บทที่4

บทที่4

หลับไปแล้ว หลับอยู่กับอกของผมนี่แหละ ผมค่อย ๆ วางคนตรงหน้าลงกับที่นอนอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ ใบหน้าสวยยังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อสักครู่นี้

ผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดา โดยที่เอาเสื้อผ้าของผมนี่แหละมาเปลี่ยนให้ เพราะดูจากชุดที่อันดาใส่อยู่ตอนนี้คงจะทำให้ไม่สบายตัวแน่

กว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาจนเสร็จ ผมต้องห้ามใจตัวเองเป็นอย่างมาก ตอนแรกที่บอกว่าอันดามีรูปร่างเหมือนผู้หญิงแล้วนะ แต่พอได้เห็นเนื้อเนียนโดยที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดแบบนี้ บอกเลยว่าผมถึงกับสติกระเจิงอีกรอบ และก่อนที่อะไร ๆ อย่างก่อนหน้านั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้งจนควบคุมไม่อยู่ ผมจึงต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวคนตรงหน้าเอาไว้เป็นดีที่สุด

แค่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ผมก็รู้สึกผิดจะแย่ ถ้าอันดาไม่เพ้อขึ้นมาเสียก่อน ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง และมันจะทำให้ผมรู้สึกผิดไปตลอดด้วย

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาเสร็จ คราวนี้ก็เป็นผมเองที่ต้องไปอาบน้ำเหมือนกัน เพราะรู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก มันสืบเนื่องมาจากวันนี้ที่บริษัทเรามีประชุมกันเกือบทั้งวัน จนแทบจะไม่มีเวลาพักกันเลยนั่นแหละ และไหนจะต้องมาเจอเรื่องเซอร์ไพรส์อย่างอันดาอีก ทำเอาผมตั้งรับแทบไม่ทันไปเหมือนกัน

ผมออกมาจากห้องน้ำอย่างสดชื่นและสบายตัว มองมาที่เตียงอันดายังคงนอนหลับอยู่ แต่ผ้าห่มที่ผมห่มไว้ให้ก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำ เลื่อนลงมาอยู่ที่ปลายเตียงเสียแล้ว ดูท่าจะนอนดิ้นไม่ใช่เล่น ผมจึงต้องไปดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ใหม่อีกรอบ และก็พาตัวเองมานั่งที่โซฟาใกล้ ๆ เป็นอันว่าคืนนี้นอนโซฟาไปก่อนนะดาวเหนือ

ตุ้บ!!!

“โอ๊ย! เจ็บ”

ผมสะดุ้งตื่นหลังจากที่เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นาน เพราะได้ยินเหมือนเสียงอะไรสักอย่างหล่นลงกับพื้น พร้อมกับเสียงโอดโอยของเจ้าของเสียงนั่น

ตกเตียง!!!

นอนดิ้นจนตกเตียงลงมาเลย แถมยังทำหน้าเหยเก เพราะความเจ็บอีก ให้มันได้อย่างนี้สิ!

       ผมเดินเข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่จะพาตัวเองมานอนที่โซฟาตามเดิม

ตุ้บ!!!

“โอ๊ย!”

อีกแล้ว แต่คราวนี้ตกลงไปอีด้านหนึ่งเสียอย่างนั้น แค่หันหลังให้แป๊บเดียวก็ดิ้นตกลงมาอีกจนได้ ผมจึงต้องเดินอ้อมไปอุ้มอันดามาวางไว้บนเตียงอีกรอบ แล้วคืนนี้ผมจะได้นอนไหม?

ผมยืนมองร่างที่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ตกลงมาเป็นรอบที่สาม แต่งผมคงคาดหวังมากไป เพราะอันดาไม่ได้นอนอยู่เฉย ๆ ได้เลย พลิกตัวไปมาจนดิ้นไปติดขอบเตียงอีกด้าน แล้วก็ทำท่าเหมือนจะตกเตียงอีกรอบ จนผมต้องรีบเข้าไปคว้าไว้

คนอะไรนอนดิ้นเป็นเด็ก

เพื่อเป็นการแก้ปัญหาและผมจะได้พักผ่อนเสียที ผมเลยต้องลงไปนอนบนเตียงกับอันดา พร้อมกับดึงร่างคนนอนดิ้นมากอดไว้กับตัว คราวนี้จะได้ไม่ดิ้นจนตกเตียงลงไปอีก

ก็ไม่ได้อยากจะฉวยโอกาสหรอกนะ ขืนปล่อยให้นอนคนเดียวบนเตียงมีหวังต้องดิ้นตกเตียงทั้งคืนเป็นแน่ และผมก็ไม่อยากตื่นมาอุ้มอันดาเวลาตกเตียงทั้งคืนด้วย ไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี

ส่วนร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดก็ถือเป็นค่าตอบแทนที่ผมช่วยไม่ให้ต้องนอนตกเตียงอีกก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้น ผมค่อย ๆ ลืมตาอย่างยากลำบาก เพราะถูกก่อกวนจากเจ้าเสียงโทรศัพท์ที่อยู่หัวเตียง แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องพบกับความว่างเปล่า ผมมองไปรอบ ๆ เพื่อหาร่างของคนที่ผมพามาเมื่อคืน แต่ก็ไม่พบใครทั้งนั้น รวมถึงเสื้อผ้าของอันดาที่ผมกองไว้ที่โต๊ะใกล้ ๆ  ก็ไม่มีแล้ว เสียงโทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุดผมเลยต้องรีบรับสาย ซึ่งปลายสายคือคุณอร เลขาส่วนตัวของผมเองที่โทรมา

“คุณเหนือถึงไหนแล้วคะเนี่ย? ทำไมวันนี้ยังไม่เข้าบริษัทอีกคะ เรามีประชุมตอน 11 โมงนะคะ” เสียงร้อนรนของคุณอร ทำให้ผมหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงในทันที ผมลืมไปเลยว่ามีประชุมวันนี้ แล้วนี่ก็เก้าโมงกว่าแล้วด้วย เป็นเพราะเมื่อคืนแท้ ๆ ผมถึงได้นอนตื่นสายขนาดนี้ แล้วตอนนี้คนต้นเหตุก็ไม่รู้หายตัวไปไหนแล้ว

“ครับคุณอร อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน”

ผมเข้าห้องน้ำอย่างรีบร้อน เพราะไม่อยากเข้าประชุมสาย ยิ่งวันนี้เป็นเรื่องสำคัญด้วย โชคดีที่คอนโดของผมอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมาก ขับรถไม่กี่นาทีก็ถึง

แต่พอเข้ามาถึงในห้องน้ำเท่านั้นะแหละ ผมถึงกับชะงักไปเลย เมื่อเห็นข้อความที่เขียนด้วยปากกาเมจิบนกระจกบานโต

ไอ้เลว!

ตัวเบ้อเริ่มเลย

แต่มันไม่ใช่แค่บนกระจกเท่านั้น มันยังติดอยู่บนหน้าผากของผมด้วยนี่สิ ฝีมืออันดาไม่ผิดตัวแน่ ๆ แสบจริง ๆ แต่เอาไว้ก่อนแล้วกัน เพราะตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้นรออยู่

ส่วนเรื่องของอันดา เอาไว้เคลียร์ทีหลังก็ยังไม่สาย…