมาหาเพื่อน

"คุณป๋าขับรถเร็วมากเลยแพรมีอะไรหรือเปล่า"

ปากเล็กๆกำลังจะเอ่ยแต่เสียงของคนสูงวัยดังเสียก่อน

"ไปอาบน้ำได้แล้ว  ป้าจันทร์ตั้งโต๊ะแล้ว  ที่ฉันขับรถเร็วเพราะมีธุระ  เจ้าพีเรื่องไปเรียนต่อแกรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยซะ"

พีรดลถึงกับงง  มองหน้าแพรชมพูทันทีว่าพ่อเขาเป็นอะไร  เหมือนอยากถามเพื่อนว่ารู้อะไรไหม  แพรชมพูถอนหายใจเบาๆแล้วส่ายหน้า

เสียงมือถือดังภูริทัศน์รับโทรศัพท์  ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มให้ลูกชายได้ยิน

"อืม..ไอ้เข้มมึงจัดการได้เลย  หากใครเบื่อโลกก็ส่งลงนรกไปซะ"

ทั้งห้าคนกลืนน้ำลายลงคอ  พูดเหมือนกำลังจะฆ่าใครเลย  พีรดลสีหน้าไม่ดี  แม้จะไม่ผูกพันแต่ยังไงก็แม่  เขาเดินเข้าบ้านไป  มะนาวเสียวสันหลังถ้าพ่อพีรดลรู้ว่าเป็นเพราะเธอ  พีรดลจึงโอ้เอ้ไม่อยากไป  เธอจะถูกคุณป๋าจัดการไหมนะ

ทั้งหมดแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวของตนเอง  แพรชมพูใจไม่ดีที่ต้องนอนตึกใหญ่  เหมือนกับพ่อเพื่อนเตรียมการไว้หมดแล้ว  เธอจึงขอเปลี่ยนห้องกับทัศน์ดนัย   

"พี่ทัศน์คะ  แพรขอเปลี่ยนห้องกับพี่ได้ไหมคะ"

"ลูกแพรไม่สะดวกตรงไหนหรือเปล่าคะ  ตึกใหญ่สบายกว่านะ  ห้องพี่เล็กนิดเดียว"

ทัศน์ดนัยไม่ใช่ว่าไม่อยากเปลี่ยน  แต่เขาเปลี่ยนไม่ได้  เพราะคืนนี้จะสั่งสอนยายตัวเล็กสักหน่อย ถ้านอนคนละที่ก็ลงมือไม่ถนัดน่ะสิ  แพรชมพูอึ้งไปนิดหน่อย  ถ้าเธอไปขอแลกกับคนอื่นก็จะเหมือนกับว่าตัวเองปัญหาเยอะ  ช่างเถอะล็อกห้องดีๆแล้วกัน  จากนั้นก็กลับไปที่บ้านหลังใหญ่เพื่ออาบน้ำ

ทั้งห้าคนมาตรงเวลาพอดี  เจ้าบ้านนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะเด็กๆนั่งกินข้าวด้วยกัน  พีรดลเอ่ยขออนุญาตคุณป๋าของตน

"ป๋าครับ..คืนนี้ขอสนุกสักหน่อยเรียนจบแล้ว  สาวๆเขาอยากลองดื่มดูน่ะครับ  ป๋าพอจะสมทบทุนได้ไหมครับ"

"อืม..เดช..มึงไปเอาไวน์มาให้คุณพีกับเพื่อนๆสองลัง"

"ครับนาย"

คนสนิทรับคำก่อนเดินออกไป