บทที่ 19 : ขอแค่บอลเข้าเท้า!

 เปลวเพลิงแห่งสมรภูมิลุกโชนกลืนกินสรรพสิ่งจนมอดไหม้ทั่วทิศ เบื้องหน้าล้วนเป็นความเจ็บปวดและความตายอันแท้จริง ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจหลีกหนีเคราะห์กรรมนี้ได้ จางอี้เฟิงคล้ายได้สติกลับคืน เสียงคร่ำครวญระงมรอบกายดั่งคมมีดกรีดใจเขา นั่นทำให้ตระหนักว่าจะทำเป็นเรื่องตลกมิได้ เหล่าทหารสวรรค์แม้ได้ชื่อว่าเป็นผู้เหนือมนุษย์ ทว่าก็มิพ้นเนื้อหนังเลือดเนื้อ เมื่อเผชิญอานุภาพระเบิดเพลิงลอยฟ้าอันฉกาจย่อมมีผู้บาดเจ็บล้มตาย แขนขาขาดสะบั้นนับสิบ ศพเกลื่อนดั่งใบไม้ร่วงในวสันต์อันวิปโยค

 .

 "เจ้าเป็นเช่นไรบ้างเจ้ามนุษย์ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"

 เสียงพี่ชายทหารสวรรค์วิ่งกระเสือกกระสนมาถามไถ่ ทั้งที่ตัวแกเองก็เจ็บหนักปางตายมีบาดแผลเหวอะหวะตรงสะโพก 

.

"ผมไม่เป็นไรครับ ผมยังไวพอที่จะหลบการโจมตีของพวกมันได้ แต่พี่นี่สิ! แผลพี่ใหญ่มากเลยอ่ะ! ผมเกรงว่าพี่ควรจะต้องหาที่พักนะครับพี่ไม่อยู่ในสภาพที่จะสู้ใครได้แล้ว!" 

.

สายตาว่างเปล่าเกิดขึ้นอีกครั้ง นายทหารผู้นี้ดูจะต้องชะตากับจางอี้เฟิงเป็นพิเศษ นั่นก็เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของมนุษย์โลกผู้นี้อยู่ทุกฝีก้าว แล้วก็แอบทึ่งในทักษะที่พบเห็นอยู่หลายส่วน เขาก็เลยเปิดใจสนทนากับจางอี้เฟิงแบบตรงไปตรงมา แม้บรรยากาศกับสถานที่จะไม่น่านั่งชันเข่าคุยกันเอาซะเลยก็เถอะ

.

"เจ้าพูดถูกเจ้ามนุษย์ข้าไปต่อมิไหวแล้วข้าออกแรงเดินแทบมิได้ แต่เท่าที่ข้าพยายามจับพิรุทข้าพบว่าพวกมันจะใช้ลูกไฟเป็นช่วง ๆ ในทุก ๆ การยิงหนึ่งรอบจะต้องพักราว 1 จู้เซียง (炷香) ประหนึ่งว่ามีการสับเปลี่ยนกำลังพล มิเหมือนฝั่งเราที่ทำได้เพียงลากศพสหายกลับมาทำพิธีฝัง.. เฮ้อ.. เอ่ยแล้วก็น่าอดสูยิ่งนัก!"

.

"เขาเรียกว่า "โรเตชั่น" พี่! ต่อให้กำลังขาดีแค่ไหนแต่ไม่มีนักบอลคนไหนวางบอลไกลได้ตลอดทั้งเกมหรอก ต่อให้พี่จะเป็น "อันเดรีย ปีร์โล" หรือ "ชาบี อลอนโซ่" พี่ก็ต้องออมแรงเอาไว้ ผมรู้จักสิ่งเหล่านี้ดีและถ้าผมมีลูกบอลสักลูกที่เท้าล่ะก็! , ฮึ่ยยย!"

.

แน่นอนว่าพี่ทหารสวรรค์มิมีทางเข้าใจ ทว่าเขาอ่านภาษากายของดรุณน้อยผู้นี้ออก แววตาของจางอี้เฟิงไม่เหมือนใครในฝั่งนี้เลย เขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและมั่นใจ เขาเหมือนเป็นแสงสว่างแห่งความหวังทั้ง ๆ ที่ก็เป็นแค่เด็กสวมรองเท้าผ้าใบแล้วก็ใส่ชุดพละ

.

ทหารนายนี้ก็เลยอาศัยจังหวะที่ข้าศึกกำลังสับเปลี่ยนกำลังพล เล่าถึงสถานการณ์ของแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) ให้จางอี้เฟิงฟังแบบคร่าว ๆ เขาไม่แคร์แล้วว่าอะไรคือสายการบังคับบัญชา ทหารระดับแม่ทัพนายกองก็ตายห่าหมดแล้ว หากจะผิดราชโองการไปบ้างก็ช่างหัวมันปะไร!

. 

"ฟังข้าดี ๆ นะเจ้ามนุษย์เมื่อครู่เจ้าต้องการผู้รายงานสถานการณ์ใช่หรือไม่? เอาเป็นว่าข้าจะแจ้งเจ้าทุกอย่างเท่าที่ข้ารู้ ว่าตอนนี้ดินแดนเซียนแสงจันทร์ใกล้จะแตกพ่ายแล้ว! ทัพหลวงที่เคยมาช่วยบัดนี้ได้ถอนกำลังออกไปหมดสิ้นเพื่อตรึงแนวรบใหม่ โดยร่นเข้าไปในดินแดนส่วนหลังราว 30 ลี้สวี่ ไกลพอจากระยะการยิงลูกระเบิดเพลิงแต่ก็คงจะรั้งได้มินาน"

.

"กองทหารที่เจ้าเห็น ข้าและสหายข้า รวมทั้งเทพสงครามอู่เสิ่น (武神) ผู้รับผิดชอบแคว้น รับบัญชาให้เป็นแนวต้านสุดท้าย เพื่อประวิงเวลาให้นานที่สุดตราบจนกว่าหน่วยหลังจะพลิกกลศึกหาแนวทางโอบตีตลบหลังได้ หรือพูดง่าย ๆ คือพวกเราถูกทิ้ง! กองร้อยของเราเป็นแค่หมากที่เสียแล้วในกระดาน และมีหน้าที่เป็นเพียงแค่ตัวล่อ พวกเรามิได้รับอนุญาตให้มีชีวิตรอด เพราะงั้นข้าถึงแปลกใจที่ท่านกงกงส่งเจ้าลงมายังไงเล่า!"

.

จบประโยคบอกเล่าอันยืดยาวนี้อาการก็ออกทันที ทหารสวรรค์ (天门守卫) ถึงกับเลือดพุ่งออกขา เขายืนขึ้นมิได้อีกต่อไปแล้วเลยต้องทรุดนั่งลงกับพื้นดินตรงนั้น พลางพยายามจะถอดชุดเกราะเหล็กออก พร้อมกับส่งดาบ 1 ฉื่ออาวุธคู่มือส่งต่อให้แก่จางอี้เฟิง ด้วยความสัตย์จริงลึก ๆ แล้วเขาคงรู้ตัวว่าตัวเองจะไม่รอด สู้ให้ของเหล่านี้แก่ดรุณน้อยเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปจะดีกว่า และแม้จะต้องตายในสนามรบแต่องครักษ์ประตูเทวาอย่างเขาก็ภาคภูมิใจนัก 

.

"รับสิ่งเหล่านี้ไปเจ้ามนุษย์ อาภรณ์เจ้าบอบบางเช่นนั้น หากลูกเพลิงครั้งใหม่ถูกยิงออกมาข้าเกรงว่าวาสนาเจ้าอาจมิดีเหมือนเมื่อครู่"

. 

จางอี้เฟิงผสานมือเป็นก้อนกลมและโค้งหัวลงก้มคำนับ เขาทราบซึ้งต่อน้ำใจที่ทวยเทพผู้นี้มอบให้ยิ่งนัก และเขาก็อยากจะบอกกับพี่แกเหลือเกินว่านี่ไม่ใช่วิถีของนักฟุตบอล! ฟุตบอลเป็นกีฬาที่เล่นเป็นทีมเวิร์ค หากจะแพ้ก็แพ้ด้วยกัน หากชนะก็ฉลองด้วยกันแบบสุดเสียง สวรรค์ทิ้งสหายร่วมรบไว้เบื้องหลังแต่สำหรับฟุตบอลนั้นไม่ใช่!

. 

"พี่เก็บไว้เถอะเพราะพี่จะไม่ตายตราบใดที่มีผมอยู่ เกราะเหล็กนั่นกันสะเก็ดระเบิดได้แต่มันจะทำให้ผมช้า" 

.

จางอี้เฟิงลุกขึ้นยืนต่อหน้าทหารสวรรค์ เขายกรองเท้าผ้าใบขึ้นมาผูกเชือกให้แน่นประหนึ่งว่าต่อไปนี้จะเป็นการเอาจริง กองร้อยเดนตายนี้จะไม่ยอมให้ถูกกระทำฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว

. 

"นี่..! เจ้าเอาจริงเหรอเจ้ามนุษย์!"

. 

"จริงดิพี่! พี่อาจจะเป็นเทพมานานแต่มนุษย์อย่างพวกเรามีคำคมที่ว่า "ทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย" ไหน ๆ ก็ต้องตายสู้ดูหน่อยจะเป็นไรไป ผมขอบอลสักลูกแค่นั้นแหละผมว่าผมพลิกเกมนี้ได้!"

. 

ไม่ใช่เฉพาะแค่พี่ทหารสวรรค์ที่ได้รับบาดเจ็บ แต่นายทหารคนอื่น ๆ ที่ได้ยินบทสทนาดังกล่าวก็เหมือนจะมีไฟฮึดขึ้นมาด้วย พวกเขาค่อย ๆ ยืนขึ้นแม้จะกระท่อนกระแท่น จับดาบจับโล่ถือหอกค้ำกับพื้นเพื่อที่จะยืนขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้จักกัน ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่คนเดียวที่ยังมีไฟที่ห้าวหาญมิกลัวตายกลับเป็นจางอี้เฟิง 

.

เหลือกันอยู่ราว 50 คนมีจางอี้เฟิงยืนอยู่ข้างหน้า เขาไม่ได้จะทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่เขาแค่จะทำในสิ่งที่ควรทำ You'll never walk alone คุณจะไม่มีวันเดินเดียวดาย และฟุตบอลจะไม่มีทางทิ้งใครไว้ด้านหลัง!